ՇՆՈՐՀԱՒՈՐ ԸԼԼԱՅ 70-ԱՄԵԱԿԴ, ՍԻՐԵԼԻ՛ ՃԵՄԱՐԱՆ

0

Ճե­մա­րա­նի դռ­նե­րը բաց­ուած են: Ան մեծ սի­րով կ՛ըն­դու­նի աշա­կերտ­նե­րը իր ըն­դար­ձակ բա­կին մէջ ու ամէն կողմ կա­պոյտ եւ վար­դա­գոյն գոյ­ներ կը շո­ղան: Փոքր տա­րի­քի աշա­կերտ­նե­րը, որոնք իրենց ամ­բողջ ման­կու­թիւնը փոք­րա­տա­րած բա­կի մը մէջ ան­ցու­ցին նա­խորդ տա­րի­նե­րը, կը վազվ­զեն ոտ­նագն­դա­կի դաշ­տին մէջ` վեր­յի­շե­լով իրենց ման­կա­կան խա­ղերն ու չա­րաճ­ճիու­թիւն­նե­րը: Արդ­եօք մե՞նք ալ այս­պէս էինք, պահ մը մտա­ծե­լէ ետք կը հասկ­նամ, որ բո­լո­րին սր­տին մէջ մա­նուկ մը կայ, որ ամէն ու­րախ առի­թի կը յայտն­ուի: Հին շէն­քին աջ եւ ձախ բա­զուկ­նե­րուն վրայ Զա­րեհ Ա. կա­թո­ղի­կո­սը եւ Քա­րէն Եփ­փէ մայ­րի­կը քա­րա­ցած, բայց ար­տա­յայ­տիչ իրենց ժպի­տով ակա­նա­տե­սը կը դառ­նան նոր սե­րուն­դի աչ­քե­րէն ծո­րող կեան­քին: Զան­գը կը հն­չէ: Նախ­քան աղօթ­քը, տնօ­րէ­նը իր սո­վո­րա­կան թե­լադ­րանք­նե­րով կը յոր­դո­րէ յար­գել կարգ ու կա­նո­նը, բայց ի զուր, բո­լորս աղմ­կե­լով կ՛ուղղ­ուինք դէ­պի դա­սա­րան:

Արդ­եօք ա՞յս է մեր երե­ւա­կա­յած ճե­մա­րա­նը կամ ինչ­պէս կ՛ըսէ­ինք «Մե­ծե­րուն դպ­րոց»ը: Արդ­եօ՞ք վերջ­նա­կա­նա­պէս խամ­րե­ցաւ անց­նող հինգ տա­րի­նե­րու մեր զրկ­ուած ըլ­լա­լու զգա­ցու­մը` Ճե­մա­րա­նի մեծ շէն­քե­րուն, ըն­դար­ձակ բա­կին եւ դա­սա­րան­նե­րուն մէջ:

Երբ առա­ջին ան­գամ բարձ­րա­ցանք դա­սա­րան չզ­գա­ցինք թէ առա­ջին ան­գամն է, որ կ՛անց­նինք այս անց­քէն կամ կը մտ­նենք այս դա­սա­րա­նը, ընդ­հա­կա­ռա­կը`  կար­ծէք սո­վո­րա­կան տար­ուան մը նման, կր­կին եկած էինք նոյն շէն­քը, նոյն դա­սա­րա­նը…: Մեր հա­րա­զատ դպ­րոցն էր ան:

Մեր մերթ ընդ մերթ ան­զուսպ վար­մուն­քը կամ ման­կա­կան չա­րաճ­ճիու­թիւն­նե­րը չեն նշա­նա­կեր որ մենք` աշա­կերտ­ներս դպ­րո­ցին ար­ժէ­քը չենք գի­տեր: Վս­տահ եղէ՛ք, որ շատ լաւ գիտ­նեք անոր մեծ ար­ժէ­քը: Ճե­մա­րա­նը 70 տարիէ ի վեր սե­րունդ­նե­րը հա­յօ­րէն կը դաստ­ի­ա­րա­կէ: Մեր սիր­տը հպար­տու­թեամբ եւ ու­րա­խու­թեամբ կը տրո­փէ, երբ որե­ւէ հայ­կա­կան եւ օտար վայ­րի մէջ մե­զի ճե­մա­րա­նա­կան անու­նը կու տան: Մենք միշտ կը ջա­նանք բարձր պա­հել մեր դպ­րո­ցին անու­նը: Ճե­մա­րանն է, որ մե­զի սոր­վե­ցուց հա՛յ պա­տա­նի եւ երի­տա­սարդ ըլ­լալ, անա­ղարտ պա­հել մեր լե­զուն եւ մշա­կոյ­թը, ծա­ռա­յել հայ­րե­նի­քին մեր կա­րե­լիու­թիւն­նե­րուն հա­մա­ձայն, պաշտ­պա­նել մեր դա­տը եւ տէ՛ր կանգ­նիլ մեր ժո­ղո­վուր­դի    իրա­ւունք­նե­րուն:

Մենք որ­պէս ճե­մա­րա­նա­կան­ներ մեր յա­ջո­ղու­թիւն­նե­րը կը պար­տինք կր­թա­կան մշակ­նե­րուն եւ մեր սի­րե­լի ճե­մա­րա­նին: Ուս­տի կը խոս­տա­նանք բարձր պա­հել ճե­մա­րա­նա­կա­նի անու­նը:

Շնոր­հա­ւոր ըլ­լայ 70-ամ­եակդ, սի­րե­լի՛ ճե­մա­րան:

Կիթառ Աւընեան

Ազգ. Քարէն Եփփէ Ճեմարան

ԺԱ. կարգ

 

Share.

Leave A Reply