ՀԱՅ ԼԵԶՈՒՆ

0

Հայ լեզուին հանդէպ յատուկ սէր ունիմ։

Մանկութենէս ինծի համար իւրայատուկ եղած է հայերէնը։ Անով կրնամ արտայայտել զգացումներս, դիւրաւ բառեր կը գտնեմ, զգացումներս յստակօրէն կ’արտայայտեմ։

Եօթը տարեկանիս, Յունաստանի ազգային Լեւոն Սոֆի Յակոբեան վարժարան յաճախեցի, ուր աշակերտները թէեւ հայ ընտանիքներու զաւակներ էին, բայց միշտ յունարէն կը խօսէին։ Ինծի համար շատ դժուար էր այդ մթնոլորտին համակերպիլ ու ընտելանալ։ Դժուարութեամբ անցուցի այդ մէկ տարին, անկէ ետք տեղափոխուեցանք Քեսապ, ուր յաճախեցի Ազգային Ուսումնասիրաց վարժարան։ Ուրախութեամբ դպրոց կը յաճախէի, որովհետեւ բոլորը հայերէն կը խօսէին, ուսուցչուհիները, հարկ եղած պարագային, հայերէնով կը բացատրէին գիտութեան, թուաբանութեան եւ այլ դասեր։

Այս բոլորէն ետք, երբ Լաթաքիոյ Ազգային Սրբոց Նահատակաց վարժարան յաճախեցի եւ աշակերտեցի տիկին Ռիթա Կաղեանին, հայերէն լեզուին հանդէպ սէրս կրկնապատկուեցաւ։

Շատ կը սիրեմ հայերէնի դասապահը. միակ պահն է, որմէ չեմ ուզեր բացակայիլ եւ կ’ուզեմ միշտ լսել ուսուցչուհիիս բացատրութիւնները, պատմութիւնները, որոնք շատ հաճելի ձեւով կը ներկայացնէ եւ միշտ կը քաջալերէ մեզ, որ գրենք ու կարդանք հայերէն։

Շնորհակալ եմ, տիկի՛ն Ռիթա։

 

Ժանի Ամպարճեան

Է. կարգ

Լաթաքիոյ Ազգ. Սրբոց Նահատակաց Վարժարան

Share.

Leave A Reply