Սուր­ի­ա­հա­յու­թեան ներ­կայ վի­ճա­կին մէջ, Ու­սուց­չաց տօ­նը խորհր­դա­ծու­թեան առիթ է` լու­սար­ձա­կի տակ առ­նե­լու ոչ թէ բո­լո­րիս ծա­նօթ անոր կո­չու­մը, այլ հա­մայն­քի վե­րա­կանգ­նու­մին մէջ անոր էա­կան դե­րը:

Հա­ւա­նա­բար զար­մա­նա­լի թուի վե­րա­կանգ­նում եւ հայ ու­սու­ցիչ հաս­կա­ցո­ղու­թիւն­նե­րու զու­գոր­դու­մը, իրա­կա­նու­թեան մէջ սա­կայն մեծ դեր վե­րա­պահ­ուած է ու­սու­ցի­չին այս հանգր­ուա­նին, որով­հե­տեւ վե­րա­կանգ­նու­մը միայն կա­ռոյց­նե­րու վե­րա­շի­նու­մով կամ հա­մայն­քի ազ­գա­յին կեան­քի վե­րա­կազ­մա­կեր­պու­մով  հա­մա­պար­փակ չի կր­նար ըլ­լալ:

Սուր­ի­ա­հայ հա­մայն­քի վե­րա­կանգ­նու­մի ծի­րէն ներս ան­յե­տաձ­գե­լի անհ­րա­ժեշ­տու­թիւն է նա­եւ մեր երի­տա­սար­դու­թեան հո­գե­ւոր վե­րա­կանգ­նու­մը, անոր մտա­ծե­լա­կեր­պի ու գոր­ծե­լա­կեր­պի վե­րա­կազ­մա­կեր­պու­մը: Վե­րա­նո­րո­գուող հա­մայն­քը նոր մտա­ծե­լա­կեր­պով երի­տա­սար­դու­թեան կա­րիք ու­նի:

Ճիշդ այս մար­զին մէջ  առանց­քա­յին դեր ու­նի հայ ու­սու­ցի­չը:

Ու­սու­ցիչն է, որ ուժ եւ կո­րով պի­տի ներշն­չէ իր աշա­կերտ­նե­րուն` յաղ­թա­հա­րելու պա­տե­րազ­մի հե­տե­ւան­քով յա­ռա­ջա­ցած դժ­ուա­րու­թիւն­նե­րը, անճր­կու­մի դր­սե­ւո­րում­նե­րը, նպաս­տե­լու անոնց ոչ միայն մտա­յին այ­լեւ հո­գե­ւոր աճ­ման, բա­րո­յա­կան ըմբռ­նում­նե­րու ան­կու­մով բնո­րո­շուող մեր շր­ջա­պա­տին մէջ վե­րա­կանգ­նե­լու բա­րո­յա­կան ար­ժէք­նե­րը ու մտ­քի թռիչք, տես­լա­կան ու­նե­ցող երի­տա­սար­դու­թեան կազ­մա­ւոր­ման նպաս­տե­լու:

Այ­սօ­րի­նակ երի­տա­սարդ­նե­րու ներգ­րա­ւու­մը սուր­ի­ա­հայ գա­ղու­թի վե­րա­կա­ռուց­ման աշ­խա­տանք­նե­րուն մէջ նոր աւիշ պի­տի նե­րար­կէ տա­րուող աշ­խա­տանք­նե­րուն: Ահա թէ ին­չո՛ւ  կա­րե­ւոր է այս ուղ­ղու­թեամբ գոր­ծել, պատ­րաս­տել նո­րա­րար, մտ­քի թռիչք ու տես­լա­կան ու­նե­ցող երի­տա­սար­դու­թիւն:

Սուր­ի­ա­հայ ու­սու­ցի­չէն նման ար­դար սպա­սում­ներ ու­նե­նա­լով մէկ­տեղ, հա­կա­ռակ ուղ­ղու­թեամբ ալ աշ­խա­տանք պէտք է տա­նիլ: Ժա­մա­նա­կի պա­հանջ­նե­րուն հա­մա­պա­տաս­խան ու­սուց­չա­կան կազ­մեր ու­նե­նա­լու հա­մար անհ­րա­ժեշտ է վերջ տալ ներ­կայ տու­եալ­նե­րով բա­ւա­րար­ուե­լու մտայ­նութ­եան:  Հա­լէ­պէն ներս յատ­կա­պէս ապա­հո­վու­թեան հաս­տա­տու­մը քայլ մը առաջ եր­թա­լու հնա­րա­ւո­րու­թիւն ստեղ­ծած է ար­դէն: Ուս­տի անհ­րա­ժեշտ է ու­սու­ցիչ­նե­րու վե­րա­պատ­րաստ­ման ծրա­գիր­նե­րով բազ­մա­պատ­կել մաս­նա­գի­տա­ցած կր­թա­կան մշակ­նե­րուն թիւը, արդ­ի­ա­կա­նաց­նել անոնց ու­սուց­ման մե­թոտ­նե­րը, ու­սուց­չա­կան աս­պա­րէ­զը դարձ­նել առա­ւել գրա­ւիչ, իսկ ու­սու­ցի­չը տն­տե­սա­կան առ­կայ ծանր պայ­ման­նե­րուն մէջ նիւ­թա­պէս ինք­նա­բաւ դարձ­նել:

Վե­րա­կա­ռու­ցու­մը բազ­մա­շերտ աշ­խա­տանք է, կը պա­հան­ջէ կա­ռոյց­նե­րու վե­րար­ժե­ւո­րում, բա­րե­կար­գում, մի­ա­ժա­մա­նակ սա­կայն այդ կա­ռոյց­նե­րու ար­դիւ­նա­ւէտ գոր­ծու­նէ­ու­թիւնը երաշ­խա­ւո­րող սե­րունդ­նե­րու պատ­րաս­տու­թիւն: Առանց այս վեր­ջի­նին, աշ­խա­տանք­նե­րը ան­հե­ռան­կար կը դառ­նան:

Ահա այս­տեղ է, որ հայ ու­սու­ցի­չը էա­պէս  ներգ­րաւ­ուած է Մայր գա­ղու­թի վե­րա­կանգ­նու­մի աշ­խա­տանք­նե­րուն մէջ:

«Գ

Share.

Leave A Reply