ԿԸ ՀԱՒԱՏԱՄ

0

Կեան­քը շատ խա­ղաղ ու հա­ճե­լի էր Սուր­ի­ա­կան մեր Հայ­րե­նի­քին մէջ: 2012-ի  աշ­նան, սա­կայն, անս­պա­սե­լի դէպ­քեր ծայր առին: Հա­մաշ­խար­հա­յին ծրա­գիր մը պատ­րաստ­ուած էր կար­ծես աւե­րե­լու ու քան­դե­լու Սուր­-ի­ան:

Անակնկ­ալ տակ­նուվ­րա­յու­թիւն մը սկ­սաւ երկ­րի չորս ծա­գե­րուն: Ես պի­տի չպատ­մեմ, թէ ի՛նչ պա­տա­հե­ցաւ մայ­րա­քա­ղա­քին կամ որե­ւէ այլ շր­ջա­նի մէջ: Զիս կը հե­տաքրք­րէ խօ­սիլ Հա­լէ­պի անց­եա­լի խա­ղաղ եւ ու­րախ օրե­րուն մա­սին, թէ ինչ­պէ՛ս անոնք յան­կարծ փոխ­ուե­ցան: Աշ­նան քա­ղա­քը բաժն­ուե­ցաւ զա­նա­զան մա­սե­րու, մար­դիկ բան­տարկ­ուե­ցան իրենց քա­ղաք­նե­րուն մէջ: Եռու­զե­ռը կանգ առաւ, ո՛չ հան­րա­կառք կար, ոչ ալ հետի­ոտն ան­ցորդ­նե­րու բազ­մու­թիւն: Շու­կա­նե­րը դա­տարկ­ուե­ցան: Տնա­յին առօր­եայ պէտ­քե­րը հո­գա­լը շատ դժ­ուա­րա­ցաւ, մին­չեւ իսկ կտոր մը հաց ձեռք ձգե­լը բախ­տա­ւո­րու­թիւն հա­մար­ուե­ցաւ: Չա­փա­զան­ցու­թիւն չէ ասի­կա, այլ` իրա­կա­նու­թիւն: Շատ մը ըն­տա­նիք­ներ կա­րօտ մնա­ցին կտոր մը հա­ցի, եր­բեմն բան­ջա­րե­ղէ­նի: Ահա­ւոր սղու­թիւն տի­րեց, այ­լեւս ըն­տա­նի­քի մը հօր հա­մար դժ­ուար էր ապա­հո­վել օրա­պա­հի­կը: Ձմե­ռը եկաւ, ցուր­տը կո­խեց, վա­ռե­լա­նիւ­թը վե­րա­ցաւ քա­ղա­քէն: Տաք­նա­լու հա­մար մար­դիկ ու­րիշ մի­ջոց­նե­րու դի­մե­ցին: Չքա­ւոր ըն­տա­նիք­նե­րը իրենց կահ կա­րա­սի­նե­րը այ­րե­ցին` երե­խա­նե­րը տաքց­նե­լու հա­մար: Քա­ղա­քին մէջ ծառ, ծա­ռաս­տան չմնաց: Աս­դին-ան­դին ռում­բե­րու ձայ­ներ սկ­սան լս­ուիլ, ո՞վ էր բա­րե­կամդ, ո՞վ էր թշ­նա­միդ չէ­իր գի­տեր: Ժո­ղո­վուր­դը խա­չելութեան ճա­նա­պարհ մը մտաւ: Ռում­բե­րը, հր­թիռ­նե­րը իրենց ին­կած տե­ղե­րը քար ու քանդ կ՛ընէ­ին: Ժո­ղո­վուր­դը ճա­րա­հատ էր: Տու­նե­րը լքած ապա­հով օթե­ւան մը փնտ­ռե­լու հա­մար թա­ղէ թաղ, փո­ղո­ցէ փո­ղոց ին­կած մար­դիկ, ձեռ­քեր­նին տոպ­րակ մը բռ­նած, չես գի­տեր թէ ի՛նչ կը տա­նէ­ին: Արդ­եօք ու­տե­լի՞ք, թէ հա­գուստ… այդ ալ միայն Աստ­ուած գի­տէր:

Ամէն տեղ աւեր, սուգ, կո­ղո­պուտ ու թա­լան: Հա­մաշ­խար­հա­յին երկ­րորդ պա­տե­րազ­մի կրկ­նու­թիւնը, նոյն պա­տա­հար­նե­րը: Ամէն տուն կորսն­ցու­ցած է հա­րա­զատ մը, զա­ւակ մը, ըն­կեր մը:

Գաղ­թա­կան­նե­րը իրենց գլու­խը առած կ՛եր­թան դէ­պի մութ ապա­գայ: Որոշ շր­ջան­ներ դա­տարկ­ուե­ցան բնակ­չու­թե­նէ: Ո՛չ դպ­րոց, ո՛չ եկե­ղե­ցի, ոչ ալ բնա­կա­րան­ներ փրկ­ուե­ցան այս պա­տա­հար­նե­րէն:

Այս բո­լո­րէն ետք, սա­կայն, խա­ղա­ղու­թեան արե­ւը ծա­գե­ցաւ: Ու ես վս­տահ եղայ, որ դի­մաց­կուն մեր ժո­ղո­վուր­դը կարճ ժա­մա­նա­կի մէջ գոր­ծի լծ­ուե­լով պի­տի սկ­սէր նո­րո­գել եւ շի­նել այդ ամէ­նը: Կը Հա­ւա­տամ, որ մեր սի­րե­լի քա­ղա­քը շու­տով պի­տի վե­րագտ­նէ իր եր­բեմ­նի օրե­րը: Այս հա­ւատ­քը միշտ վառ պա­հած եմ սր­տիս ու հոգ­ւոյս մէջ:

Մեղրիկ Մելքոնեան

Քարէն Եփփէ Ազգ. Ճեմարան

8-րդ կարգ

Share.

Leave A Reply