ԽՄԲԱԳՐԱԿԱՆ՝ Նոյեմբեր Դ./2017 Մշակութային Գործիչին Պատասխանատուութիւնը

0

Գաղութիս մշակութային միութիւնները կոչուած են բարձունքի վրայ պահելու հայ մշակոյթը, արուեստը, միեւնոյն ժամանակ, սակայն, հրապուրիչ դարձնելու մշակութային զանազան ձեռնարկները, մեր իրականութեան ու առօրեային հետ առնչելու զանոնք, որպէսզի երիտասարդ տարրը հետաքրքրուի, հետեւի, ինքզինք գտնէ անոնց մէջ ու այսպիսի միութիւններէ ներս գործելու հետաքրքրութիւն ու  փափաք ունենայ:

Որակն ու հետաքրքրութիւնը զուգահեռաբար զարգացնելու պարտաւորութեան տակ կը գտնուին մշակութային միութիւններու պատասխանատուներն ու այդ միութիւններուն մէջ ծառայող արուեստագէտներն ու արուեստասէրները:

Դիւրին աշխատանք մը չէ այս երկուքին ներդաշնակ պահպանումը: Ոմանք որակը պահելու համար երբեմն կը հեռանան իրականութենէն ու չեն յաջողիր հետաքրքրական ձեւով ներկայացնել ձեռնարկը, ուրիշներ հետաքրքրութիւն ստեղծելու սիրոյն երբեմն կը հրաժարին որակէն կամ, ինչ-ինչ հաշիւներով, պատասախանատուութիւն չեն զգար ձեռնարկին արծարծած հարցը իր ամբողջութեան մէջ ներկայացնելու:

Միութենական ձեռնարկներու կազմակերպման աշխատանքին պատասխանատուութեամբ պէտք է մօտենալ, որովհետեւ այդ ձեռնարկները ուղղուած են մեր համայնքի յատկապէս երիտասարդ խաւին, ունին դաստիարակիչ բնոյթ ու ազդեցութիւն: Այդ ձեռնարկներուն ընդմէջէն երիտասարդութեան մօտ աստիճանաբար կը ձեւաւորուին հոգեւոր, մշակութային արժէքները, միեւնոյն ժամանակ ազատ խօսքի համարձակութիւնը, քննական միտք ունենալու կարողութիւնը, սխալին սխալ ըսելու յանդգնութիւնը:

Ազատ խօսքը, սակայն, պէտք չէ չարաշահել: Անհրաժեշտ է  ինքնաքննադատութեան եւ քննադատութեան որակ ստեղծել, երիտասարդութիւնը վարժեցնել հարցերը բազմակողմանի երեսներով դիտելու, որպէսզի անոնք ոչ թէ ձեւականօրէն, այլ լրջօրէն ինքնասրբագրումի եւ բազմակողմանի քննադատութեան յանդգնութիւն ձեռք բերեն:

Քննադատը պէտք չէ  մտածէ ու գործէ կողմի մը տուրք տալու եւ այլ կողմ մը առանձնացնելով զայն թիրախ դարձնելու մտայնութեամբ: Սա մեր երիտասարդ խաւի մտաւոր զարգացման չի ծառայեր, անոր պառակտման կը նպաստէ պարզապէս:

Մեր գրականութեան մէջ վառ ու վեհ օրինակ է Յակոբ Պարոնեանը, որ «Հոսհոսի Ձեռատետրը» խորագրով իր քննադատական գրութիւններու շարքին սկսելէ առաջ կը շեշտէ. «ես անկողմնակալ եմ» ու այսպիսով ինքզինքին իրաւունք կու տայ ընկերութեան թերութիւնները ծիծաղի ճամբով սրբագրելու:

Պարոնեաններու որակին որքան կարիքը ունինք այսօր մեր միջավայրին մէջ՝ մեր երիտասարդութեան իսկական երգիծանքին ու քննադատութեան համն ու հոտը տալու եւ զգացական զեղումներէն, ցեխարձակումներէն անդին, առողջ քննադատութեան, ազատ խօսքի ու ինքնասրբագրումի մղելու զանոնք

Պատասախանատուութեամբ մօտենանք ուրեմն մեր ձեռնարկած մշակութային աշխատանքներուն:

«Գ.»

Share.

Leave A Reply