ԻՄ ՎԱՐԴԸ

0

Պարտէզ մըն էր, եւ ես կը քալէի անոր մէջէն՝ բնութիւնը դիտելով: Շատ սիրուն էին ծաղիկները. մանուշակ, կակաչ, մեխակ՝ իրենց քաղցր ժպիտներով: Արեւի շողերուն տակ կարծես կը սպասէին մէկուն, որ գար եւ իր սիրածը քաղէր ու երթար: Բոլորն ալ սիրուն էին. բոլորն ալ հայու պարտէզի ծաղիկներ էին: Բայց իմ աչքերը գրաւեց պարտէզին անկիւնը կեցած կարմիր վարդ մը, որ հպարտ ու վեհ, գեղեցիկ ու հմայիչ օրօր-օրօր կը պարէր հովերուն պտոյտներով: Կարծես սրտիս հետ կը խօսէր, զիս կը կանչէր իր մօտ: Այդ վարդը իմ սրտին բանալին էր, կարմրագոյն, իմ արիւնի գոյնին պէս: Իսկ, ա՜խ, ե՞րբ խորունկ շունչ պիտի առնէի իր մօտ: Չկար ծաղիկ մը, որ իր զօրաւոր ու անուշ բոյրը ունենար:

Ան կախարդ էր. չէի կրնար զինք բռնել, գրկել ու ամուր սեղմել: Անոր փուշերը կը  պատռէին զիս՝ սի՛րտս: Իմ երազն էր, որ այդ վարդը քաղէի ու իր փուշերը իմ սրտի՛ն մէջ սեղմած, իմ ձեռքերուն մէջ զինք բռնած՝ մնայի մինչեւ որ թափէին անոր թերթիկները:

Շատ զօրաւոր էր. ո՛չ գարնան, ո՛չ ձմրան, ո՛չ աշնան, ո՛չ ամրան կը թոռմէր: Ան ցուրտին ու տաքին դիմացող, հպարտ կեցած էր իր տեղը: Ես կարծես գտեր էի իմ կեանքի գրքոյկին վարդը: Ան այդ գրքոյկին մէջ պիտի ապրէր ու թոռմէր: Ամէն օր, ամէն ժամ ու ամէն վայրկեան կարօտ էի անոր: Կարելի չէր որ չըլլայի կողքին, որովհետեւ անոր բոյրը ինծի պէտք էր, որ շնչէի ու աչքերս միշտ տեսնէին զինք ու ապրէ՜ի:

Բայց իմ սիրտը ցաեցաւ, երբ առաւօտ մը գացի որ քաղեմ՝ չկա՜ր: Արդէն քաղեր ու տարեր էին:

 

ՎԱՀԱՆ ՍԱՂՏՃԵԱՆ

ԺԲ. Կարգ (2015)

Ազգ. Ուսումնասիրաց Միացեալ Ճեմարան (Քեսապ)

Share.

Leave A Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.