ԲԱՆԱԿՈՒՄ՝ ԱՌԱՋԻՆ ՓՈՐՁԱՌՈՒԹԻՒՆՍ

0

2017-ի ամառը նոյնիսկ իր դժուարութիւններով հաճելի էր ինծի համար:

15 տարեկան էի արդէն, բայց առաջին անգամն էր որ եօթը օր տունէն բացակայելով ծնողքէս հեռու կը մնայի:

Երբ ըսուեցաւ մեզի, որ որոշուած է Սուրիոյ Պատանեկան Միութեան բանակումին թուականը, ըսի՝ չեմ երթար, չեմ կրնար այդքան երկար ժամանակ ծնողքէս հեռու մնալ:

Քանի մը շաբաթ անցնելէ ետք արդէն մօտեցած էր բանակումին օրը: Տակաւին երկու մտքի էի, բայց ընկերներս յաջողեցան զիս համոզել, որ իրենց հետ միասին մասնակցիմ բանակումին:

«Նեմեսիս» բանակումը սկսաւ 26 Օգոստոս 2017-ին:

Ճիշդ է որ բանակումը Քեսապի մէջ էր, «Կազդուրման Կայան»էն ներս, բայց ինծի համար նոր տեղ էր, նո՛ր միջավայր, նո՛ր ընկերներ եւ նո՛ր մթնոլորտ: Առաջին եւ երկրորդ օրերը դժուարութիւն ունեցանք քնանալու եւ բանակումի մթնոլորտին մէջ մտնելու:

Շատ հաճելի օրեր էին  այդ եօթը օրերը: Ամէնէն լաւը այն էր, որ նոր ընկերներ ունեցայ եւ նոր շրջանակ մը կազմեցի:  Երբ դժուարութեան մը հանդիպէի՝ կը մտածէի, որ միայն ես չեմ, այլ 200 հոգի եւս  ինծի պէս նոյն դժուարութենէն կ’անցնի: Այսպէս մտածելով  կը մոռնայի պատահածը եւ չէի նեղուեր:

Ամէն ինչ լաւ կ՛ընթանար: Օրերը  շուտ անցան…

Շատ կարօտցած էի ծնողքս եւ տունս:

Հասաւ վերջին օրը: Խարուկահանդէս, Սեպտեմբեր 3:  Անհամբեր դարձած էի:  Ճոխ յայտագիր պատրաստած էինք:  Ծնողները սկսան գալ: Խարուկահանդէսը բաւական երկար  տեւեց: Երկա՜ր սպասուած վայրկեանը հասաւ:  Փութացի ծնողքիս քով, ուրախութեանս չափ ու սահման չկար:   Միասին  տուն վերադարձանք:

Կրնայ ըլլալ ուրիշներու համար պարզ բան մըն էր բանակումը, բայց ինծի համար հետաքրքրական առաջին փորձառութիւնս էր:

Մեղեդի Աբէլեան 

Քեսապի Ազգ. Ուսումնասիրաց Միացեալ Ճեմարան 

Ժ.Կարգ

Share.

Leave A Reply