ՁԳՏՈՂ ԾԱՌԸ

0

Ես ծառ մըն եմ, որ  կը սիրէ մագլցիլ. ձգտիլ: Ինծի համար կ’ըսեն, թէ  խենթ եմ, բայց ճահճային ծառերուն խօսքերը ծիծաղելի կը թուին: Արդեօ՞ք ես եմ խելագարը, թէ իրենք: Ես կը մեկնիմ դէպի ինքնակերտում, դէպի ինքնագիտակցութիւն, դէպի ինքնարժեւորում: Հո՛ն ուր կայ ձգտումս՝ կա՛յ անձս, կա՛յ գիտակցութիւնս եւ կա՛յ արժէքս: Իմ սնունդը նպատակիս հասնելու հաւատքն է եւ ցնորքը: Իմ անձը կը բնորոշուի անով, որ կը լեցնէ էութիւնս, ամբողջութիւնս, ձգտումս:

Հաճոյքով կը մագլցիմ, չնայած որ  կը յոգնիմ եւ կը տառապիմ: Ոչինչ դիւրին կու գայ, իսկ եթէ գայ՝ շուտ ալ կ’երթայ: Դժուարութեամբ, աշխատանքով եւ ճիգով շահուածը անկարելի է խլել ու ոչնչացնել:

Կը մագլցիմ յոյսով, որ պիտի հասնիմ կատարին, բայց միայն յոյսը չէ որ զիս կը մղէ հասնելու: Ձգտումիս ոյժն է, որ զիս կը մղէ տոկալու, համբերելու, որպէսզի հասնիմ կատարին, երազներուս իրականացումին:

Երբեք չեմ զարմանար, որ անսովոր եմ,  բնաւ չեմ  զղջար, այլ հպարտ եմ, որ դարձած եմ զարտուղի: Ես նորութիւնն եմ,  ես զարգացումն  ու  յառաջդիմութիւնն եմ:

Ես  կ’ուզեմ բարձրունքներուն հասնիլ ոևչ թէ ինծի համար միայն, այլ նաեւ անո՛նց համար՝ ճահճային ծառերուն համար, որպէսզի անոնց օրինակը տամ, թէ ինչքան  գեղեցիկ է  արեւուն ճամբան,  կ’ուզեմ բարձրունքներուն հասնիլ նաեւ նորահաս սերունդին համար, որպէսզի իմ օրինակով ան չբաւարարուի ունեցածով,  այլ  տենչայ իր հոգիին հարազատ ապագան ու ձգտի անոր:

Հո՜ն է միայն, ձգտումներուն գերագոյն մակարդակին, որ ես «Ե՛ս» եմ, եւ  իրապէս կ’ապրի՜մ: Եւ հո՛ն է միայն  ամբողջական իրականութիւնը:

 

ՑօՂԻԿ ԱՇԸԳԵԱՆ

( ԺԱ Կարգ )

Քեսապի Ազգ. Ուսումնասիրաց Միացեալ Ճեմարան

Ներկայիս՝ Ճարտարապետութեան եւ շինարարութեան Հայաստանի Ազգային համալսարանի վերջին  տարուան ուսանողուհի:

Share.

Leave A Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.