Սփիւռ­քա­հայ երի­տա­սար­դու­թիւնը թէ­եւ իր ճա­կա­տա­գի­րին բե­րու­մով տարտղն­ուած է, բայց հնա­րա­ւո­րու­թիւն ու­նի հայ կեան­քին շուրջ բո­լոր­ուե­լու, հո­գե­պէս մի­ա­նա­լու հա­յու­թեան մեծ ըն­տա­նի­քին, իր հա­յատ­րոփ սր­տին ու խո­րազ­նին կշ­ռա­դա­տութ­եան ան­սա­լով տագ­նա­պե­լու ազ­գա­յին հար­ցե­րով, իր կար­ծիքն ու տե­սա­կէ­տը ար­տա­յայ­տե­լու:

Մա­մու­լը եւ յատ­կա­պէս հա­սա­րա­կա­կան ցան­ցե­րը կար­ծիք­նե­րու փո­խա­նակ­ման ան­պա­րա­գիծ դաշտ յա­ռա­ջա­ցու­ցած են, մի­ա­ժա­մա­նակ սա­կայն` վե­րած­ուած ան­հա­կակշ­ռե­լի բե­մի, ուր մերթ ընդ մերթ կար­ծիք­նե­րու փո­խա­նա­կու­մը կը վե­րած­ուի տնա­վա­րի խօ­սակ­ցու­թեան, ան­մա­կար­դակ լեզ­ուակռիւի, զգա­ցա­կան պոռթ­կում­նե­րու, ուր կը բա­ցա­կա­յին պա­տաս­խա­նա­տու, իմաս­տուն  խօս­քը, փո­խա­դարձ յար­գան­քը, տրա­մա­բա­նու­թիւնը:

Ակն­կա­լե­լի է ցե­խար­ձա­կումն ու կա­ռու­ցո­ղա­կան քն­նա­դա­տու­թիւնը զա­նա­զա­նել իրար­մէ, նոյ­նիսկ հա­սա­րա­կա­կան ցան­ցե­րուն վրայ: Յատ­կա­պէս երբ երի­տա­սար­դու­թիւնը մեզ կը լսէ, մե­զի կը դի­մէ:

Մա­մու­լին նպա­տա­կը նոյ­նան­ման կար­ծիք ու­նե­ցող­նե­րու հար­թակ դառ­նալ չէ, այլ բո­լոր անոնց, որոնք կ՛ար­տա­յայտուին յօ­գուտ մեր  հա­ւա­քա­կան շա­հե­րուն, կը զգան, կը մտա­ծեն ու մա­նա­ւանդ կը գոր­ծեն հա­յա­բար:

Հա­յա­բար կը գոր­ծեն եր­բեմն ապ­րե­լով հան­դերձ հայ­րե­նի­քէն հե­ռու` ոմանք իրենց կեան­քը նուի­րե­լով հայ­րե­նի­քին, ու­րիշ­ներ իրենց գրի­չը, մաս­նա­գի­տու­թիւնը, նիւ­թա­կան հնա­րա­ւո­րու­թիւն­նե­րը ծա­ռա­յեց­նե­լով հայ­րե­նի­քին:

Հա­յա­բար կը գոր­ծեն եր­բեմն ապ­րե­լով պա­տե­րազ­մա­կան պայ­ման­նե­րու մէջ, իրենց մոր­թին վրայ կրե­լով պա­տե­րազ­մի ողջ ար­հա­ւիր­քը ու մերթ ընդ մերթ հի­աս­թա­փու­թիւն ապ­րե­լով:

Ու այս բո­լո­րը լու­սար­ձա­կի տակ պի­տի բե­րէ հայ մա­մու­լը`  հա­մախմ­բե­լու երի­տա­սարդ ու­ժե­րը, ծա­նօ­թա­ցու­մի եւ հե­ղի­նա­կա­ւոր կար­ծիք­նե­րու շի­նիչ փո­խա­նա­կու­մի բեմ դառ­նա­լու, ու մա­նա­ւանդ երի­տա­սարդ մեր նե­րու­ժի ուղ­ղոր­դու­մին ծա­ռա­յե­լու: Իսկ  երի­տա­սարդ մեր տար­րը պար­տի պա­հել ազա­տութ­եան, իրե­րու եւ հո­լո­վոյթ­նե­րու ան­կաշ­կանդ, բայց լայ­նա­խոհ քն­նար­կու­մի այն սկզ­բունք­ներն ու աւան­դու­թիւն­նե­րը, որոնք հար­ցե­րուն լու­ծում­ներ պի­տի առա­ջադ­րեն ու հա­ւա­քա­կան մեր շա­հե­րու պահ­պան­ման պի­տի ծա­ռա­յեն` հե­ռու կարծ­րա­տի­պե­րէ եւ մեր ար­ժէք­նե­րը նսե­մաց­նող փոր­ձե­րէ:

Մա­մու­լը չոր­րորդ իշ­խա­նու­թիւն է նա­եւ, որուն հե­տե­ւող աչ­քէն պէտք է զգաս­տա­նայ իւ­րա­քան­չիւր հա­սա­րա­կա­կան գոր­ծիչ եւ հաշ­ուե­տու զգայ իր ար­տա­սա­նած իւ­րա­քան­չիւր խօս­քին ու գոր­ծին հա­մար:

Որ­պէս լրագ­րող­ներ, հրա­պա­րա­կա­գիր­ներ, կոչ­ուած ենք ինք­նո­ւրոյն ոճով հա­սա­րա­կու­թեան լու­սա­բա­նու­մի եւ հար­ցե­րու քն­նար­կու­մի մեր հար­թա­կը որա­կա­ւո­րե­լու: Այս­տեղ կա­րե­ւոր է կա­ռու­ցո­ղա­կան քն­նա­դա­տու­թիւնը, սա­կայն մեր տե­ղե­կատ­ուա­կան քա­ղա­քա­կա­նու­թեան նշա­ձո­ղը պէտք է պա­հել բարձր մա­կար­դա­կի վրայ` մեկ­նա­կէտ ու­նե­նա­լով ազ­գա­յին մեր ար­ժե­հա­մա­կար­գը, յե­ղա­փո­խա­կա­նի մեր դա­ւա­նան­քը:

«Գ

Share.

Leave A Reply