Խա­նա­սո­րէն Լիզ­պոն հայ վրի­ժա­ռու բա­զուկ­նե­րը նոր ճամ­բայ մը ու­զե­ցին բա­նալ մեր դի­մաց: Ճամ­բայ մը, ուր­կէ քա­լե­լու հա­մար անհ­րա­ժեշտ էր մեր ժո­ղո­վուր­դը դուրս բե­րել հա­կազ­դո­ղի կամ պար­զա­պէս պաշտ­պա­նուո­ղի իր դիր­քէն եւ մղել զայն, որ իր ձայ­նը բարձ­րաց­նէ  նա­խա­ձեռ­նո­ղի, որո­շում պար­տադ­րո­ղի դիր­քե­րէն:

Անոնք մահ­ուան վա­խը յաղ­թա­հա­րե­ցին ու այդ վա­խի յաղ­թա­հար­ման քա­ջու­թիւնը ու­նե­ցան, ոչ թէ միայն թշ­նա­մին պատ­ժե­լու, կամ փա­ռապ­սակ­նե­րու ար­ժա­նա­նա­լով տա­րին ան­գամ մը որ­պէս հե­րոս­ներ ոգե­կոչ­ուե­լու հա­մար, այլ մեր ժանգ կա­պած մտ­քե­րը իրենց հետ գե­րեզ­ման տա­նե­լու ու պայ­քա­րի նոր հո­րի­զոն­ներ բա­նա­լու:

Նոր հո­րի­զոն­ներ բա­նա­լու հա­մար յանդգ­նու­թիւն պէտք էր սա­կայն: Առանց այդ յանդգ­նու­թեան կա­րե­լի չէ ձեր­բա­զա­տուիլ հնա­մաշ սո­վո­րու­թիւ­ննե­րէն, պայ­քա­րե­լու աւան­դա­կան ձե­ւե­րէն, փորձ­ուա­ծը կրկ­նե­լու ծու­լու­թե­նէն, կա­րե­լի չէ ձեր­բա­զա­տուիլ մեր թռիչ­քը կաշ­կան­դող կա­ղա­պար­նե­րէն:

Խա­նա­սո­րի եւ Լիզ­պո­նի մար­տիկ­նե­րը  զին­եալ պայ­քա­րը չէ որ ան­պայ­ման նուի­րա­կա­նաց­նել ու­զե­ցին, անոնք պայ­քա­րի մեր ձե­ւը ընտ­րե­լու ու մեր թմ­բի­րէն դուրս գա­լու պատ­գա­մը տուին:

Իսկ մենք տա­կա­ւին կը տար­ուինք մեր տա­րա­կար­ծու­թիւն­նե­րով, տա­կա­ւին կը տա­տամ­սինք հե­րո­սին հե­րոս կո­չե­լու ու անոր ար­ժա­նի պատ­ուան­դա­նը տա­լու հայ­րե­նի­քի սր­տին մէջ:

Մէկս միւ­սը կը քն­նա­դա­տենք` առանց գի­տակ­ցե­լու, թէ իւ­րա­քան­չիւրս մաս­նիկն ենք մեր հա­ւա­քա­կան «ես»ին ու եթէ չվե­րա­նո­րոգ­ուինք, չթօ­թա­փենք մեր քա­րա­ցած մտ­քե­րը, չենք կր­նար մեր հա­ւա­քա­կա­նու­թիւնը դէ­պի յա­ռաջ տա­նող վա­րա­կիչ ոյժի վե­րած­ուիլ:

Չենք ըն­դու­նիր որ թե­րա­ցու­մը գոր­ծին մաս կը կազ­մէ  ու ան­խու­սա­փե­լի է, բայց ազ­գա­յին հա­ւա­քա­կան մեր կեան­քին ըն­թաց­քը ու­ղիղ հու­նի մէջ պա­հե­լու հա­մար էա­կա­նը` սխա­լը մատ­նան­շե­լու կա­րո­ղու­թիւնը եւ զայն սր­բագ­րե­լու պատ­րաս­տա­կա­մու­թիւնն ու յանդգ­նու­թիւնը ու­նե­նալն է: Այս օրէն­քը հասկ­ցողն է որ կը յա­ռա­ջա­նայ, կը յա­ջո­ղի նոր հո­րի­զոն­ներ բա­նալ ու ազ­գա­յին մեր տես­լա­կան­նե­րու իրա­կա­նաց­ման ճամ­բան հարթ պա­հել:

Ար­ցունք ու­նինք մեր աչ­քե­րուն մէջ, որով­հե­տեւ գա­րուն կեան­քեր, հայ­րե­նի­քի ան­կա­խու­թեան արե­ւը չտե­սած, շի­ջե­ցան,  բայց յոյս ու­նինք մեր սր­տե­րուն մէջ, որով­հե­տեւ Սա­գօ­նե­րուն, Վա­չէ­նե­րուն, Սեդ­րակ­նե­րուն, Սի­մոն­նե­րուն եւ Արա­նե­րուն բա­ցած ճամ­բան շա­րու­նա­կող­ներ ու­նինք ամէ­նու­րեք, տեղ մը` զէն­քով, տեղ մը` խօս­քով, տեղ մը` գրի­չով, տեղ մըն ալ` բահ ու բրի­չով:

«Գ

Share.

Leave A Reply