ԵՐԲ ՔՆՆԱԴԱՏՈՒԹԻՒՆՆ ՈՒ ՑԵԽԱՐՁԱԿՈՒՄԸ ՉԵՆ ԶԱՆԱԶԱՆՈՒԻՐ

0

Համացանցի էջերուն հետեւողը երբեմն կը զարմանայ տեսնելով մեր ժողովուրդի այն տգէտ խաւը, որ գիշեր-ցերեկ անհիմն խօսքերով, առանց տրամաբանելու եւ պատմութիւնն ու ներկան ըմբռնելու,  տպաւորութեան մը տակ դուրս եկած արտայայտութիւններով, երբեմն զրպարտութիւններով, առանց փաստարկներու, երբեմն անձնական հարց մը լուծելու, երբեմն պարզապէս որպէս «քննադատ» կամ «կարծիք» յայտնող հանդէս գալու, երբեմն ալ որոշ մարդոց տուրք տալու համար կը նսեմացնեն այս կամ այն կուսակցութիւնը՝ փորձելով դասուիլ առողջ քննադատութեամբ հանդէս եկող լուրջ մտաւորականներու շարքին: Սա տգիտութեա՞ն հետեւանքն է, թէ անտեղեակ ըլլալու… հաւանաբար՝ երկուքին:

Բնականաբար որեւէ կազմակերպութիւն ունի թերութիւններ ալ, նուաճումներ ալ, որովհետեւ ժողովուրդէն մաս մըն է ան, հետեւաբար անոր պատկանող զանազան մտայնութիւնները իր մէջ կը պարփակէ, սակայն կը կոփէ, կը նպատակաուղղէ, կը դաստիարակէ ու կ’առաջնորդէ դէպի իր վսեմ նպատակներուն իրագործման ուղիները, այն նպատակներուն, որոնց համար ծնունդ առած է ու իր շարքայինները ընդունակ դարձուցած ամէն տեսակ զոհողութեան, նոյնիսկ՝ նահատակութեան:

Ժողովուրդէն ծնած ու 128 տարի անոր համար պայքարած ու պայքարող Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութիւնը քննադատական մտքին պիտի չհակադրուի բնականաբար, պիտի լսէ, կարծիք պիտի բաժնէ, պիտի սրբագրէ ու ինքնասրբագրումի ալ դիմէ: Սակայն իր վաստակն ու նպատակը նսեմացնել փորձող խաւարամիտներն ալ լուսաբանելու պարտաւորութեան տակ է, պէտք է ըլլայ: Պիտի լուսաբանէ իր առողջ գործելաոճով, իր երիտասարդ բանիմաց տարրով:

Սթափ եղիր, հա՛յ ժողովուրդ, սթափ եղիր եւ միասնակամ, որովհետեւ մեր միասնական ուժին մէջ է միայն մեր փրկութիւնը:

Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութիւնը ոչ միայն իր անդամներուն կուսակցութիւնն է,  այլ ողջ հայութեան, բոլոր անոնց, որոնք կը սիրեն Հայաստանն ու հայութիւնը, որոնք կը սիրեն Արարատն ու Մասիսը, Արաքսն ու Եփրատը, կարմիրը, կապոյտը եւ նարնջագոյնը: 128 տարի գոյատեւած կուսակցութիւնը եթէ ամուր եւ հաստատ հիմքերու վրայ հիմնուած չ’ըլլար, ինքնասրբագրումով չյառաջանար ու վստահութիւնը չնուաճեր յատկապէս երիտասարդութեան, չէր կրնար կանգուն մնալ ու ծառայել, չէր կրնար իր շարքերը թարմացնել երիտասարդ ուժերով:

Մենք ապրեցանք այդ օրինակը Հալէպի մէջ: Պատերազմի ծանր օրերուն։ Երբ պայմանները յուսահատական էին, ազգանուէր տղաքն էին,  որոնք բոլոր վտանգները աչքի առած ծառայեցին ժողովուրդին՝ անոր բոլոր մասնիկներուն, նոյնիսկ տեղացիներուն ու պաշտպանեցին մեր ժողովուրդը՝ առանց հարցնելու թէ ո՞ր յարանուանութեան կամ կուսակցութեան մաս կը կազմեն անոր զաւակները:

Ռումբերու տակ վիրաւորներ փոխադրեցին, տիրութիւն ըրին, փլատակներուն տակէն մարդիկ ազատեցին, նոյնիսկ վտանգաւոր շրջաններու մէջ բնակող մեր ժողովուրդի զաւակներուն օրական սնունդը հասցուցին, առանց դժգոհելու, առանց տրտնջալու, գիտակցաբար ու մեծ սիրով:

Այնպէս որ Դաշնակցութեան արեւը պիտի շողայ, որքան ալ փորձեն ամպերով ծածկել զայն:

«Խօսքը առանց գործի մեռեալ է» ի զուր չեն ըսած դաշնակցական մտաւորականները, բայց այս օրերուն, խօսքի «վարպետ»ները այնքան շատցած են, որ հանրութիւնը պառակտելու ու կուսակցութիւններ նսեմացնելու միջոցի վերածուած են պարզապէս: Ո՞ւր են առողջ դատողութիւն ունեցող մտաւորականները, յարգանք պարտադրող քննադատները, որոնց քննադատութիւնը բալասան է, ոչ թէ անօգուտ ցեխարձակում:

Այսպիսի ճգնաժամային օրերուն, առաջին հարցը որ պէտք է զբաղեցնէ իւրաքանչիւր հայրենասէրի միտքը՝ մեր երկրին ու ժողովուրդին յառաջընթացն է, ազգային նպատակներու իրականացման ճամբով:

ՀՅԴ-ն յանուն այդ իտէալներու իրականացման կը պայքարի 128 տարիներէ ի վեր, Օսմանեան տիրապետութեան տարիներէն: Պայքարի եղանակն ու դաշտը կրնան փոխուիլ, սակայն նպատակը՝ երբեք: ՀՅԴ-ն կոչուած է համբերատար ոգիով ծառայելու ժողովուրդին, նոյնիսկ անոր զայրոյթն ու բողոքը ներծծելու… Այս գիտակցութեամբ կը զօրանան անոր շարքերը, նոյնիսկ եթէ կարգ մը «գիտուններ» առողջ քննադատութիւնը չեն զանազաներ ցեխարձակումէն:

Մենք համբերատար ենք ու կը հաւատանք, որ «պիտի գան նորերը՝ աւելի ուժեղները, պիտի գան աւելի վճռական սերունդներ, ու կռիւը պիտի շարունակուի»:

Սագօ Խալոյեան

Share.

Leave A Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.