ՓԱՌԱՊԱՆԾ ԸՆԿԵՐ ՌԱՖՖԻԻՆ

0

Ո՞վ չսիրեց քեզ, սիրելի ընկեր։ Ո՞ր ազգասէր հայը կրնայ չզգալ ու չապրիլ յիշատակդ, անգի՛ն ընկեր։ Մա՛րդ, մարտի՛կ եւ ժամանակակից ասպետ, որ իր արիւնն ու մարմինը նուիրաբերեց իր ժողովուրդին անվտանգութեան եւ արժանապատուութեան զոհասեղանին։ Այս բոլորը՝ առանց որեւէ ակնկալութեան… Ահա՛ իսկական հայ հրամանատարը, որուն շիրիմին շուշաններ պիտի զետեղենք, ոչ միայն տարելիցին առիթով, այլ ամէն օր: Շուշաննե՜ր, շուշաննե՜ր՝ յեղափոխութեամբ լիաբուռն…

Ամէն անգամ, որ ռմբակոծումներու պահուն ամայացած թաղի մը անկիւնէն, մարդամօտ ժպիտովդ կը մօտենայիր, կը չէզոքանար պայթումներուն յառաջացուցած ահուսարսափի մթնոլորտը, վախը կրկին կը մեռնէր հայուն ոտքերուն տակ:

Անձուրաց եւ քաջարի, զոհասեղանին սեմին կանգնած փաղանգ մը ամբողջ կը լիցքաւորուէր կամքով անկոտրուն, յոյսով անմար, հաւատքով՝ մեր պայծառ գալիքին ու յաղթանակին նկատմամբ։

Եւ ինչո՞ւ ոչ, եթէ ընկերը մարմնացումն էր իր ժողովուրդին եւ իր գաղափարակից փաղանգի կամքին, զոհաբերութեան։

Սիրելի՛ հրամանատար,

անպարտ էր ու անպարտ կը մնայ քու դաստիարակած անձուրաց հայուն «Խենթ» տեսակը։ Ինչպիսի՜ զուգադիպութիւն, հայու ճակատագիրին յարի՛ր զուգադիպութիւն,  որ այս պատմութեան մէջ դարձեալ «Խենթ»ը «Խենթութեան» հեղինակն ու դերակատարն էր միաժամանակ… Ռաֆֆի, ե՛ւ Ռաֆֆին էր, ե՛ւ Վարդանը…:

Ոչ թէ բացակայ, այլ միշտ ներկայ յաւերժի հրամանատար մը եղար, որուն պարզապէս կրկին կարելի չէ հանդիպիլ։ Յարգա՛նք յիշատակիդ։

 

Յարութ Էօրտէկեան

Share.

Leave A Reply