ԽՄԲԱԳՐԱԿԱՆ՝ Հոկտեմբեր Գ./2017 Գրողի՞ Տագնապ, Թէ Ընթերցողի

0

Հայաստանի մէջ 16 Հոկտեմբերը Հայ Մամուլի Օրն Է: Օրը կը համընկնի Մատրասի մէջ 16 Հոկտեմբեր 1794-ին հիմնուած հայկական առաջին տպագիր պարբերականին՝ «Ազդարար»ին հրատարակութեան:

Մամուլը կոչուած է  հասարակական, քաղաքական ու մշակութային մեր առօրեայ կեանքին արձագանգը ըլլալու, միաժամանակ սակայն, առաջնորդ դեր ունենալու հանրային կարծիքի ձեւաւորման մէջ՝ հրապարակագրական, մշակութային, գեղարուեստական ու գրական ընդունելի ճաշակ ներկայացնելու, գոհացնելու թէ՛ մտաւորական, եւ թէ սովորական ընթերցողին հետաքրքրութիւնները:

Այս երկուքին միջինը գտնելու պատասխանատուութիւնը ունի մամուլը՝ ընթերցողներու եւ գրողներու իր շրջանակը պահելու ու ժամանակակից լրատուական բաց համակարգին մէջ ուրոյն տեղ ունենալու համար:

Սուրիահայ մամուլը, յատկապէս հալէպահայ մամուլը, իր իւրայատուկ դերը ունեցած է հայ մամուլի տարեգրութեան մէջ:

«Գանձասար», իր 26-ամեայ անընդմէջ լոյս ընծայումով, սուրիահայ մամուլի պատմութեան մէջ ամէնէն երկարատեւ թերթը կը հանդիսանայ:

Թերթը, իր խմբագրական կազմերով եւ աշխատակիցներով, իր հետեւորդներուն մօտ ընթերցանութեան հուրը, տեղեկացուած ըլլալու մարմաջը  վառ պահած է ու տարուէ տարի քայլ պահելով  ժամանակի զարգացումներուն ու լրագրական պահանջքներուն հետ փորձած է գոհացնել իր ծաւալող լսարանը:

Եթէ քննական մօտեցումով ակնարկ մը նետենք լրագրական դաշտի ներկայ պահանջքներուն վրայ, անհրաժեշտ պիտի գտնենք քանի մը մատնանշում կատարել այս ուղղութեամբ:

Սուրիական տագնապին իսկ արդիւնքով լայն շրջանակներու հասանելի դառնալու անհրաժեշտութիւնը սուրիահայ մամուլի ծառայութեան կոչուած անհատներէն ու անոնց շրջանակներէն կը պահանջէ լրագրական քատրի պատրաստութեան ծրագրուած աշխատանք՝ արհեստավարժ ու ժամանակի պահանջներուն հետ քայլ պահող աշխատակիցներու փաղանգը ընդլայնելու համար:

Նման քատրի մը պատրաստութեան տուեալները առկայ են, յատկապէս սուրիական տեղեկատուական դաշտին արձանագրած զարգացումներուն լոյսին տակ՝ համեմատած նախապատերազմեան շրջանի սուրիական լրատուամիջոցներուն ու ընդհանրապէս երկրի տեղեկատուական քաղաքականութեան պարզած վիճակին հետ:

Լրագրական ասպարէզ մուտք գործողը պէտք է քաջ իմանայ, որ թերթը անմիջական բեմն է մեր միջավայրի տագնապներուն եւ հետաքրքրութիւններուն, մեր կեանքին հայելին է ան: Հետեւաբար մամուլի ծառայութեան կոչուած ոեւէ լրագրող հասարակութեան մօտ պէտք է ըլլայ,  կարենալ ներկայացնելու համար անոր առօրեան ու ձգտումները: Ան պիտի ունենայ վերլուծող միտք եւ անկաշկանդ արտայայտուելու կարողութիւն եւ կարելիութիւն:

Ինչպիսի տուեալներ, սակայն, կ՛երաշխաւորեն լրագրողին արդիւնաւէտ ու անկաշկանդ գործունէութիւնը:

Առաջին տուեալը մասնագիտական մօտեցումն է՝ հեռու շնչատ խանդավառութեան հետեւանքով լրագրական դաշտ ուղղուելու պատեհապաշտութենէն:  Երկրորդը՝ լեզուի կատարելագործումն է՝ աստիճանաբար թերթին մէջ գրելու ոճ եւ հմտութիւն ձեռք բերելու համար:

Երրորդը՝ մասնակցութիւնն է համայնքի ընկերային, ազգային եւ քաղաքական կեանքին՝ հետեւելու անոր զարկերակին ու պատասխանատուութեամբ մօտենալու լրագրական ասպարէզին: Իր անմիջական առօրեայէն հեռու գործող լրագրողը չի կրնար լոյսին բերել իր իսկ հասարակութեան տագնապներն ու իղձերը:

Չորրորդը՝ ազատ մտածելու, արտայայտուելու եւ գործելու կարելիութիւնն է: Լրագրողին առարկայութիւնն ու անկեղծութիւնը, ազատ խօսքի հաւաստիութիւնը մեծապէս կախուած են ազատ մտածելու, արտայայտուելու եւ գործելու իր կարողութենէն:

Լրագրական դաշտը ընդարձակելու, զայն արհեստավարժ մարդուժով հարստացնելու ծրագրաւորումը, վերականգնումի մեր աշխատանքներուն զուգահեռ, նոր աւիշ պիտի հայթայթէ սուրիահայ մամուլին ընդհանրապէս:

«Չկայ ընթերցող, չկայ գրող» խօսքերը կրկնելով  ձեռնածալ մնալը անհեթեթութիւն է պարզապէս: Դարուս սրընթաց զարգացումին մէջ անգամ պատասխանատու խօսքն ու վերլուծող միտքը անփոխարինելի արժէքներ են: Էականը ընթերցողներու մտքին ու ճաշակին գոհացում տալն ու գրողը քաջալերելն է:

Մամուլի օրուան առիթով կը շնորհաւորենք այս ասպարէզին ծառայող բոլոր նուիրեալները՝ աշխատանքի նոր թափ ու կորով մաղթելով անոնց:

«Գ.»

Share.

Leave A Reply