ՎԵՐԱԴԱՐՁ

0

ՎԵՐԱԴԱՐՁ

Յակոբ Նալպանտ-Տլտլեան

Ես քեզ որքա՞ն կարօտցած եմ

Եւ օտարացած քեզմէ իմ մուսա

Քեզ որքան ալ չհաւատամ

Քեզ որքան ալ չհրաւիրեմ

Ներշնչանքիս հրկիզումներու ծնունդներուն

Միեւնոյնն է

Մենք մէկ արմատէ ձեւաւորուած ենք

Եւ կը շարունակենք սնանիլ

Նոյն ակունքէն

Ինչպէս հրեշտակներն ու սատանաները

Բայց ես չեմ գիտեր

Թէ ո՞ր մէկն եմ

Հրեշտա՞կ

Վստահ թափանցիկ թեւեր չունիմ

Հրեշտակ կոչուելու

Իսկ սատանաներու

Հանդիպած եմ

Երկունքներուս մայրամուտներու

Կրակներուն մէջ

Մուսա

Իմ անաստուած դրախտները

Եւաները խաբած ադամները

Ադամներէն խաբուած Եւաները

Լերկացուցին

Եդեմներս ոչնչացուցին

Մուսա

Ես քեզ շատ կարօտցած եմ

Ձեռքդ երկարէ

Լեցուածքները դատարկենք

Պատերազմներէն տառապող

Սարսափած մանուկներու համար

Ըլլանք խամաճիկներ

Ըլլանք անոնց ժպիտները

Եւ ես գիտեմ

Որ ճակատագրիս հատորները

Իմ արեամբ գրուած են

Եւ մենք

Տիեզերական այս հաւասարակշռուած պտոյտի

Անհաւասար տափաստաններուն վրայ

Արմատ նետած

Նոյն ծառին

Տարբեր համերով

Տարբեր գոյներով

Տարբեր ծինային յեղափոխութիւններ

Ունեցող

Երկու նոյնանման մոլորակներ ենք

Ես քեզ շատ կարօտցած եմ

Իմ մուսա

Share.

Leave A Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.