ԽՄԲԱԳՐԱԿԱՆ՝ Փետրուար Բ./2018 ՄՏԱԲԵՐԵԼՈՎ ՎԱՐԴԱՆԱՆՑ ՔԱՋԵՐՈՒՆ ՅԱՆԴԳՆՈՒԹԻՒՆԸ

0

Հայոց պատմութեան մէջ չորրորդ եւ հինգերորդ դարերուն է որ առաւելաբար ամրագրուած է մեր ազգային ինքնութիւնը: Կրօնքը, մշակոյթը, քաղաքական զարգացումներն ու պատերազմները ուրուագծած են դիմագիծը ազգի մը, որ ապրելով մէկտեղ հսկայ կայսրութիւններով շրջապատուած աշխարհագրական տարածքի մը վրայ, անհամար զոհողութիւններու եւ խիզախումներու գնով յաջողած է պահել իր իւրայատկութիւնը՝ յանդգնելով նոյնիսկ կռիւ մղել զինք քանակով գերազանցող ուժերու դէմ:

Եթէ քրիստոնէութեան պետական կրօնք հռչակումը մեր հաւատքին ու բարոյական արժէքներուն ամրագրումը հանդիսացաւ, գիրերու գիւտը մշակութային զարթօնքին ազդանշանը տուաւ, Վարդանանց պատերազմն ու Վահանեանց շարժումը մեր ժողովուրդին որպէս հայ ապրելու ու զարգանալու իրաւունքը նուաճեցին:

Այսօր, սակայն, գործնականապէս որքանո՞վ կը դրսեւորենք այդ յանդգնութիւնը մեր ինքնութեան պահպանման նուիրական առաքելութեան մէջ յատկապէս:

Պատերազմի դաշտերուն վրայ մեր զինուորները քաջաբար կը մարտնչին պահպանելու հողն ու ժողովուրդը, ցաւօք սակայն, նոյն յանդգնութիւնն ու վճռակամութիւնը չեն երեւիր մշակութային մեր կեանքին մէջ:

Լեզուի, մշակութային եւ կրօնական արժէքներու պահպանումի մեր ջանքերը խամրած են, դարձած մակերեսային, ձեւական, ժողովներու եւ հաղորդագրութիւններու սահմաններուն մէջ տատանուող: Այդ սահմանները պէտք է հատել անպայման ու գործի լծուիլ, հաւատքով եռուն գործի:

Մեր երիտասարդները հեռու կը մնան եկեղեցիէն, աստիճանաբար կը կորսնցնեն իրենց հետաքրքրութիւնն ու բծախնդրութիւնը հայ լեզուին ու մշակոյթին նկատմամբ (մեր խօսքը, հարկաւ, չի վերաբերիր այն բացառութիւններուն, որոնք ոգի ի բռին լծուած են  մշակութային եւ ազգային արժէքներու պահպանման գործին):

Իսկ մենք յաճախ այս անկումը կը վերագրենք արտաքին պայմաններուն, առանց անդրադառնալու մեր իսկ  անտարբերութեան, թերի աշխատանքին: Եթէ բաւարարուինք եղածը պահպանելու սահմանափակ ջանքերով ու արմատական փոփոխութիւններ կատարելու յանդգնութիւնը չունենանք, քարոզներու  սահմանները հատած պիտի չըլլանք երբեք, ոչ ալ արժանի ժառանգորդները պիտի դառնանք Վարդանանց հերոսներուն:

Մշակութային մեր տեղատուութիւնը կասեցնելու, մեր երիտասարդութիւնը գործնականապէս հայ եկեղեցիին, հայ գիրքին, հայ գրականութեան ու մշակոյթին կառչած պահելու ժամանակակից  միջոցներ գտնենք ուրեմն ու կեանքի կոչենք զանոնք:

21-րդ դարուն ընձեռած ծով կարելիութիւնները պիտի օգնեն մեզի, եթէ զանոնք օգտագործելու յանդգնութիւնն ու հայկական մեր կեանքին նոր որակ հաղորդելու ջանասիրութիւնը ունենանք:

«Գ.»

Share.

Leave A Reply