ԽՄԲԱԳՐԱԿԱՆ՝ Նոյեմբեր Ա./2017 Բարդ Հարցերու Պարզ Լուծումներ

0

Սուրիոյ մէջ խաղաղութիւնը աստիճանաբար մնայուն իրավիճակի կը վերածուի ու պետական եւ համայնքային մակարդակներով վերականգնումի աշխատանքները օրէ օր տեսանելի կը դառնան:

Համայնքային մեր կեանքին մէջ շինարարական ու վերանորոգման աշխատանքներուն չափ ալ կարեւոր կը համարուին կրթական եւ մշակութային կեանքի վերածաղկումին, մանաւանդ վերաորակաւորումին համար տարուող աշխատանքները:

Այս աշխատանքներուն համար, սակայն, անհրաժեշտ մարդուժ ունի՞նք, կրնա՞նք պատրաստել:

Մարդուժի պատրաստութիւնը կարելի է մեր առաջին նպատակակէտը համարել: Սակայն ինչպէ՞ս եւ ե՞րբ պիտի պատրաստենք այդ մարդուժը, եթէ եղածով բաւարարուելու, ժամանակի ընթացքին կուտակուած փորձառութեամբ անհրաժեշտ մարդուժը ձեռք բերելու մտայնութեամբ շարունակենք գործել:

Ընդհանրացած այս մտայնութիւնը տեղքայլի ու միջակութեան մէջ պիտի պահէ մեզ՝ ժամանակի ընթացքին եղածն ալ կորսնցնելու վտանգը յառաջ բերելով:

Մարդուժի պատրաստութեան մասին լրջօրէն պէտք է մտածենք՝ վերաորակաւորելու մեր մշակութային միութիւնները, դպրոցները, մամուլը: Իսկ մարդուժի պատրաստութիւնը պէտք է սկսիլ նախ մեր ունեցածը պահելով ու զարգացնելով, անոր համար աշխատանքի գրաւիչ պայմաններ ստեղծելով, միեւնոյն ժամանակ նորը պատրաստելով:

Այսօր, սակայն, որքանո՞վ կը պահենք մեր ունեցած մարդուժը, որքանո՞վ հայկական հաստատութիւններէն ներս աշխատանքը գրաւիչ կը դարձնենք անոր համար:

Մեր ուսուցիչներուն, տնօրէններուն, մշակութային գործիչներուն համար անհրաժեշտ է որ ստեղծենք աշխատանքի ամենալաւ պայմանները, տիրութիւն ընենք անոնց՝ ապահովելով  աշխատանքի արդիականացման բոլոր կարելիութիւններն ու միջոցները, վարձատրելով զիրենք այնքան, որ կարիք չունենան ծանրաբեռնուելու մէկէ աւելի աշխատանքներով, արժանապատիւ կեանք ապրին ու նուիրուին իրենց ասպարէզին:

Եթէ կրթական ու մշակութային ասպարէզները աշխատանքի գրաւիչ ասպարէզներու վերածենք, մարդուժի պատրաստութեան առաջին քայլը առած պիտի ըլլանք արդէն, որովհետեւ այս պարագային երիտասարդ տարրը եւս  պիտի փափաքի նման ասպարէզներու մէջ աշխատանք ունենալ, մասնագիտացման ուղղուիլ:

Հայկական մեր կեանքի մաշումին կ՛ակնարկենք յաճախ, բայց միթէ՞ մեր մէջ պէտք չէ փնտռենք այդ մաշումին պատճառը: Զարգացնենք ու արդիականացնենք մեր դպրոցները, մեր մշակութային միութիւնները, մեր մամուլը,  առանց խնայելու այդ նպատակին համար անհրաժեշտ գումարները: Մասնագիտացման ուղղենք այս մարզերուն մէջ հետաքրքրութիւն ունեցող մեր երիտասարդ տարրը, հրաւիրենք մասնագէտներ, բայց նաեւ խստապահանջ ըլլանք վերոյիշեալ հաստատութիւններու աշխատանքի արդիւնքին նկատմամբ՝ ձերբազատուելով անտարբերութենէ ու եղածով բաւարարուելու կործանարար մտածելակերպէ: Ահա՛, այս պարագային է որ արդիւնքի պիտի հասնինք ու հայկական մեր կեանքը նոր որակով ու հոգածու մարդուժով պիտի օժտենք, անոր մաշումը պիտի կանխենք: Ապա թէ ոչ՝ որքան ալ ժողովներ գումարուին, բեմերէ յորդորներ հնչեն ու գրիչներ հոսին, մեր հարցերը պիտի մնան հարցեր ու մենք պիտի շարունակենք «սանդի մէջ ջուր ծեծել»:

«Գ.»

Share.

Leave A Reply