Հայ­րե­նիք-Սփիւռք  ըմբռ­նում­նե­րը աղօ­տե­լու սկ­սած են կար­ծէք հայ­կա­կան մեր իրա­կա­նու­թեան մէջ:

Ան­կախ մեր հայ­րե­նի­քին հզօ­րա­ցու­մը, անոր յա­ջո­ղու­թիւն­ներն ու ձեռք­բե­րում­նե­րը մեզ խթա­նող երե­ւոյթ­ներ են, ան­տա­րա­կոյս, որոնց հա­մար իր կա­րե­լին ի գործ կը դնէ  նա­եւ Սփիւռ­քը ու կը ներշնչ­ուի այդ ձեռք­բե­րում­նե­րով: Սփիւռ­քը եւս գո­յա­տե­ւե­լու ու մա­քա­ռե­լու հրա­մա­յա­կա­նին առ­ջեւ կը գտն­ուի սա­կայն, որով­հե­տեւ պա­հան­ջա­տի­րա­կան պայ­քար ու­նի եւ իր­մէ խլ­ուած իրա­ւունք­նե­րուն վե­րա­տի­րա­նա­լու, զա­նոնք պա­հան­ջե­լու առա­քե­լու­թիւն ու­նի տա­կա­ւին:

Պահ մը մոռ­ցած ենք կար­ծէք, որ Սփիւռ­քի մէջ ալ աւե­լի քան 100 տա­րի պա­հած ու զար­գա­ցու­ցած ենք հայ­կա­կան մեր գո­յու­թիւնը: Սփիւռ­քի մէջ ալ ապ­րած ու ծաղ­կած ենք որ­պէս հայ: Պահ­պա­նած ենք խլ­ուած մեր հայ­րե­նի­քի ժա­ռան­գու­թիւնը, լե­զուն` արեւմ­տա­հա­յե­րէ­նը, աւան­դոյթ­նե­րը ու այն ամէ­նը, որ մեր ինք­նու­թիւնը կ՛ամ­րագ­րէ:

Սփիւռ­քը այն­քան թե­րագ­նա­հա­տել սկ­սած ենք, որ անոր գո­յու­թիւնը պահ­պա­նե­լու, զօ­րաց­նե­լու փո­խա­րէն սկ­սած ենք ականջ տալ Սփիւռ­քի մայ­րա­մու­տը եր­գող­նե­րուն միայն:

Դէ­պի ո՞ւր կ՛ուղղ­ուինք եւ ին­չո՞ւ: Վա՞ր առած ենք մեր զէն­քե­րը ու 100 տար­ուան մեր կա­ռու­ցա­ծը այն­քա՛ն կը թե­րագ­նա­հա­տենք, որ նոյ­նիսկ չենք կար­դար մեր պատ­մու­թիւնը:

Հա­յաս­տա­նը մեր հայ­րե­նիքն է, ի՞նչ խօսք: Անոր յա­ջո­ղու­թիւն­նե­րը մեզ կը ներշն­չեն ու կը լից­քա­ւո­րեն, հար­կաւ: Բայց պի­տի բա­ւա­րար­ուի՞նք անոր ներ­կայ սահ­ման­նե­րով: Հա­յաս­տան այ­ցե­լե­լո՞վ միայն պի­տի կա­րե­նանք պահ­պա­նել մեր գո­յու­թիւնը Սփիւռ­քի մէջ: Ամ­բող­ջա­կան հայ­րե­նի­քին, անոր մշա­կու­թա­յին ար­ժէք­նե­րուն մեր կառ­չա­ծու­թիւնը, մեր հա­ւատ­քը անց­եա՞լ պի­տի հա­մա­րենք այ­լեւս: Պատ­մա­կան մեր հայ­րե­նի­քին իրա­ւա­տէ­րե­րը ըլ­լա­լէ պի­տի դադ­րի՞նք այ­լեւս:

Ին­չո՞ւ այս թե­րա­հա­ւա­տու­թիւնը հա­մա­կած է մեզ: Սթա­փինք մեր մրա­փէն ու բազ­մա­պատ­կենք մեր գո­յու­թեան հիմ­քե­րուն պահ­պան­ման, մեր դա­տին հե­տապնդ­ման ուղղ­ուած  ճի­գե­րը: Սփիւռ­քի մէջ ալ կա­րե­լի է հայ մնալ ու զար­գաց­նել մեր լե­զուն, մեր մշա­կոյ­թը, հե­տապն­դել մեր դա­տը մին­չեւ յու­սա­տու վախ­ճան մը ու­նե­նայ ան:

Այ­լա­պէս ին­չո՞ւ հիմ­նած ենք մեր դպ­րոց­նե­րը, մեր մշա­կու­թա­յին կեդ­րոն­նե­րը, ին­չո՞ւ հաս­տա­տած ենք հայ դա­տի գրա­սեն­եակ­նե­րը, ին­չո՞ւ պահ­պա­նած ենք մեր եկե­ղե­ցի­նե­րը, վան­քե­րը, ին­չո՞ւ կը մա­քա­ռինք ազ­դե­ցիկ ներ­կա­յու­թիւն դառ­նա­լու մեր ապ­րած մի­ջա­վայ­րին մէջ:

Սփիւռ­քը նշա­նա­կա­լից դեր ու­նի հա­յա­պահ­պան­ման, հայ դա­տի հե­տապնդ­ման նուի­րա­կան իր առա­քե­լու­թեամբ: Ու­ժեղ Սփիւռքն է, որ նե­ցուկ պի­տի կանգ­նի նա­եւ ան­կախ մեր հայ­րե­նի­քին: Ու­րեմն լու­սանց­քի տակ չպա­հենք անոր դե­րը: Ընդ­հա­կա­ռա­կը` յս­տա­կա­տե­սու­թեամբ նա­յինք հայ­կա­կան մեր ամ­բող­ջա­կան պատ­կե­րին:

«Գ

Share.

Leave A Reply