Հայրենիքի Շուքին Տակ Լաւագոյն 14 Օրեր

0

 

Ապրիլի երկրորդ օրն էր, երբ մօրս հետ խօսելու ընթացքին ստացայ հայրենիք մեկնելու հրաւէրը: Այդ պահէն իսկ կը հաշուէի օրերն ու վայրկեանները…

8 Յուլիս 2017-ին Հայրենիքը իր լայն թեւերը բացած գրկեց Համազգայինի երիտասարդներս: Մայր Հայաստանը իր տաքուկ գոովանքով վերջապէս մարեց տարիներու մեծ կարօտիս կրակը:

Աչքերուս չէի հաւատար: Բոլոր տեսածներս երազ կը թուէին ըլլալ: Դպրոցական տարիներուս լսած պատմութիւններս ու մտքիս մէջ ընդգծուած պատկերները կը տեսնէի, կը շօշափէի ու կը զգայի:

Հայրենիքի իւրաքանչիւր անկիւն հայկականութիւն կը բուրէր` իր ճարտարապետութեամբ, երաժշտութեամբ ու բնութեամբ: Անսահման գեղեցկութիւն մը կը տիրէր երկրի ամբողջ տարածքին: Իւրաքանչիւր վայր կարծես նկարչական պատկեր մը ըլլար, գծուած հայու ստեղծագործ ձեռքերով ու մտքերով, որոնց նմանը մարդ արարածը պիտի չտեսնէ ո՛չ աշխարհի վրայ եւ ոչ ալ աշխարհէն դուրս:

Ականջներս կը վայելէին այբբենական տառերը: Ջուրերը ամէն կողմ կը հոսէին` հպարտ իրենց հայկականութեամբ: Երկինքը կապոյտ ու ծաղկաձեւ ամպերով կը զարդարուէր:

14 անկրկնելի օրեր անցընելով Հայաստանի ու Արցախի մէջ, ապրեցայ յուզումնալից պահեր, իւրացուցի ամենահարուստ գիտելիքները եւ ըմբոշխնեցի ամենաթանկագին ընկերային պահերը: Իւրաքանչիւր վայր իր քաղցրութեամբ ու սրբութեամբ մեզի նուիրեց գեղեցիկ ապրումներ ու անմեռ յիշատակներ: Այդ բոլորը տեսնելն ու շօշափելը տարբեր զգացում էր, զոր չեմ կրնալ բացատրել տողերու ու բառերու ընդմէջէն: Լաւագոյն զգացումներս ի յայտ կու գային, մանաւա՛նդ երբ պահ մը կը փակէի աչքերս ու Արցախի բնութեան բոյրը շնչելով ոյժ ու ներքին հանգստութիւն մը կը զգայի:

Մեր հայրենիքը հայութեամբ տոգորուած մանուկին, պատանիին, երիտասարդին ու ծերունիին դրախտավայրն ու յաւիտենականութիւնն է: Մեր լեզուն երբ «Հայաստան»ի հրաշագեղ վանկերը բարբառէ ու մեր ականջները անոր դուրեկան հնչիւնները լսեն, ուր ալ ըլլանք մեր միտքն ու հոգին ընդմիշտ կը սաւառնին դէպի դալար ու կանաչազարդ պարտէզները, մեր հոգիները կը լեցուին հոգեպարար երաժշտութեամբ, վարդերու ու շուշաններու բուրումնաւէտ հոտով: Պիտի հասնինք Արարատի բարձունքին` մեր հազարամեայ հարուստ պատմութեան: Պիտի տեսնենք մեր աչքերուն առջեւ հպարտութիւն ու մեծութիւն ներշնչող մեր հերոսներուն գեղեցիկ ու հզօր պատկերները, պիտի շնչենք անոնց արեան հոտը ու պիտի լսենք անոնց կրակոցներու ձայնն ու յաղթանակի երգերը:

Իմ Մայր Հայրենի՛ք, լայն ժպիտը դէմքիս եւ արցունքը աչքերուս կը վերադառնամ Սփիւռք, արցունքով, որովհետեւ կարօտի կրակը կրկին պիտի հրկիզէ սիրտս: Կը ժպտիմ, սակայն, կը հաւատամ, որ այս ցաւը ժամանակաւոր է, եւ ուր ալ ըլլամ, կարօտիդ չդիմանալով պիտի վերադառնամ արծուեբոյնդ ու պիտի գրկեմ քեզ այնքան ամուր, որ հոգիս իր թեւերը բացած մեծ հպարտութեամբ սաւառնի այս անգամ Արարատի գագաթին վրայ:

Շնորհակալութիւն Համազգայինի Ֆորումի կազմակերպիչ մարմինին, որուն տարած հսկայական աշխատանքով աշխարհի տարբեր երկիրներէ հայ երիտասարդներ հայրենիքին գիրկը համախմբուեցան, որպէսզի իւրաքանչիւր հայ ուսանող հայրենիքի շունչը վայելելով իր կեանքի լաւագոյն օրերը անցընէ մայր հողին վրայ ու զօրացնէ իր հայկական ոգին: Շնորհակալութիւն Քեսապի Համազգայինի Համօ Օհանջանեան Մասնաճիւղի Վարչութեան, որ «Հայրենիքը տեսնելու» երազս իրականութիւն դարձուց: Բոլորին վարձքը կատար:

Վահան Սաղտճեան

Հայկազեան Համալսարանի Ուսանող

Share.

Leave A Reply