ԱՐԱՄԵԱՆ

0

Ազգիս ահեղօրէն տրտում մատեանէն

Մագաղաթեայ էջերն պատառ առ պատառ

Ակռաներուս մէջ եմ սեղմած ահա,

Եւ շրթունքէս ի վար հոսող

Սեւ ու կարմիր թանագին դառնութեամբ՝

Ես կ’աւետեմ գալուստը Սպասեալին․․․

 

Առասպել չէր Ան,

Այլ կեանք հրաշունչ ու բոցավառ,

Գաղափար՝ շքեղօրէն մարմնացած․․․

Կանչն անոր

Վանայ կապոյտ փրփուրին շառաչով՝

Զերթ շեփոր յարութեան

Պատռեց երկինք,

Պատռեց ազգիս սիրտը՝

Ստրկութեամբ խառանուած․

Եւ Տիկինն Աւերակներուն

Ցասումովը Վահագնի

Դաշոյնն ի ձեռին,

Բահն ի ձեռին,

Գրիչն ի ձեռին՝

Իջաւ արեան դաշտ,

Ուր թափած արիւնն այս անգամ

Արժանաբար դրօշացաւ՝

Կապոյտն ի վեր երկինքի

Ու անոր տակ նիրհող Դաշտն Արարատի

Տուաւ ծիրանի ցոլքը ոսկի․․․

 

Եւ խնճոյքին մէջ եռագոյն

Բարձրացաւ Սպասեալն ազգիս,

Վերածնեալ Հայկ Տիտանեան

Բարձրացաւ՝

Ո՛չ որպէս կուռք

Պատուանդաններ մարմարեայ,

Այլ բարձրացաւ Ազատն ի վեր ի Մասիս,

Ազգն ամբողջ ձեռքին՝ աղեղ լայնալիճ,

Արձակեց Սպասեալը վերածնեալ

Երեք դաշտերն յաղթանակի

Եռաթեւ նետ անպարտելի,

Ու սուրաց

Ու շառաչեց

Բիւր բիւրաւոր անմեղներու աղաղակով,

Գերեվարուած աստուածներու անէծքով,

Աւեր վանքերու լուռ հառաչանքով,

Սուրաց

Շառաչեց

Ու մխրճուեցաւ սրտին մէջ

Թշնամիին դարաւոր,

Թշնամիին՝ որ ափսո՜ս,

Տիտան մը չէ

Վայել տիտանի ախոյեան,

Այլ շնագայլ մ՛է քծնող

Որ կաղկանձով՝ պոչը ոտքին,

Գնաց լիզել մուճակներն Կայսրին Կարմիր

 

Մեր Դարէն այն Ոսկեայ,

Մեսրոպածին ոչ մէկ աւանդ

Ձեւերուն մէջ աստուածատուր

Կ’ամփոփէ փառքն այդ պահուն

Որուն առաջ պապանձած,

Գուսաններու լեզուին փոխան

Ղօղանջեցին զանգեր բիւր բիւրաւոր

Ղօղանջեցին անլռելի՝

Դար մ’ամբողջ եւ աւելի,

Մերթ շշուկով,

Մերթ աղաղակով ահարկու,

Թէ պահէն այն յարութեան՝

Անուամբ ազգիս Սպասեալին,

Անուամբ վերածնեալ Նահապետին

Ազգն ամբողջ Արամեան է կոչեցեալ․․․

 

Յուշիկ Ղազարեան

Share.

Leave A Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.