ԿԵԱՆՔ Է, ԿԸ ՊԱՏԱՀԻ

0

Պայծառ առաւօտ մըն էր: Կը պատրաստուէի իններորդ դասարանի մեր հանդէսին փորձերուն երթալու: Ինքնաշարժը կանգ առաւ տանս առջեւ: Ծնողքիս ցտեսութիւն ըսի ու մեկնեցայ դպրոց: Հասնելէս ետք ընկերներս ու ես սկսանք ոտնագնդակ խաղալ, մինչեւ որ բոլորը գային եւ փորձերուն սկսէինք: Բոլորս միասին անցանք սրահ եւ շատ խիստ փորձի սկսանք, որովհետեւ հանդէսը յաջորդ օրն էր: Հանդէսին նիւթը Հայոց Ցեղասպանութեան եւ Քեսապի տեղահանութեան մասին էր, իսկ յայտագիրը ` արտասանութիւն, երգեր, նուագ եւ վկայականաց բաշխում: Փորձէն  յետոյ, ընկերոջս տուն պիտի երթայի` նուագելու ա’յն կտորը, որ  միասին պիտի կատարէինք հանդէսին: Տուն չհասած` սահեցայ եւ իյնալով, չեմ գիտեր ինչպէս՝ ոտքս ցաւցուցի: Շատ մեծ դժուարութեամբ  եւ ընկերոջս օգնութեամբ կրցայ տուն հասնիլ: Սառ դրինք ցաւած ոտքիս վրայ, որ չուռի: Հեռաձայնեցի մօրս եւ տեղեակ պահեցի զինք, որ աճապարանքով հասաւ մօրաքրոջս տղուն հետ: Բժիշկի գացինք: Ըսաւ` բան մը չկայ, վնասուածք մըն է եւ շուտով կը բուժուի: Բայց չհամոզուեցայ: Վիճակս լաւ չէր. շատ կը ցաւէի, չէի կրնար ոտքս գետին դնել: Ստիպուեցանք դիմել ծանօթի մը, որուն զաւակը իմ դասընկերս էր. անթացուպեր ունէին, խնդրեցինք, որ զանոնք ինծի տրամադրեն:

Անթացուպ գործածելը դժուար էր: Յուսահատ էի, ի՞նչ պիտի ըլլար հանդէսը, պիտի կրնա՞յի մասնակցիլ: Յաջորդ առտու, երբ ցաւէս  արթնցայ, ոտքս աւելի ուռած էր: Թէեւ որոշած էի, որ ինչ ալ ըլլայ պիտի մասնակցիմ հանդէսին եւ ոչ մէկ բան պիտի խանգարէ զիս, մօրս ըսի, թէ չեմ ուզեր վերջին փորձին երթալ: Ոտքս ուռած էր, շատ կը ցաւէր, կրնայի եւ չերթալ փորձին:  Մայրս համոզեց զիս: Վկայական առնելը մէկ կողմ, նուագելու պարտականութիւն ունէի: Աճապարանքով պատրաստուեցայ ու սրահ մեկնեցայ փորձի: Երբ ներս մտայ` բոլոր դասընկեր-դասընկերուհիներս եւ ուսուցչուհիներս  զիս անթացուպերով  տեսնելով ապշած մնացին:

Փորձը յաջող ընթացաւ: Հանդէսը սկսաւ: Ես անթացուպերով բեմ բարձրացայ եւ  պարտականութիւններս լիուլի կատարեցի: Շնորհաւորելու  ատեն բոլորը «Շնորհաւոր ըլլայ եւ անցած ըլլայ» մաղթեցին: Ամէն ինչ վերջանալէն  յետոյ, ճաշարան գացինք ու ազգականներով անցուցինք գիշերը: Տուն վերադարձանք:

Ոտքս` ո’չ մէկ փոփոխութիւն, չէր լաւանար, չէր լաւանար:

Երկու շաբաթ ետք քաղաք գացինք եւ ոտքս նկարել տուինք ու յայտնուեցաւ որ…. կոտրուած է: Հայրս զիս բեկաբուժի տարաւ: Ան ոտքս գաճով ամուր մը փաթթեց եւ ըսաւ.

-Չորս շաբաթ վերջ եկուր:

Շատ դժուար անցաւ մէկ ամիսը: Չեմ ուզեր որ անգամ մըն ալ այդպէս բան պատահի ո’չ իմ հետս, ոչ ալ ուրիշի մը հետ: Եւ ով որ ալ կոտրուածք ունի` առողջութիւն կը մաղթեմ:

Այս փորձառութենէս մէկ ճշմարտութիւն սորվեցայ.

-Կեանք է, կը պատահի:

Պետօ Գարայեան

Քեսապ, Ազգ. Ուսումնասիրաց  Միացեալ Ճեմարան

(Երկրորդական Բաժին)

Share.

Leave A Reply