Եր­ջա­նիկ ըլ­լա­լը անհ­րա­ժեշտ է զգալ մեր մար­մի­նին բո­լոր բջիջ­նե­րով: Պէտք չէ եր­ջան­կու­թիւնը կա­պել նիւ­թի կամ ան­ձի հետ, այս­պի­սի մտա­ծե­լա­կեր­պով մենք կը փա­կենք կեան­քի ու­րա­խու­թեան դռ­նե­րը: Ու­րա­խու­թիւնը վա­րա­կիչ է: Հե­տա­զօ­տող­նե­րը, որոնք աւե­լի քան 20 տարիէ իվեր կը զբա­ղին «եր­ջան­կու­թեան տա­րա­ծում» երե­ւոյ­թի ու­սում­նա­սի­րու­թեամբ, յայտ­նա­բե­րած են, որ անոնք, որոնք եր­ջա­նիկ մար­դոց­մով շր­ջա­պատ­ուած են մեծ հա­ւա­նա­կա­նու­թեամբ ապա­գա­յին եր­ջա­նիկ մար­դիկ կը դառ­նան: Ատի­կա լաւ պատ­ճառ է շա­րու­նակ գան­գա­տող մեր ըն­կեր­նե­րուն թիւը կր­ճա­տե­լու եւ կեն­սու­րախ մար­դոց­մով շր­ջա­պատ­ուե­լու հա­մար:

Աւստ­րալ­ի­ա­ցի հե­տա­զօ­տող­ներ ճշ­դած են ամէ­նէն եր­ջա­նի­կ զգա­լու եւ ամէ­նէն դժ­բախտ զգա­լու մար­դուն տա­րի­քը:

Ու­սում­նա­սի­րու­թիւնը ցոյց տուած է, որ ամէ­նէն դրա­կան զգա­ցում­նե­րը մար­դիկ կ՛ու­նե­նան 15-20  տա­րե­կա­նին: Այդ տա­րի­նե­րը անոնց կեան­քի ամէ­նէն եր­ջա­նիկ ժա­մա­նա­կաշր­ջա­նը կ՛ըլ­լայ: Քսան տա­րե­կա­նէն ետք, մար­դոց եր­ջան­կու­թեան աս­տի­ճա­նը հետզ­հե­տէ կը նուա­զի (այդ ըն­թաց­քին մար­դիկ իրենց կեան­քէն նուա­զա­գոյն հա­ճոյ­քը կ՛առ­նեն), իսկ 50 տա­րե­կա­նէն ետք կր­կին կը սկ­սի աւել­նալ:

Հինգ կա­րե­ւոր քայ­լեր, որոնք կ՛օգ­նեն փո­խե­լու մար­դուն կեն­սա­կերպն ու հայ­եացք­նե­րը:

  1. Իմա­նալ, հասկ­նալ եւ նե­րել դի­մա­ցի­նը: Կեան­քի մէջ յա­ճախ կը պա­տա­հի, երբ մենք չենք հասկ­նար դի­մա­ցի­նը, ուս­տի չենք կր­նար նե­րել անոր: Սա­կայն նե­րե­լու ու­նա­կու­թիւնը շատ կա­րե­ւոր տեղ եւ էա­կան դեր ու­նի մար­դուն կեան­քին մէջ:

Նախ պէտք է կա­րե­նալ ըն­դու­նիլ սե­փա­կան սխալ­նե­րը, չէ՞ որ ան­թե­րի մար­դիկ չկան: Մեզ­մէ իւ­րա­քան­չիւ­րը ամէն օր նոր բա­ցա­յայ­տում­ներ կ՛ընէ ինքն իր ան­ձին մա­սին: Կա­տար­ուած սխալ­նե­րը ար­դէն անց­եա­լին կը պատ­կա­նին եւ ոչինչ կա­րե­լի է փո­խել: Իսկ ին­չու վի­ճիլ կամ մտա­հոգ­ուիլ բա­նի մը հա­մար, որ ար­դէն չես կր­նար ուղ­ղել:

Հե­տե­ւա­բար, պէտք է փոր­ձել հասկ­նալ դի­մա­ցի­նը` մտա­ծե­լով, թէ դուք ինչ­պէ՛ս պի­տի վար­ուէ­իք այդ պա­րա­գա­յին: Հասկ­նա­լով զայն` ձե­զի հա­մար աւե­լի դիւ­րին պի­տի ըլ­լայ նե­րե­լը:

  1. Յար­գել դի­մա­ցի­նին որո­շու­մը: Յա­ճախ շատ դժ­ուար է տես­նել, թէ որ­քա՛ն դժ­բախտ են մար­դիկ: Մէկ ան­գա­մէն անոնց օգ­նե­լու կամ խոր­հուրդ տա­լու ցան­կու­թիւն կը յա­ռա­ջա­նայ, սա­կայն ոչ մէ­կը ու­շադ­րու­թիւն կը դարձ­նէ ձեր ան­կեղծ ցան­կու­թեան: Ուս­տի, պէտք է հասկ­նալ, որ ատի­կա տու­եալ մար­դուն ընտ­րու­թիւնն է եւ պէտք է թոյլ տալ անոր, ապ­րիլ այն­պէս, ինչ­պէս ինք կ՛ու­զէ:
  2. Խոս­տո­վա­նիլ սխալ­նե­րը: Սխա­լին անդ­րա­դառ­նալն ու խոս­տո­վա­նի­լը կր­նան փր­կել իրա­վի­ճա­կը, որ իր կար­գին կ՛օգ­նէ չկորսնց­նե­լու ձե­զի հա­մար հա­րա­զատ ու մտե­րիմ դար­ձած մէ­կը: Սա­կայն միայն անձ­նա­կան սխալ­նե­րու մա­սին խօ­սի­լը բա­ւա­րար չէ: Պէտք է ջա­նալ, որ այդ­պի­սի սխալ­ներ այ­լեւս չկրկ­նէք ապա­գա­յին եւ կր­կին նոյն ցա­ւը չպատ­ճա­ռէք դի­մա­ցի­նին:
  3. Թոյլ չտալ, որ վի­ճա­բա­նու­թիւնը պատ­նէշ ստեղ­ծէ ձեր մի­ջեւ: Պէտք չէ թոյլ տալ, որ վի­ճա­բա­նու­թիւնը պատ­նէշ եւ խո­չըն­դոտ ըլ­լայ ձեր յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րու հե­տա­գայ զար­գաց­ման հա­մար: Հե­տե­ւա­բար, վի­ճե­լու ժա­մա­նակ առա­ջին հեր­թին պէտք է հանգս­տա­նալ, դուրս ել­լել սեն­եա­կէն ու առան­ձին մնալ: Եթէ կայ խն­դիր, ու­րեմն պէտք է զայն յե­տաձ­գել ու­րիշ օր­ուան մը: Կա­րե­լի չէ վի­րա­ւո­րել, հայ­հո­յել դի­մա­ցի­նին կամ բռ­նու­թիւն կի­րար­կել, քա­նի որ այս­պէս աւե­լի դժ­ուար պի­տի ըլ­լայ հար­թել յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րը:
  4. Չվի­րա­ւո­րել: Ճիշդ չէ վի­րա­ւո­րել ձե­զի հա­րա­զատ եւ մտե­րիմ մար­դոց: Դի­մա­ցի­նին վի­րա­ւո­րե­լով անար­գած կ՛ըլ­լաք զինք: Իսկ առանց յար­գան­քի սէր եւ մտեր­մու­թիւն չի կր­նար յա­ռա­ջա­նալ ըն­կեր­նե­րուն մի­ջեւ:

Դրա­կան տրա­մադ­րու­թիւն ու­նե­նա­լու գաղտ­նիք­ներ

Մենք յա­ճախ կ՛են­թարկ­ուինք մեր մի­ջա­վայ­րին մէջ գտ­նուող բա­ցա­սա­կան ու­ժե­րու ազ­դե­ցութ­եան եւ միշտ չէ որ կր­նանք պաշտ­պան­ուիլ անոնց­մէ, սա­կայն կա­րե­լի է այն­պի­սի սո­վո­րու­թիւն­ներ ձեռք­բե­րել, որոնք կ՛օգ­նեն դրա­կան մտա­ծե­լու:

-Դրա­կա­նը բա­ցա­սա­կա­նի մէջ: Բա­ցա­սա­կա­նը միշտ կա­րե­լի է դրա­կան ու­ժի վե­րա­ծել ու յա­ռաջ ըն­թա­նալ:

Փոր­ձե­ցէ՛ք որե­ւէ դրա­կան բան գտ­նել այն բա­ցա­սա­կա­նին մէջ, որ կը պա­տա­հի ձե­զի հետ: Այս կեան­քին մէջ  իւ­րա­քան­չիւր բա­ցա­սա­կան բան իր մէջ ու­նի դրա­կան կողմ մը, զոր պէտք է գտ­նել: Ի վեր­ջոյ մենք կը սոր­վինք բո­լոր այն վատ բա­նե­րէն, որոնք կը պա­տա­հին մե­զի:

-Ժա­մա­նակ տուէ՛ք դուք ձե­զի: Երբ որե­ւէ բա­ցա­սա­կան բան կը պա­տա­հի ձե­զի հետ, ժա­մա­նակ տուէք անոր, որ­պէս­զի թօ­թա­փէք զայն: Ասի­կա կ՛օգ­նէ զար­գաց­նե­լու ինք­նա­կա­ռա­վա­րու­մը եւ կ՛օգ­նէ դրա­կան ուժ ամ­բա­րե­լու: Ժա­մա­նա­կը կը բու­ժէ, անի­կա կր­նայ վե­րա­կանգ­նել ձեր ինք­նավս­տա­հու­թիւնը ու ձեր­բա­զա­տել ձեզ այն բա­ցա­սա­կա­նէն, որ կեան­քի մէջ ան­խու­սա­փելի­օ­րէն կը պա­տա­հի:

-Մի՛ վախ­նաք: Ձեր վա­խը եր­բեք ցոյց մի տաք բա­ցա­սա­կան ան­ձե­րուն: Երբ անոնք տես­նեն ձեր վախը, պի­տի շր­ջա­պա­տեն ձեզ ու յու­սալ­քեն: Քաջ եղէք ու շա­րու­նա­կե­ցէք ընել այնին­չը` որ կը հա­ւա­տաք: Ու պի­տի տես­նէք, թէ ինչ­պէ՛ս բա­ցա­սա­կան ու­ժը դրա­կա­նի վե­րա­ծե­լու հմ­տու­թիւն պի­տի ու­նե­նաք:

-Տա­րա­ծե­ցէ՛ք դրա­կա­նը: Դուք պէտք է կա­րե­նաք տա­րա­ծել ու դուրս հա­նել այն դրա­կան ու­ժը, որ կայ ձեր մէջ: Անի­կա աւել­ցու­ցէք ոե­ւէ մէ­կուն կեան­քին եւ օգ­նե­ցէք անոնց լից­քա­ւոր­ուե­լու  դրա­կա­նով: Բաժ­նե­ցէք ձեր ու­րա­խու­թիւնն ու ինք­նավս­տա­հու­թիւնը մար­դոց հետ ու անի­կա յե­տա­դարձ շար­ժու­մով դրա­կան միտ­քեր ու զգա­ցում­ներ պի­տի շնոր­հէ ձե­զի:

-Ըն­դու­նե­ցէ՛ք քն­նա­դա­տու­թիւնը: Քն­նա­դա­տու­թիւնը իրա­կա­նու­թեան մէջ կ՛օգ­նէ դրա­կան ար­ժէք ստեղ­ծե­լու:

Սոր­վե­ցէ՛ք քն­նա­դատ­ութիւնը ունկնդրել առողջ կեր­պով: Զա­նոնք ըն­դու­նե­ցէք իբ­րեւ կա­տա­րե­լա­գործ­ուե­լու կա­րե­լիու­թիւն` անոնց դի­տար­կում­նե­րը օգ­տա­գոր­ծե­լով աւելի­ին ու լա­ւա­գոյ­նին ձգ­տե­լու հա­մար:

-Դրա­կան միտ­քեր կար­դա­ցէ՛ք: Ոգեշն­չող միտ­քեր գտէ՛ք ու գրի առէ՛ք զա­նոնք: Երբ ճնշո­ւած զգաք, կար­դա­ցէ՛ք այդ տո­ղե­րը ու պի­տի տես­նէք թէ անոնք դրա­կան ուժ պի­տի տան ձե­զի: Ոգեշն­չող տե­սե­րիզ­ներն ու յօդ­ուած­ներն ալ կր­նան դրա­կան ու­ժի աղ­բիւր դառ­նալ ձե­զի հա­մար:

Շաղիկ Սրուրեան

Share.

Leave A Reply