ԴԷՊՔ ՄԸ

0

Այդ օրը, այո՛, այդ օրը ես շատ ազդուեցայ: Եկէք պատմեմ ձեզի:

Կիրակի օր մը, երբ ես առտու կիրակնօրեայ դպրոց կ’երթայի, իմ հետ պատահեցաւ դէպք մը: Շատ ցաւալի դէպք մըն էր:

Կը սպասեմ մեր սիրելի դպրոցի հանրակառքին: Օրը գեղեցիկ է: Շուրջս պարտէզներ են: Ետեւի  պարտէզը մեր դրացիին է:   Ան ունէր գործաւոր մը, որ հոգ կը տանէր պարտէզին: Մեր դրացին իրեն ինչ որ գործ  տար՝ կ’ընէր: Ածու կը տնկէր, կը ջրէր, խոտերը կը մաքրէր: Այդ օրն ալ  ան  պարտէզին մէջ  կ’աշխատէր: Ինձմէ շատ հեռու չէր:  Յանկարծ հողերուն մէջ կը  տեսնէ  ռումբ մը:  Գետնէն կը վերցնէ:  Ես դեռ կը սպասեմ հանրակառքին եւ յանկարծ զօրաւոր  պայթիւն մը կը լսեմ:  Ականջներս կը խուլնան: Նոյն ատեն ինչպէս եղաւ չեմ գիտեր ես առաջ կը նետուիմ: Ռումբը պայթած էր խեղճ գործաւորին ձեռքերուն մէջ եւ ան մահացաւ:  Ես շատ մեղքցայ իրեն: Կրնայի ես ալ վիրաւորուիլ, կամ սպաննուիլ, բայց ազատած էի: Ասոր համար փառք կու տամ Աստուծոյ:  Այո՛, ազատուած էի  դժբախտ պատահարէ մը:

 

ՔՐԻՍՏ ԹՐԹՌԵԱՆ

Է. Կարգ

Քեսապի Ազգային Ուսումնասիրաց Ճեմարան

Share.

Leave A Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.