ԸՆԿՀ. ԱԼԻՍ ԳԱԹՐՃԵԱՆԻ ՅԻՇԱՏԱԿԻՆ

0

Եօթը երկար տարիներու բացակայութենէ ետք, վերադարձած եմ սիրելի ծննդավայրս։ Անձկութեամբ կ՛որոնեմ սրտագին ընկերուհիներս ու մտքի պաստառիս վրայ կը տողանցեն անցեալի քաղցր յուշերը։ Ընկերուհիներէս մի քանիին հանդիպեցայ։ Անձնական պայմաններու բերումով չեմ կրնար յաճախ տունէն բացակայիլ։  Կը փափաքէի Ալիսին  այցելել, բարեւ մը ըսել եւ իրեն հետ միասին թերթատել անցեալի քաղցր յուշերուն գիրքը։ Իրարու հետ ապրած էինք լաւ ու վատ  վերիվայրումներ ՍՕ Խաչի Շրջ.Վարչութենէն ներս։ Յաճախ համախոհ եղած էինք՝ միասնաբար լուծելու այն օրակարգերը, որոնք երկար ժամանակ խլած էին մեզմէ, բարւոք աւարտի մը հասնելու համար։

Սիրելի՛ Ալիս, միշտ մտիկ ընելէ ետք երկար խօսակցութիւնները, ազնուօրէն կը կատարէիր թելադրութիւններդ, համերաշխութեան մթնոլորտ մը ստեղծելու միտումով, երբեմն կոշտ ու կոպիտ պատասխան կը ստանայիր եւ լռութեամբ կ՛անտեսէիր լսածներդ, սակայն յարմար առիթ մը օգտագործելով յարմար պատասխանը կու տայիր։ Ի՜նչ օրեր էին… բոլորն ալ անցան։

Նոր Գիւղի մասնաճիւղին մէջ երկար տարիներ ծառայեցիր որպէս ատենապետ եւ փորձառութիւն ձեռք ձգելով, ապագային՝ 1985-ին, թիկունք կանգնեցար «Նայիրի» Մասնաճիւղի կազմութեան, մանաւա՛նդ երբ սահմանային բաժանումներ տեղի կ’ունենային։ Որպէս Արծուիկ Խորհուրդի անդամ, շինիչ թելադրութիւններով օգտակար հանդիսացար Նոր Գիւղի արծուիկներուն։ Երկար շրջան պատասխանատուն եղար «Արծուեբոյն»ին, որուն տեղ հետագային բարձրացաւ ՍՕ Խաչի ընկերաբժշկական կեդրոնը։

Բնաւ չեմ մոռնար, երբ միասնաբար՝ 1998-ին, մասնակցեցանք ՀՕՄ-ի կազմակերպած  «Հայաստան-Սփիւռք 21-րդ Դարու Շեմին» Գիտաժողովին եւ ապա Սօսէ Մայրիկի աճիւններու փոխադրութեան արարողութեան եւ եռաբլուրի մէջ յարգանքի տուրք մատուցեցինք ու միասնաբար, Սուրիահայ Օգնութեան Խաչի անունով, ծաղկեպսակ զետեղեցինք անոր շիրիմին, ՀՕՄ-ի Կեդրոնական Վարչութեան ատենապետուհի ընկհ. Վանուհի Իսաճանեանի եւ պետական բարձրաստիճան անձնաւորութիւններու ներկայութեան։

Սիրելի՛ Ալիս, կեանքդ եղաւ համակ զոհողութիւն եւ նուիրում. որպէս կրթական մշակ սերունդներ դաստիարակեցիր ու ծառայեցիր միութեանդ, որուն շարքերուն մէջ հասակ առնելով փորձառութիւն ձեռք ձգեցիր, սակայն մնացիր միշտ պարզ ու անկեղծ, օրէնքի պաշտպան ու բծախնդիր՝ անաչառ գործելու սկզբունքիդ համաձայն։

Այսպէս, առանց լուրի բաժնուեցար հարազատներէդ, ընկերուհիներէդ, գիրէն եւ գրականութենէն եւ մանաւա՛նդ քու սիրեցեալ միութենէդ ու առանց մնաք բարով մը ըսելու հեռացար։

Յիշատակդ անմար պիտի մնայ մեր սրտերուն մէջ։

 

 Ընկհ.Հիլտա Չաղլասեան  

 

 

Share.

Leave A Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.