Սուր­ի­ա­հայ կեան­քէն ներս վե­րա­կանգ­նու­մի աշ­խա­տանք­նե­րուն թափն ու ծրագր­ուած ըն­թաց­քը  ող­ջու­նե­լի ոս­տում մըն է` ոչ միայն պա­տե­րազ­մի հետ­քե­րը թօ­թա­փե­լու իմաս­տով, այլ նա­եւ հա­մայն­քի կեան­քը, բո­լոր բնա­գա­ւառ­նե­րէն ներս, վե­րաշ­խու­ժաց­նե­լու ու նոր որա­կի հասց­նե­լու նպա­տա­կով:

Առաջ­նա­յի­նը, բնա­կա­նա­բար, կա­ռոյց­նե­րու վե­րա­կանգ­նումն է` դպ­րոց­ներ, եկե­ղե­ցի­ներ, ակումբ­ներ: Երկ­րոր­դը` տն­տե­սա­կան կեան­քի աշ­խու­ժա­ցումն է` ներ­կայ պայ­ման­նե­րուն ըն­ձե­ռած կա­րե­լիու­թիւն­նե­րուն հա­մա­ձայն:

Տն­տե­սա­կան վե­րա­կանգ­նու­մի ծի­րէն ներս, թէ­եւ էա­կան է գոր­ծա­տե­ղի­նե­րու, տն­տե­սա­կան հաս­տա­տու­թիւն­նե­րու կա­ռու­ցա­յին վե­րա­կանգ­նու­մը, սա­կայն նոյն­քան կա­րե­ւոր է հա­մայն­քի զա­ւակ­նե­րուն աշ­խա­տու­նա­կու­թեան կա­րե­լիու­թիւն­նե­րու խթա­նու­մը եւ անոնց նպաս­տըն­կա­լի հո­գե­բա­նու­թե­նէն մի­ան­գա­մընդ­միշտ ձեր­բա­զա­տու­մը` յեն­ուե­լու սե­փա­կան աշ­խա­տան­քի բա­րե­լաւ­ման մի­ջոց­նե­րու որոն­ման ու գոր­ծի նոր առիթ­նե­րու ստեղծ­ման ճի­գին վրայ առա­ւե­լա­բար:

Գո­յու­թիւն ու­նի՞ն սա­կայն այդ կա­րե­լիու­թիւն­նե­րը ներ­կայ պայ­ման­նե­րուն մէջ, երբ սուր­ի­ա­կան տագ­նա­պի վերջ­նա­կան լուծ­ման պատ­կե­րը չէ ուր­ուագծ­ուած տա­կա­ւին  քա­ղա­քա­կան դաշ­տի հո­րի­զո­նին վրայ:

Գո­յու­թիւն կր­նա՛ն ու­նե­նալ ու մա­նա­ւանդ ստեղծ­ուի՛լ, յատ­կա­պէս եթէ ու­շադ­րու­թեան ար­ժա­նա­նան  բնա­գա­ւառ­նե­րը այն աշ­խա­տանք­նե­րուն, որոնց կա­րի­քը կայ ներ­կա­յիս կամ պի­տի ըլ­լայ յետ-պա­տե­րազմ­եան շր­ջա­նին` շի­նա­րա­րա­կան, երկ­րա­չա­փա­կան, ծա­ռա­յո­ղա­կան, կր­թա­կան, ար­հես­տի ու ար­ուես­տի բազ­մա­ճիւղ աս­պա­րէզ­նե­րէն ներս:

Տն­տե­սա­կան կեան­քի աշ­խու­ժա­ցու­մը պի­տի խթա­նէ նա­եւ մեր ժո­ղո­վուր­դին մաս­նակ­ցու­թիւնը հա­մայն­քի վե­րա­կանգ­նու­մի աշ­խա­տանք­նե­րուն:

Յա­ջորդ կա­րե­ւոր քայ­լը մար­դու­ժի ան­յա­պաղ վե­րա­պատ­րաս­տու­մը պի­տի ըլ­լայ:

Սուր­ի­ա­կան պա­տե­րազ­մը ոչ միայն կա­ռոյց­ներ քան­դեց, այ­լեւ անոնց  ծա­ռա­յող մար­դու­ժի կա­րե­ւոր մէկ մա­սը ար­տա­գաղ­թի մղեց:

Այս երե­ւոյ­թը լուրջ դժ­ուա­րու­թիւն­ներ յա­ռա­ջա­ցուց հա­մայն­քէն ներս, հա­կա­ռակ անոր որ ժա­մա­նա­կա­ւոր լու­ծում­ներ գտն­ուե­ցան ու աշ­խա­տան­քը, հա­մար­եա՛ բո­լոր բնա­գա­ւառ­նե­րէն  ներս, շա­րու­նակ­ուե­ցաւ, մերթ ընդ մերթ որա­կի նա­հան­ջին հաշ­ւոյն:

Ուս­տի, վե­րա­կանգ­նու­մի այս փու­լին, կա­րե­ւո­րու­թեամբ պէտք է ծրագր­ուի նա­եւ մար­դու­ժի վե­րա­պատ­րաստ­ման աշ­խա­տան­քը:

Եթէ մին­չեւ հի­մա պար­տա­ւոր­ուած էինք մեր գոր­ծու­նէ­ու­թիւնը  յար­մարց­նե­լու պա­տե­րազ­մի պայ­ման­նե­րուն ու հաշ-տ­ուե­լու անոնց նեղ սահ­ման­նե­րուն հետ, այս պա­հուս պար­տա­ւոր­ուած ենք քայլ մը առաջ եր­թա­լու եւ վե­րա­նո­րո­գուող մեր կա­ռոյց­նե­րուն հա­մար վե­րա­նո­րոգ մտ­քով ու գի­տու­թեամբ զին­ուած մար­դուժ պատ­րաս­տե­լու:

Անհ­րա­ժեշտ է գոր­ծի լծել ամէն կողմ, որ կր­նայ նպաս­տել մարդ­կա­յին այդ ու­ժի ձե­ւա­ւոր­ման , ամէն մի­ջոց, որ կր­նայ զայն բեղմ­նա­ւո­րել ու առաջ մղել:

Այս­պի­սով աւե­լի ամ­բող­ջա­կան պի­տի դառ­նան վե­րա­կանգ­նու­մի մեր աշ­խա­տանք­նե­րը:

«Գ

 

Share.

Leave A Reply