Դպրոցական  Դէպք Մը` Երրորդ Դասարանէս

0

Կիսամեակի քննութիւններուն շրջանն էր: Այդ ընթացքին դասերը շատ-շատ էին. ժամերով կը սորվէի, ամէն օր մինչեւ կէս գիշեր:

Երկուշաբթի իրիկուն մըն էր: Յաջորդ օրը հայերէնի քննութիւն ունէինք: Սերտեցի մինչեւ գիշերուան տասներկուքը:  Ալ աչքերս չէին բացուեր: Անցայ քնանալու:  Յաջորդ առտու արթնցայ, լուացուեցայ, հագուեցայ, պատրաստուեցայ, դասերս վերաքաղ ըրի: Երբ աչք մը նետեցի ժամացոյցին, ի՜նչ տեսնեմ……ժամը ութը անցած է: Շուտով պայուսակս առի եւ հասայ դպրոց: Դասարանին դուռը թակեցի, ուսուցչուհիս բացաւ, բայց չարտօնեց որ մտնեմ: Արդէն ժամը ութուկէսը անցած էր: Ուսուցչուհիս հարցուց  ուշանալուս պատճառը: Պատասխանեցի, որ գիշերը ուշ քնացած էի, որովհետեւ դաս կը սորվէի: Ան չներեց ինծի:  Աշակերտները արդէն վերջացնելու վրայ էին իրենց  քննութիւնները: Վերադարձայ տուն: Երրորդ դասարան էի: Առաջին անգամ ըլլալով օթոքարը փախցուցած  եւ դասերէս ետ մնացած էի: Օրս խանգարուած անցուցի:

Ամէն տարի երբ քննութիւնները կը սկսին, կը յիշեմ այդ դէպքը, եւ չեմ կրնար մոռնալ զայն:                                                                                                                                      Մաղթանքս է, որ ամէն աշակերտ իր դասերը լաւ սորվի, կանուխ քնանայ, որպէսզի  օրը յաջող ընթանայ:

 

Սողոմոն Լնդեան

Քեսապ, Ազգ. Ուսումնասիրաց  Միացեալ Ճեմարան

(Երկրորդական Բաժին)

Share.

Leave A Reply