ԱՆՍՊԱՍԵԼԻՆ

0

(Իրական Կեանքէ առնուած)

Դուրսը այդ օր պաղ օդին
Մութին ես կեցած մինակ
Սպասեցի այն մէկին
Երկար-երկար ժամանակ։

Եկաւ մէկը հեռուէն
Անփոյթ անցաւ ու գնաց
Ոտքս առաջ չգնաց
Մնացի այնտեղ գամուած։

Սպասեցի երկրորդին
Որ պիտի գար վաղ թէ ուշ
Սիրտս յագեցնէր կրկին
Համեստութեամբ իր քնքուշ։

Եկաւ, կեցաւ ան երկար
-Ինքն է, ըսի ես, ահա՛
Անցած այնքան ճանապարհ
Ու հոս հասած է հիմա։

Խնդրեցի ես անկէ
Սրտիս կրակը մարէ,
Խոցուած սիրտս ամոքէ
Սպիներս ան կարէ։

Անփոյթ անցաւ երկրորդն ալ
Ան զիս ձգեց մութին մէջ
Մինակ, պաղին ու ցուրտին,
Կրակ ու հուր հոգւոյս մէջ։

Միակ ճարը իմ գլխին՝
Վստահեցայ իմ անձին
Ամբերի իջած բանալիս
Բարձրացուցի ե՛ս կրկին։

Քրիստ Խրոյեան

Share.

Leave A Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.