ԵՐՋԱՆԿՈՒԹԵԱՆ ԲԱՆԱԼԻՆ

0

Վեց տարի, պատերազմի դժնդակ պայմաններուն մէջ պայքարած հալէպահայուն համար, մոռցուած եւ անհետացած ապրում կը թուէր ըլլալ երջանկութիւնը: Պատերազմի աւարտով, սակայն, երբ մեր կեանքը հետզհետէ բնականոն սկսաւ դառնալ, մենք ալ, խաղաղ երկիրներու մէջ ապրող մարդոց նման, ուզեցինք ամէն գնով վերագտնել մեր երջանկութիւնը:

Երջանկութիւնը կամ հոգեկան խաղաղութիւնը մարդուս գլխաւոր ձգտումներէն մէկն է վերջապէս, որովհետեւ իւրաքանչիւր տագնապ աւարտ մը պէտք է ունենայ ու այդ աւարտը նոր փորձառութեամբ պէտք է օժտէ մարդը՝ խաղաղելու, արարելու եւ կեանքին աւելի լայն ակնոցով, ինքնավստահութեամբ նայելու: Ո՞վ չ’ուզեր երջանիկ ըլլալ: Բայց եւ այնպէս, երջանկութիւնը ամէն մարդու համար տարբեր իմաստ եւ ընկալում ունի: Ոմանց համար երջանկութիւնը նոր աշխարհներ, նոր միջավայրեր որոնել ու գտնելն է, ուրիշներու համար նիւթական ապահովութիւնն է պարզապէս, ոմանց համար համբաւն ու ժողովրդականութիւնը… օրինակները անհամար են: Նիւթական արժէքներու վրայ հիմնուած երջանկութիւնը, ժամանակաւոր է, սակայն, անոր հասնելու, նիւթական կարելիութիւններու տիրանալու գործընթացը երբեմն՝ շա՜տ դժուար եւ յոգնեցուցիչ: Յոգնեցուցիչ այն աստիճան, որ կրնայ երբեմն խլել մեր ապրած աննշան  ուրախութիւնը ու մեր ունեցածը արժեւորելու գիտակցութիւնը:

Մեզի կը թուի, թէ երջանկութիւնը մեզ կը սպասէ այն կայանին մէջ, ուր կը ձգտինք հասնիլ: Այնտեղ հասնելէ ետք ու մեր ուզածը ձեռք բերելէ ետք, սակայն, կը հասկնանք որ նուաճումի մը հասնելու երջանկութիւնը ժամանակաւոր է: Մինչդեռ իսկական եւ երկարատեւ երջանկութիւնը հիմնուած է  շատ պարզ եւ դիւրահաս արժէքներու վրայ, հոգեկան, զգացական, բարոյական վեհ եւ ազնիւ արժէքներու վրայ՝ սիրոյ, լաւատեսութեան եւ անշահախնդրօրէն տալու հաճոյքին վրայ:

Անգլիացի հոչակաւոր պատմաբան Թոմաս Մուլըր ըսած է. «Կ’ուզե՞ս երջանիկ ըլլալ, ազնի՛ւ եղիր»: Երջանկութեան առաջին կայծը մեր մէջ կը վառենք, երբ կը սիրենք եւ կը հաւատանք մենք զմեզ, կ’ապրինք ներկան, կը բաւարարուինք մեր ունեցած կարելիութիւններով, ի գործ կը դնենք մեր նախասիրութիւնները եւ կ’աշխատինք մեր նպատակներն ու երազները իրականացնել:

Երջանկութեան կայծը մեր մէջ բոցավառելէ ետք, պէտք է զայն փոխանցենք ուրիշին. սիրենք մեր նմանները, քաջալերենք զանոնք, դրական ներդրում ունենանք մեր ընտանիքին, դպրոցին, գործին եւ միութեան մէջ:

Միշտ յիշենք , որ  մեր մէկ ժպիտը, քաղցր խօսքը, գիրկընդխառնումը, գորովալի նայուածքը կրնայ երջանկացնել  անձ մը եւ զինք մղել բարիին: Այսուհանդերձ, մեր մէջ երջանկութեան հուրը վառ պահելու համար պէտք է անշահախնդրօրէն տալու կարողութիւն ունենանք: Տանք ոչ միայն մեր նիւթականը, այլ մեր ժամանակն ու փորձառութիւնը: Իմաստուն խօսքը կ’ըսէ. «Տալը աւելի երջանկաբեր է, քան առնելը»: Անկասկած որ բոլորս ունեցած ենք այս ապրումը, ամէն առիթով որ երջանկացուցած ենք  ուրիշը, երջանկացուցած ենք նաեւ մենք զմեզ: Հետեւաբար, եթէ կ’ուզենք երջանիկ ըլլալ, ապա զայն չփնտռենք դուրսը՝ արտաքին աշխարհին մէջ, չսպասենք որ ուրիշներ երջանկացնեն մեզ, չվստահինք միայն նիւթականին՝ այլ սկսելով մեր ներաշխարհէն, արժեւորենք լաւն ու յատուկը մեր մէջ, սիրենք, նուիրուինք ուրիշին եւ երջանկութեան շողերը տարածենք ամէնուրեք:

Քրիստ Գարամանեան

Share.

Leave A Reply