ՍՊԱՍՈՒՄ

0

Երիտասարդ մը ամէն առտու ճամբայ կ’իյնայ գործի երթալու եւ ամէն օր, ճամբու եզրին, առանձին նստած նոյն ծերունին կը տեսնէ։ Օր մը ծերունիին մօտենալով կը հարցնէ.

Ի՞նչ կ’ընես այստեղ, մինակդ նստած։

Կը սպասեմ, տղա՛ս, կը սպասեմ, կը պատասխանէ ծերունին։

Երիտասարդը զարմացած ճամբան կը շարունակէ։ Յաջորդ օր դարձեալ կը տեսնէ ծերունին, կը մօտենայ, նոյն հարցումը կ’ուղղէ եւ կրկին նոյն պատասխանը կը ստանայ։ Այսպէս շարունակ ամէն օր՝ նոյն հարցումը եւ նոյն պատասխանը։

Երիտասարդը կը մտահոգուի ու կը մեղքնայ ծերունիին։Կը սկսի հարցնել անոր մասին ու երկար պրպտումներ ընելէ ետք կ’իմանայ, որ ծերունիին մէկ հատիկ որդին զինուորագրուած է եւ օրեր անց, ան նահատակուած է, բայց ծերունին երբեք չի համոզուիր, որ իր որդին առյաւէտ մեկնած է։ Ան ամէն օր նոյն ճամբուն եզրին կը նստի ու կը սպասէ իր որդւոյն վերադարձին։

Վանա Փաթանեան

Թ. կարգ

Ազգ. Քարէն Եփփէ Ճեմարան

Share.

Leave A Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.