ԲԱՆԱԿՈՒՄ

0

Յա­ճախ լսած էի բա­նա­կու­մի տան­ջա­լից, մի­եւ­նոյն ժա­մա­նակ հա­ճե­լի կեան­քին մա­սին, սա­կայն պա­տե­րազ­մին պատ­ճա­ռով զրկ­ուած էինք այդ հա­ճոյ­քէն:

Անց­եալ տա­րի մաս­նակ­ցե­ցայ Պա­տա­նե­կան Միու­թեան եռօր­եայ բա­նա­կու­մին Ազ­գա­յին Կիւլ­պէնկ­եան վար­ժա­րա­նի շր­ջա­փա­կին մէջ, ուր ան­ցու­ցի ան­մո­ռա­նա­լի երեք օրեր: Սա­կայն Քե­սա­պի բա­նա­կա­վայ­րին մէջ` ՀՄԸՄ-ի բա­նա­կու­մին, վեր­ջին տա­րի­նե­րու տա­սը ամե­նա­հա­ճե­լի օրե­րը ապ­րե­ցայ: Հոն ծա­նօ­թա­ցայ նոր ըն­կեր­նե­րու եւ սոր­վե­ցայ նոր գի­տե­լիք­ներ, սոր­վե­ցայ նա­եւ թէ ի՛նչ կը նշա­նա­կէ իրա­րու օգ­նել, հա­մա­գոր­ծակ­ցիլ ու բաժ­նեկ­ցիլ մեր ու­րա­խու­թիւնն ու ցա­ւը:

Ամէն առ­տու ժա­մը 6:00-ին հա­ւա­քի սու­լի­չին ձայ­նը լսե­լով կը վա­զէ­ինք, ու­շի ու­շով մտիկ կ՛ընէ­ինք այդ օր­ուան օրա­կար­գի կէ­տե­րը եւ կը պատ­րաստ­ուէ­ինք մար­զան­քի: Օրա­կան փոր­ձեր կ՛ընէ­ինք, որ մեր պատ­րաս­տած խա­րու­կա­հան­դէ­սը յա­ջող անց­նի եւ հպարտ ժպիտ մը ուր­ուագծ­ուի մեր ծնող­նե­րուն դէմ­քին: Ս. Աստ­ուա­ծած­նայ տօ­նին եւ խա­ղո­ղօրհ­նէ­քին առի­թով աշ­խոյժ տո­ղանց­քի մը մաս­նակ­ցե­ցանք` մեծ խան­դա­վա­ռու­թիւն ստեղ­ծե­լով Քե­սա­պի մէջ:

Բա­նա­կու­մի ըն­թաց­քին սոր­վե­ցանք եր­գեր` «Գա­րե­գին Նժ­դե­հի Յի­շա­տա­կին», «Հայ Քա­ջեր», «Անց­եա­լէն Ապա­գայ` ՀՄԸՄ-ը Ներ­կայ», « Հրա­ժեշ­տի Երգ» եւ այլն:

Բա­նա­կու­մը մե­զի սոր­վե­ցուց ըլ­լալ ազ­գա­սէր, ըն­կե­րա­սէր, կայ­տառ, չար­քաշ եւ ամե­նա­կա­րե­ւո­րը` մեր ապ­րած մի­ջա­վայ­րէն ներս զո­հո­ղու­թեան եւ բա­րե­գոր­ծու­թեան պատ­րաս­տա­կա­մու­թիւն ու­նե­նալ:

Հա­կա­ռակ բո­լոր դժ­ուա­րու­թիւն­նե­րուն, շատ ու­րախ օրեր ան­ցու­ցինք մի­ա­սին:

Երբ հրա­ժեշ­տի պա­հը հա­սաւ, ար­ցուն­քով եւ ժպի­տով բաժն­ուե­ցանք մեր ըն­կեր­նե­րէն եւ դաստ­ի­ա­րակ­նե­րէն` յու­սա­լով, որ յա­ջորդ տա­րին հա­ւաք­ուինք հայ­րե­նի­քի մէջ` տօ­նե­լու ՀՄԸՄ-ի 100-ամ­եա­կը:

Գառնի Շահինեան

Քարէն Եփփէ Ազգ. Ճեմարան

8-րդ կարգ

Share.

Leave A Reply