ՀՈՒՍՔ ԲԱՆՔ

0

Ճեմարանի  տասներորդ  շրջանաւարտ սերունդն ենք, որ կը վկայուինք:

Երբ եւ ինչպէս շրջանաւարտ դասարան հասանք, այնպէս ալ չիմացանք: Շատ շուտ անցան տասնհինգ տարիները:

Եւ արդէն աւարտին հասած են այն օրերը, երբ մեր ծանրութենէն աւելի ծանր պայուսակները մեր ուսերուն ներս կը մտնէինք  ճեմարան,  որ  իր լայն թեւերը բացած՝  մեզ իր  տաքուկ   գիրկին մէջ կ’առնէր:

Եւ սկսելու վրայ են այն օրերը, երբ  մեր դպրոցական ուրախութիւնները եւ տխրութիւնները  դառնալու են  անմոռանալի յուշեր:

Այս ճեմարանէն ներս սկսած են  մեր առաջին  մանկական հաւաքական խաղերը,  մեր ընկերական կեանքը, մեր երազանքները:  Հո՛ս է որ զարգացած են մեր մտքերն ու ազնուացած են մեր հոգիները:

Մանկապարտէզ մուտք գործելէ  15 տարի ետք, այս բեմին վրայ,  մեզմէ իւրաքանչիւրը այլազան գիտելիքներ  եւ զանազան փորձառութիւններ ամբարած, հրաժեշտ կու տայ  դպրոցական տարիներուն:

Մեզի այնպէս կը թուէր, թէ Ճեմարանը աւարտելը դժուար է,   մինչդեռ ի յայտ եկաւ որ  աւելի դժուարը անկէ  բաժնուիլն է:

15 տարիներու ընթացքին մեզի ջամբուեցաւ ուսում, կրթութիւն, հայեցի դաստիարակութիւն:  Իւրացուցինք ազգային եւ մարդկային  արժէքներ:

Ի՞նչ կ’ ակնկալէ մեզմէ մեր ճեմարանը:  Ըսեմ: Կ’ակնկալէ որ  բոլորս ուսանինք եւ կեանքի մէջ յաջողած անձեր ըլլանք:  Կ’ուզեմ հաւաստիացնել ձեզի,  որ մենք մեր կարելին  պիտի ընենք, որ մեր դպրոցը հպարտանայ մեզմով:   Իսկ մենք մեր կարգին   հպարտ  պիտի ըլլանք, որ ճեմարանաւարտ ենք:

Մաղթանքս  է,  որ կամքի ուժը մեր հոգիին եւ մտքին մէջ  միշտ տիրական մնայ  ու անով տոգորուած  մեզմէ իւրաքանչիւրը  հասնի մեծ յաջողութիւններու եւ իր երազներու իրականացման:

Դպրոց՝ կը նշանակէ  ուղղութիւն:   Մենք ստացանք ուղղութիւն, որով  ճամբայ կ’ելլենք դէպի կեանքի նոր փուլ՝ անվախ ու համարձակ, որովհետեւ ուղղութիւն ունեցող մարդը չի կորսուիր:

Ուսումը զէնքն է յաղթութեան. ան  կը բանայ ամէն դուռ:  Ճեմարանը մեզի  տուաւ այդ զէնքը: Բան մը, որուն համար կը մնանք  շնորհակալ ու երախտապարտ     առաջին հերթին  Ճեմարանին,  ուր   վայելեցինք սէր ու գուրգուրանք, շնորհակալութիւն՝ հոգաբարձութեան, մեր ուսուցիչ ուսուցչուհիներուն, որոնք իրենց  ծով համբերութեամբ մեր կողքին  կանգնեցան,  քաջալերեցին մեզ,  լուսաւորեցին մեր մտքերը,   թռիչք տուին մեր հոգիներուն, հետեւեցան մեր քայլերուն: Շնորհակալութիւն մեր ծնողներուն, որոնց անսահման սէրը, նուիրումը եւ հոգատարութիւնը եղան մեր յաջողութիւններուն հիմնական խթանը:

Այսօր մեր վերջին օրը  չէ Ճեմարանին մէջ, որովհետեւ մենք միշտ ճեմարանական պիտի մնանք: Այնպէս որ «Մնաք Բարով»ի փոխարէն կ’ըսենք՝   «ցտեսութիւն»:  Պիտի ապրինք  ճեմարանականի վայել կեանքով   եւ  պիտի  գործենք  ճեմարանաւարտի յանձնառութեամբ:

 

ԿԱՐՕՏ ՍԱՂՏՃԵԱՆ

Յանուն ԺԲ. Կարգի

Քեսապի Ազգ. Ուսումնասիրաց Միացեալ Ճեմարան

 

 

Share.

Leave A Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.