ՀԱԼԷՊԻ ԱԶԳԱՅԻՆ ՔԱՐԷՆ ԵՓՓԷ ՃԵՄԱՐԱՆԻ ՀԻՄՆԱԴՐՈՒԹԵԱՆ ՅՈԲԵԼԻՆԱԿԱՆ ՇՔԵՂ ՀԱՆԴԻՍՈՒԹԻՒՆ

0

ՆԱԽԿԻՆ ՏՆՕՐԷՆ ՎԱՐԴԳԷՍ ՆԱԼՊԱՆՏԵԱՆ ՊԱՐԳԵՒԱՏՐՈՒԵՑԱՒ «Ս. ՄԵՍՐՈՊ ՄԱՇՏՈՑ» ՇՔԱՆՇԱՆՈՎ

ՅԱԿՈԲ ՊԱԼԵԱՆ. «ՃԵՄԱՐԱՆԸ ՆՊԱՍՏԵՑ ՍՈՒՐԻԱՀԱՅՈՒԹԵԱՆ ՀՈԳԵԿԱՆ ՄԻՈՒԹԵԱՆ»

Հովանաւորութեամբ Ամերիկայի Արեւմտեան Թեմի Առաջնորդ Գերշ. Տէր Մուշեղ Արք. Մարտիրոսեանի, կազմակերպութեամբ Լոս Անճելըսի ԱՔԵ Ճեմարանականներու Ընկերակցութեան Յոբելինական Յանձնախումբին, Կիրակի, 29 Հոկտեմբերին, Կլէնտէյլի Իրանահայ Միութեան կեդրոնի սրահին մէջ տեղի ունեցաւ Հալէպի Ազգ. Քարէն Եփփէ Ճեմարանի հիմնադրութեան 70-ամեակի եւ Լոս Անճելըսի մէջ իր անունը կրող Ընկերակցութեան հիմնադրութեան 40-ամեակի զոյգ առիթներուն նուիրուած յոբելինական շքեղ եւ յատուկ հանդիսութիւն, որ նշուեցաւ հանդիսաւոր շքեղութեամբ եւ մեծ ոգեւորութեամբ:
Ձեռնարկին առաջնորդ սրբազան հօր կողքին ներկայ էին թեմիս առաջնորդական փոխանորդ Թորգոմ Ծ. Վրդ. Տոնոյեան, Տ. Ղեւոնդ Քհնյ. Քիրազեան, օրուան գլխաւոր բանախօս (յատկապէս Փարիզէն հրաւիրուած) ծանօթ հրապարակագիր Յակոբ Պալեանն ու իր տիկինը, Ընկերակցութեան վարչութեան ատենապետ Գէորգ Գորթոշեանն ու իր տիկինը, Ճեմարանի 1952-1953 տարեշրջանի Ա. հունձքի հինգ շրջանաւարտներէն երկուքը՝ Երան Ջաղացպանեան-Կարապետեան եւ իր ամուսինը (այս առիթով ժամանած Ճէքսըն Թէնըսիէն) եւ Հրայր Աւետեան ու իր տիկինը, ինչպէս նաեւ նախկին տնօրէն Վարդգէս Նալպանտեան ու իր տիկինը: Ներկայ էին նաեւ շրջանիս ՀՅԴ ԿԿ-ի ներկայացուցիչ Տարօն Տէր Խաչատուրեան ու իր տիկինը: Այս առիթով օրուան հանդիսավարը յիշեց, թէ Տարօն Տէր Խաչատուրեան զաւակն էր Ճեմարանի տարիներու ուսուցիչ Արտաշէս Տէր Խաչատուրեանի, ինչպէս նաեւ աւելցուց, որ սրահէն ներս ներկայ են նաեւ նախկին հոգաբարձական կազմի անդամներու զաւակներ, նախկին տնօրէններու հարազատներ, նախկին ուսուցիչ-ուսուցչուհիներ, Հալէպի Շրջ. Ընկերակցութեան Յանձնաժողովի տարիներու անդամուհի Սեդա Հալլաճեան, շրջանի քոյր միութիւններու ներկայացուցիչներն ու աւելի քան 300 հիւրեր, ճեմարանասէրներ եւ ճեմարանականներ:
Երեկոյի բացումը կատարեց ատենապետ Գէորգ Գորթոշեան, որ բարի գալուստի եւ շնորհակալութեան խօսքերէն ետք ըսաւ. «Հայրենիքէն մինչեւ Սփիւռքի հեռաւոր ափեր ծանօթ բոլորին ծանօթ են սուրիահայութիւնն ու իր անմոռանալի եւ անզուգական Հալէպը, յատկապէս Քարէն Եփփէ Ազգային Ճեմարանը»: Ապա յայտնեց, որ Ընկերակցութիւնը Ճեմարանական իր սաներով ոչ միայն ապրեցաւ Սուրիոյ անցնող հինգ եւ աւելի տարիներու պատերազմի արհաւիրքը, այլեւ միշտ եւ իր կարելի բոլոր միջոցներով անվերապահօրէն զօրավիգ կանգնեցաւ անոր՝ ու իր նպաստը բերաւ դիմադրելու իր ճիգերուն:
«Այս բոլորը կատարուեցան Սփիւռքի տարածքին եւ յատկապէս նիւթական եւ բարոյական աջակցութեամբ եւ զօրակցութեամբ այս շրջանէն ներս ապրող ճեմարանականներուն եւ ճեմարանասէրներուն, որոնց մեր շնորհակալական խօսքը կ՛ուղղենք»:
Ապա երախտագիտութիւն յայտնելէ ետք բոլոր հին ու նոր նուիրատուներուն, եւ Ճեմարանի բարերարներուն, ան բեմ հրաւիրեց օրուան հանդիսավար Գէորգ Պետիկեան:
Պետիկեան նախ հանդիսականները հրաւիրեց մէկ վայրկեան յոտնկայս լռութեամբ յարգելու մեզմէ առյաւէտ բաժնուած Ճեմարանի հիմնադիրներուն, տնօրէններուն, հոգաբարձական կազմի անդամներուն, ուսուցիչ-ուսուցչուհիներուն, պաշտօնէութեան եւ աշակերտներուն յիշատակը եւ այս առիթով յատկապէս յիշեց նորոգ հանգուցեալ ճեմարանականներ՝ Հրանդ Աճէմեանը, Արմէն Տոնոյեանն ու բժշկ. Յարութիւն Գաբրիէլեանը:
Բարի գալուստի իր խօսքէն ետք, Պետիկեան ըսաւ. «յոբելինական թուականներ կան, որոնք անկիւնադարձային հետեւանք ունենալով մէկտեղ, կ՚ապահովեն տուեալ հաստատութեան, միութեան եւ կամ նոյնիսկ անհատին յարատեւութիւնը, բարգաւաճումն ու կենսունակութիւնը։ Այդ թուականներէն երկուքն են, որոնք այսօր մեզ այս սրահին մէջ համախմբած են: Այլ խօսքով՝ Հալէպի Ազգ. Քարէն Եփփէ մեր Ճեմարանի հիմնադրութեան 70 եւ իր անունը կրող Լոս Անճելըսի Ընկերակցութեան 40-ամեակներու յիշատակումները»:
Ապա ան վեր առաւ Ճեմարանի վաստակը ու ըսաւ. «Ահա թէ ինչո՛ւ քառասուն տարի առաջ, իբրեւ երախտապարտ սաներ, իրմէ հազարաւոր մղոններ հեռու, իր իսկ անունով, հո՛ս, այս գաղութէն ներս, իրմով մտահոգ եւ իրեն գուրգուրացող ընկերակցութիւնը հիմնեցինք, որպէսզի Ճեմարանը մեր կարելի ջանքերով ալ կենդանի մնայ ու շարունակէ իր երթն ու աւանդը»:
Իր խօսքի աւարտին հանդիսավարը կոչ ուղղեց շարունակելու աջակցութիւնն ու զօրակցութիւնը այս հայակերտ ամրոցին ու հայապահպան փարոսին՝ յանուն գալիք բոլոր ժամանակներու մնայուն ներկայութեան համար ու այս առիթով շնորհաւորեց Ճեմարանն ու ճեմարանականները:
Ապա Պետիկեան յաջորդաբար բեմ հրաւիրեց մասնակիցները, անոնց հակիրճ նկարագրական-կենսագրականը փոխանցելէ ետք ներկաներուն , միշտ Ճեմարանի առաքելութիւնը շեշտադրող խօսքեր մէջբերելով:
Առաջին հերթին բեմ հրաւիրուեցաւ թեմիս Առաջնորդ Գերշ. Տէր Մուշեղ Արք. Մարտիրոսեան: Պետիկեան նախ շնորհաւորեց սրբազան հօր կուսակրօն քահանայութեան 40-ամեակը եւ եպիսկոպոսական ձեռնադրութեան 20-ամեակը, ինչպէս նաեւ, իբրեւ թեմակալ առաջնորդ, աւելի քան 20 տարուան ծառայութիւնը ու ոյժ եւ կորով մաղթեց սրբազան հօր:
Առաջնորդ սրբազան հայրը նախ փառք տուաւ Աստուծոյ, որ բաժնեկից կը դառնար այս ուրախալի եւ հպարտութիւն առթող ձեռնարկին, ապա ըսաւ.
«Յարգանքով կը խոնարհինք յիշատակին առջեւ այն սերունդին, որ հիմը դրաւ պատմական ու պատմակերտ ուսումնական այս կառոյցին: Քարէն Եփփէ Ճեմարանի հիմնադրութիւնը գործնական վկայութիւն մըն էր մեր եկեղեցական ու ազգային հարստութեանց, աւանդներուն հանդէպ մեր ժողովուրդին ու մտաւորականններուն հաւատարմութեան»:
Առաջնորդ սրբազանը յիշեց նաեւ Զարեհ սրբազան Փայասլեանը, որ Հրաչ Փափազեանի ու խումբ մը գաղափարական գործակիցներու հետ ազնիւ գաղափարը յղացած էր ուսումնարանը կոչելու նորուէկիացի բարեսէր Քարէն Եփփէի անունով:
Անդրադառնալով տօնակատարութեան, սրբազան հայրը ըսաւ, որ ներկայիս բարեբախտաբար սուգի եւ աւերումի լուրեր չեն հասնիր Հալէպէն:
«Հալէպի հայութիւնը դանդաղ, բայց հաստատ քայլերով կը յառաջանայ դէպի իր վէրքերու ամոքումը, դէպի վերականգնում եւ վերածաղկում: Ու պատահական չէ, որ Ճեմարանը այս բոլորին մէջ կը գրաւէ կորիզային տեղ, իբրեւ մեր ուսումնարաններուն առաջատարը»:
Մուշեղ սրբազան իր պատգամին մէջ վեր առաւ նաեւ Լոս Անճելըսի ճեմարանականներու Ընկերակցութեան անցնող չորս տասնամեակներու վրայ երկարող նուիրական աշխատանքը, իրենց հեռաւոր կրթօճախը միշտ վառ պահելու անսակարկ զոհաբերութիւնը եւ նոյն վճռականութեամբ այս աշխատանքը շարունակելու առաքելութիւնը:
«Պատի՛ւ եւ օրհնութի՛ւն բոլորիդ: Անմա՛ր մնայ յիշատակը Ճեմարանի հիմնադիրներուն եւ անոնց վառած ջահը բարձր պահողներուն, որոնք գործած են ու կը գործեն խաղաղութեան, թէ տագնապի պայմաններուն մէջ» եզրափակեց սրբազանը:
Իր հայրական պատգամէն ետք ան յայտնեց, թէ «Այս հանդիսութեան առիթով յատուկ պատիւի կ’արժանանայ Ճեմարանի բազմամեայ ծառայող հայորդի մը, որ աճած է Ճեմարանի անդաստանին մէջ եւ իր գործնական երախտագիտութիւնը արտայայտած զինք կերտած հաստատութեան՝ թէ՛ անոր ծառայելով իբրեւ տնօրէն եւ դաստիարակ, եւ թէ Ճեմարանի առաքելութեան համապատասխան վաստակ կերտելով գաղութիւն մէջ»:
Ապա աւելցուց, թէ իր իսկ առաջարկով, այս պատմական հանդիսութեան առիթով Արամ Ա. Վեհափառ Հայրապետը «Ս. Մեսրոպ Մաշտոց» շքանշանով կը պարգեւատրէ Ճեմարանի շրջանաւարտներէն եւ ներկայիս Ազգային Ֆերահեան վարժարանի փոխտնօրէն Վարդգէս Նալպանտեանը՝ առ ի գնահատանք ազգային վարժարաններու մէջ տարիներու իր ծառայութեան եւ հայ մշակոյթին հանդէպ ունեցած իր նուիրումին:
Բեմ հրաւիրուեցան տնօրէն Նալպանտեանն ու ատենապետ Գորթոշեանը: Վեհափառ հայրապետին կոնդակը հանդիսականներու յոտնկայս ունկնդրութեամբ կարդաց Թորգոմ Ծ. Վարդապետ: Նախկին տնօրէն Նալպանտեան սրահի ջերմ ծափողջիւններու մէջ ստացաւ շքանշանը:
Օրուան գլխաւոր բանախօսն էր, այս հանդիսութեան առիթով Փարիզէն հրաւիրուած հանրածանօթ մտաւորական եւ հրապարակագիր Յակոբ Պալեան, որ միաժամանակ Ճեմարանի 4-րդ հունձքին կը պատկանի:
Պալեան ըսաւ. «Երբ կը յիշենք ճեմարանը, կը նշանակէ որ դեռ կը մնանք հիմնադիրներու ազգային-քաղաքական հեռանկարային ուղիին վրայ»: Իր մտքերը համեմելով ժամանակակից եւ հանրայայտ իմաստասէրներու խօսքերով եւ մտքերով, բանախօսը աւելցուց. «Միշտ մտածած եմ, որ հայ դպրոցը, ուր որ ալ գտնուի ան, ընթացիկ կրթարան մը չէ»: Ապա անդրադառնալով Ճեմարանի ծնունդին ըսաւ. «Աստեղային պահու մը, այսպէս երազած էին հիմնադիրները, երբ Քարէն Եփփէ այրիանոցի բակին մէջ տնազուրկներու բնակարան մը դարձուցած էին դասարան եւ սկսած էր սփիւռքեան անորոշութեան ովկիանոսին մէջ ազնուական արկածախնդրութիւնը, որուն մեծութիւնը կը տեսնենք այսօր, երբ կը դիտենք զայն տարիներու հեռաւորութենէն»:
Ապա ան մէկ առ մէկ յիշեց վարժարանի հիմնադիրներու անունները՝ լուսարձակի տակ առնելով անոնց էական յատկութիւնները: Այսպէս՝ յաջորդաբար յիշատակուեցան Զարեհ կաթողիկոս, Հրաչ Փափազեան, Ստեփան Ինճէեան,Սեդրակ Յովսէփեան եւ Բիւզանդ Թիւֆէնքճան: Բոլորն ալ Հալէպի հաւատաւոր փաղանգին պատկանող անուններ:
Շարունակելով իր խօսքը Պալեան շեշտեց, որ «Ճեմարանի հիմնադրութեան գաղափարը ծնունդ առած էր թերահաւատութեան մթնոլորտի մէջ՝ նման բոլոր այն երազներուն, որոնք ցնորք կը թուին ըլլալ եւ սակայն յաջողութեան արժանանալէ ետք հանրային սեփականութիւն կը դառնան»:
Ան մէջբերեց նաեւ Մարսիլիոյ Ճեմարանի հիմնադրութեան պարագան:
«Գալով մեր Ճեմարանին, տասնեակ մը աշակերտներով սկսած մեր դպրոցը մեծցաւ, սերունդ հասցուց, չշեղեցաւ այն նպատակէն, որուն համար ստեղծուած էր, հայ սերունդ հասցուց, տղաք եւ աղջիկներ, որոնք տիրապետեցին գեղեցիկ արեւմտահայերէնին, որոնք ուսուցիչ դարձան Սուրիոյ դպրոցներուն մէջ, ապա Լիբանան եւ յետոյ Ամերիկաներ, Աւստրալիա, Ֆրանսա եւ այլուր: Մէկ խօսքով՝ հիմնադիրներու նախատեսած առաքելութիւնը յաջողցուցին յաջորդական սերունդներ: Ահա այս ձեւով ալ Ճեմարանը նպաստեց սուրիահայութեան հոգեկան ամրապնդումին»: Պալեան յիշեց նաեւ աշխարհացրիւ ճեմարանականներու առաքելութիւնը:
Մէջբերելով հայրենի գրագէտ Վիգէն Խեչումեանի հետեւեալ խօսքը. «Ուրիշի դրանը քեզ կը կոչեն հիւր, որպէսզի չասեն ծառայ», Պալեան շեշտը դրաւ հայրենիքէն դուրս ապրելու եւ մնալու դժբախտ իրականութեան եւ վտանգին վրայ: «Որքան որ Սփիւռքի մէջ ապահով ապրինք, ուրիշի դուռն ենք», շեշտեց ան:
Շեշտելով մայրենի լեզուին կարեւորութիւնը, բանախօսը ըսաւ. «Լեզուն է մեր ինքնութեան անփոխարինելի պատուանդանը՝ իբրեւ տոկալու եւ տեւելու զէնք»: Ապա աւելցուց. «Առանց ինքնախաբէութեան մէյ մը դիտենք մենք մեզ եւ մեր շուրջը հիւսուող առօրեան»: Ճեմարանի հիմնադիրներուն երազն էր, որ ըլլանք «նախկինին շարունակութիւնը: Այսօր որքանո՞վ կը պահենք այդ մեծ երազը», հարց տուաւ ան:
Խօսելով հայրենասիրութեան մասին, բանախօսը ըսաւ. «Հայրենասիրութիւնը Պէվըրլի Հիլզ կամ Քոթ տ’ազիւր նստած Արարատի գագաթին վառած մոմով ջերմանալ չէ: Հայրենասիրութեան այսօրուան կարգախօսը պէտք է ըլլայ մեր ժառանգութեան պահպանումը, իսկ ճեմարանականները այդ կարգախօսը մշտապէս կեանքի պիտի վերածեն»:
Իր խօսքի աւարատին Յակոբ Պալեան շեշտեց. «Ճեմարանականներու ճիտին պարտքն է ըլլալ իրենք իրենց դատաւորը, պահել եւ փոխանցել աւանդը, զայն հարստացնելով՝ առանց տուրք տալու սուտուփուտ արդիականութեան»:
Բանախօսին ելոյթը ջերմ ծափահարութիւններով աւարտին հասաւ:
Լոս Անճելըսի Ճեմարանականներու Ընկերակցութեան անունով խօսք առաւ հայ լեզուի վաստակաշատ ուսուցչուհի Ծովինար Մելքոնեան, որ մեծապէս գնահատեց օրուան հանդիսավար Գէորգ Պետիկեանի ճիգերը, անսակարկ նուիրումը եւ այս ձեռնարկ-հանդիսութիւնը յաջողութեամբ վարելու գնահատելի աշխատանքը:
«Շնորհիւ Լոս Անճելըսի ճեմարանականներու Ընկերակցութեան, ո՛չ թէ մէկ, հարիւրաւոր հալէպահայ աշակերտներու ճակատագիրը շրջուած է ցարդ, յանուն անոնց ուսման եւ փայփայած երազներու իրականացման: Ամերիկեան բազմազբաղ եւ կլանիչ առօրեայի հեւքին մէջ, բոլորս ալ գիտենք որքան դժուար է ընտանեկան թէ աշխատանքային պարտաւորութիւններու կողքին ժամանակ գտնել, հոգի ու ճիգ վատնել ձեռնարկներ կազմակերպելու կամ միութենական արդիւնաւէտ գործունէութիւն կատարելու համար։ Մեր նախկին թէ նոր վարչականները տարիներու ընթացքին իրենց հանգիստէն մեծ բաժին զոհելով երախտաշատ աշխատանք տարած են՝ կատարած են սիրով եւ հաւատալով իրենց ճեմարանականի առաքելութեան: Այս անքակտելի կապով մեզ իրարու զօդող, 40-ամեայ առաքելութիւնը կը շարունակենք այսօր եւ պիտի շարունակենք վաղը եւ հեռաւոր ապագային»։
Ապա Մելքոնեան յիշեց հիմնադիրներբու անունները՝ յանձինս Յակոբ Յակոբեանի, Մհեր եւ Սաթիկ Տէր Օհաննէսեաններու, Մակի Բարսեղեանի, Ազատուհի Շիթիլեանի, Հրանդ եւ Մարի Աճէմեաննրու, Մինաս Մարգարեանի միժամանակ յետադարձ ակնարկով մը արժեւորեց քառասնամեայ այս յոբելեարը, որուն հաւատոյ հանգանակն էր նեցուկ կանգնիլ հայապահպանման խարիսխ հանդիսացող ճեմարանին:
Մելքոնեան աւելցնելով ըսաւ, թէ Ընկերակցութիւնը իր նուիրատուութեան մէջ ընդգրկած էր նաեւ այլ յատկացումներ, ինչպէս օրինակ՝ Ազգային վարժարաննրու հայերէն դասագիրքերու վերահրատարակման, Հայ Դատին, վերջերս Սարֆին (SARF), միշտ առաջնահերթութիւն համարելով Հալէպի Քարէն Եփփէ Ազգ.Ճեմարանը: Ան յիշեց նաեւ 1991-ին կազմակերպուած հաւաքը, որուն ներկայ եղած էին Ճեմարանի նախկին բոլոր տնօրէնները: Այսպէս՝ Մինաս Թէօլէօլեան, Ստեփան Գարամարտեան,Ժոզէֆ Պայրամեան,Պետրոս Հաճեան, Կարպիս Նալպանտեան, Գէորգ Տօնապետեան, Անդրանիկ Խաչատուրեան, Ստեփան Ինճէեան (խնամակալ), Մկրտիչ Մկրտիչեան (Հայ գրականութեան ուսուցիչ), որոնք Ընկերակցութեան 15-ամեակին նուիրուած հանդիսութեան տուած էին պատմական փայլք մը:
«Այսօր երախտիքի օր է: Չկայ շրջանաւարտից ընկերակցութիւն մը, որ այսքան սէր ու խանդաղատանք ցոյց տայ իր վարժարանին ու չկայ ճեմարանական մը, որ չուզէ օգտակար դառնալ ճեմարանին: Ի պատիւ բոլոր կամաւորներուն, գումարները հեզասահ կերպով կ՛ապահովուին՝ հասնելով հեռաւոր Պոսթոնէն, Ֆլորիտայէն, Վերճինիայէն կամ Նիւ Եորքէն: Այս աւանդը, անկասկած, պիտի շարունակուի յանուն ճեմարանի աշակերտութեան կայուն ուսումնառութեան ու հայապահպանման»:
Յիշենք, որ տարիներու ընթացքին, Ընկերակցութեան նուիրատուութիւններու գումարը անցած է 400 000 ամ. տոլարը: Ընկերակցութիւնը եղած է Ճեմարանի արժանաւոր սաներուն գլխաւոր հովանաւորը:
Աւարտին Մելքոնեան ըսաւ. «Բոլորիդ վարձքը կատար. անուններ յիշելէ կը զգուշանամ, ոեւէ մէկը անտեսած չըլլալու համար: Ձեր բոլորին բիւրապատիկ վարձատրութիւն… Հաւատացէ՛ք, որ մարդիկ միայն տալով կը ստանան, Թէքէեանի խօսքերով «ինչ որ տուի ուրիշին, վերադարձաւ անուշցած»: Այն բաւարարութիւնը, որ կը զգանք անփոխարինելի է ու այդ հաճոյքը միայն քիչերու շնորհուած է՝ ձեզի շնորհուած է, շատ սիրելի ներկայ ու բացակայ երախտաւոր ճեմարանականներ»:
Հանդիսութիւնը ունէր նաեւ գեղարուեստական յայտագիր մը, կոկիկ եւ իւրայատուկ, պատրաստուած՝ Ճեմարանի սաներուն կողմէ: Նախքան յայտագիրը ցուցադրուեցաւ Հալէպէն ուղարկուած վաւերական տեսանիւթ մը, որ պատրաստուած էր Հալէպի Ճեմարանականներու Շրջանաւարտից Միութեան ճիգերով եւ յատկապէս Պերճ Պօղիկեանի գեղեցիկ ու դիպուկ համադրումով:
Տեսանիւթի ցուցադրութենէն ետք, սրահը ստացած էր տարբեր գոյն եւ մթնոլորտ, տարբեր ոգեւորութիւն: Բոլորը ցուցադրութեան այդ տասը վայրկեաններուն ընթացքին ապրեցան հեռու եւ մօտիկ անցեալը, իրենց իսկ օրերուն, թիթեղածածկ կամ քարաշէն դասարաններով քար առ քար բարձրացած Ճեմարանին կազդուրիչ հմայքը:
Յայտագրի հետաքրքրական բաժիններէն մէկն ալ Ընկերակցութեան վարչութեան այս առիթով առաջին շրջանաւարտներէն երկու ներկաները յուշանուէրով մը գնահատելն էր: Հանդիսավարը բեմ հրաւիրեց Երան Ջաղացպանեան-Կարապետեանն ու Հրայր Աւետեանը, որոնք ատենապետ Գորթոշեանի ձեռամբ ստացան իրենց խորհրդանշական յուշանուէրներ:
Գեղարուեստական յայտագրով նախ ելոյթ ունեցաւ Ճեմարանի 1963-64-ի շրջանաւարտներէն հանրածանօթ երգչուհի Հեղինէ Հարպոյեան, որ դաշնակահար Գոհար Թորանեանի ընկերակցութեամբ գեղեցկօրէն մեներգեց «Ոստան Հայրենի»ն: Ապա 1981 շրջանաւարտ, ասմունքի վարպետ Մարալ Վարժապետեան հրամցուց Վահան Տէրեանի «Երկիր Նայիրի»ն՝ մեծապէս տպաւորելով հանդիսականները:
1990 շրջանաւարտ Յովիկ Սերայտարեան, դաշնակի նուագակցութեամբ ընկերացաւ իր տաղանդաւոր դուստրին՝ 16-ամեայ Նանորին, որ ջութակով ներկայացուց Կոմիտասի «Ծիրանի Ծառ»ը՝ առինքնելով բոլոր ներկաները: Հալէպի «Զուարթնոց» երգչախումբի վաստակաւոր երգչուհի, Ճեմարանի 1980-ի շրջանաւարտ Լուսին Պէրպէրեան-Ճէրէճեան մեներգեց «Սիրելի Ուսուցիչ»ը, դաշնակի ընկերակցութեամբ դաշնակահար Կարինէ Վարուժանեանի:
Յայտագրի աւարտին, Ընկերակցութեան Վարչութեան անունով Լենա Գորթոշեան մէկական ծաղկեփունջ նուիրեց գեղարուեստական բաժինի բոլոր մասնակիցներուն:
Այնուհետեւ բեմ հրաւիրուեցաւ Տէր Ղեւոնդ Քահանան, որ մեծապէս գնահատեց ձեռնարկը, վեր առաւ հայ դպրոցի կարեւոր դերը, ապա «Պահպանիչ» աղօթքով փակեց ձեռնարկը ու խնդրեց հանդիսականներէն, որ միասնաբար երգեն «Կիլիկիա»ն:
Աւարտին, հանդիսավար Գէորգ Պետիկեան ըսաւ. «Ճեմարանը այն մաքուր եւ զուլալ աղբիւրն է, որուն համար պատրաստ ենք պահել նոյն ակէն սնած ըլլալու մեր յիշողութիւնը: Դուք էք Ճեմարանը, իսկ Ճեմարանը հայութիւնն է»: Ապա շնորհակալութիւն եւ երախտագիրութիւն յայտնեց ներկաներուն, յայտագրին մաս կազմողներուն եւ յատկապէս սրահի մուտքին հանդիսականները հիւրընկալող Ճեմարանաւարտներուն, որոնք պարտաճանաչ ներկայութեամբ յատուկ երանգ տուին ձեռնարկին:
Ապա տեղի ունեցաւ պատշաճ հիւրասիրութիւն:
Այս խանդավառ մթնոլորտին մէջ սրտաբուխ նուիրատուութիւններ կատարուեցան:
Կազմակերպիչ յանձնախումբը պատրաստած էր նաեւ հանդիսութեան յատուկ գրքոյկ մը, որուն մէջ տեղ գտած էին հակիրճ տեղեկութիւններ Ճեմարանի յայտնի ու նշանաւոր հիմնադիրներուն մասին, սրտի խօսքեր՝ երկու առաջնորդ սրբազան հայրերէն, «Ասպարէզ» օրաթերթէն եւ «Գանձասար» շաբաթաթերթէն, Ճեմարանի տնօրէնութենէն, առաջին շրջանաւարտ՝ Երան Կարապետեանէն, ապա նաեւ նաեւ պատմական վկայութիւններ ու շնորհակալիք:

Աւանդական Պարահանդէս
Շաբաթ, 4 Նոյեմբեր, 2017-ի երեկոյեան, Կլէնտէյլի Իրանահայ Միութեան շքեղ սրահին մէջ տեղի ունեցաւ Ճեմարանականներու Ընկերակցութեան աւանդական պարահանդէսը, որուն ներկայ գտնուեցան Ճեմարանի առաջին շրջանաւարտներէն երկու սաներ՝ Երան Ջաղացպանեան-Կարապետեանն ու իր ամուսինը, Հրայր Աւետեանն ու իր տիկինը, ինչպէս նաեւ նախկին տնօրէն Վարդգէս Նալպանտեանն ու իր տիկինը, 70-ամեակի հանդիսութեան գլխաւոր բանախօս Յակոբ Պալեանն ու իր տիկինը, Հալէպի Շրջ. Ընկերակցութեան Յանձնաժողովի վաստակաւոր անդամ Սեդա Հալլաճեանն ու իր ամուսինը, Ընկերակցութեան հիմնադիրներ, բարերարներ, բարեկամներ եւ աւելի քան 200 ճեմարանականներ, նախկին ուսուցիչ-ուսուցչուհիներ եւ ճեմարանասէրներ: Երեկոն խանդավառեց երգիչ Արշամը:

Պարահանդէսի պաշտօնական բաժնին ընթացքին, Ընկերակցութեան Վարչութեան ատենապետ Գէորգ Գորթոշեան բարի գալուստի, իր խօսքէն ետք բեմ հրաւիրեց Ընկերակցութեան հիմնադիրները եւ անոնց յանձնեց խորհրդանշական յուշանուէրներ: Այսպէս յաջորդաբար բեմ հրաւիրուեցան Մհեր եւ Սալթիկ Տէր Յովհաննէսեաններ, Մովսէս եւ Այտա Պաղտոյեաններ, Մակի Բարսեղեան-Սարգունի, Մեսրոպ Գազանճեան եւ Կարօ Մարգարեան: Յիշենք, որ ձեռնարկին կը բացակայէին Ընկերակցութեան հիմնադիրներ՝ Ռիթա Որբերեան, Յակոբ Յակոբեան, Հրանդ Աճէմեան(մահացած), Նելլի եւ Գօգօ Մանուէլեաններ, Ազատ Շիթիլեան- Ղազարեան եւ Կարպիս Տէր Յովհաննէսեան(մահացած), որոնց յուշանուէրները յանձնուեցան իրենց հարազատներուն:
Ապա տեղի ունեցաւ կարկանդակի հատում:

Վարդգէս Նալպանտեան

Պաշտօններ.-
1997-2017 Ֆերահեան Ազգային վարժարանի Փոխ Տնօրէն
1988-1997 Քարէն Եփփէ Ազգային Ճեմարանի Տնօրէն
1980-1988 Քարէն Եփփէ Ազգ. Ճեմարանի խնամակալ
Բերիոյ Թեմի Ազգային Երեսփոխանական Ժողովի անդամ

Ուսում.-
Քարէն Եփփէ Ազգային Ճեմարանի շրջանաւարտ
Երկրաչափական համալսարան USA1973
Mediation and Conflict Resolution USA 2010
Սրտի խօսք.-
Շնորհակալութիւն կը յայտնեմ ՆՕՏՏ Արամ Ա. Կաթողիկոսին, որ զիս պարգեւատրեց «Մեսրոպ Մաշտոց» շքանշանով:
Այս շքանշանին բաժնեկից են Ազգային Քարէն Եփփէ ճեմարանի եւ Ազգային Ֆերահեան վարժարանի մէջ պաշտօնավարած շրջաններուս՝ տնօրէնութեան անձնակազմը, պաշտօնէութիւնը, ուսուցչական եւ պատասխանատու մարմինները:
Շնորհակալութիւն Տ. Մուշէղ Արք. Մարտիրոսեանին եւ պատկան մարմիններուն, որոնք մշտապէս քաջալերեցին զիս:

ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ

Share.

Leave A Reply