ԱՊՐԻԼ ԱՊՐԵԼՈՎ…

0

Ոմանք կ’ըսեն պատերազմը մեր ճակատագիրն էր, ուրիշներ՝ Աստուծոյ կամքն էր, իսկ ես կ’ըսեմ՝ մարդոց ատելութեան մարմնացումն էր պարզապէս: Իսկ մենք այս յորձանուտին մէջ՝ սերունդ մը, որ տեսաւ ու ապրեցաւ, այն ինչ որ պէտք չէր… սակայն ապրելով այս բոլորը պէտք է արժեւորենք մեր կեանքը, ապրինք իւրաքանչիւր պահ, օր:

Հազիւ տարի մը անցած էր… հարազատներու, բարեկամներու եւ ծանօթներու մահուան կամ նահատակութեան գուժերը դադրած էին։ Սեպտեմբերի երկրորդ օրը, սակայն, կրկին հասաւ գուժ մը ու կրկին ուրուագծեց կեանքին դաժան, ցաւոտ կողմը։

Հալէպահայերս կրկին մէկտեղուեցանք Ս. Աստուածածին եկեղեցի, ուս-ուսի տալով մեր ցաւը մեղմացնելու՝ ցասումի եւ ժայթքող արցունքի յորդող բաժակէն կրկին ըմպելու։ Բառերը որքա՞ն թոյլ են արտայայտելու մեր կսկիծը: Անգութ մահը, իր թեւերը լայն բացած, գրկեց եռանդուն, յոյսերով ու երազներով լի երիտասարդուհին, խլեց Վանան իր ծնողքէն, ընկերներէն եւ շրջապատէն, խլեց ապրող երջանկութիւն մը, կեանք մը եռուն…:

Վանային մասին կ’ուզեմ գրել երկար նախադասութիւններ, տողեր։

Վանան բարեկամ մըն էր ինծի համար, բայց նախորդ շաբթուան ընթացքին աւելի լաւ ճանչցայ զինք իր դասընկեր֊-դասընկերուհիներուն վկայութիւններէն։

Այս գուժն ու Վանային մասին լսածներս բոլորովին փոխեցին կեանքին հանդէպ նայուածքս։ Դժբախտաբար պատահարը վատ երազ մը չէր, այլ՝ անըմբռնելի իրականութիւն մը… Իրականութիւն, որ ցաւոտ ըլլալով հանդերձ համոզեց զիս, թէ կեանքը ակնթարթ մըն է, ու այդ ակնթարթը մե՛նք պիտի արժեւորենք: Ուստի սիրենք զիրար, գիտակցինք մեր բարեկամներուն, ընկերներուն եւ սիրելիներուն ներկայութեան արժէքին իւրաքանչիւրիս կեանքին մէջ։ Որովհետեւ այսօր՝ կանք, վաղը՝ կրնանք չըլլալ…։

Մարմանդ Աշոտեան

Share.

Leave A Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.