ԱՌԱՋՆՈՐԴ ՍՐԲԱԶԱՆԻՆ Ս. ԾՆՆԴԵԱՆ ՊԱՏԳԱՄԸ. ԱՍՏՈՒԾՈՅ ՓԱՌՔԻՆ ՄԱՐԴԵՂԱՑՈՒՄԸ

0

«Եւ Բանը մարդ եղաւ եւ մեր միջեւ բնակեցաւ,

եւ մենք տեսանք անոր փառքը» (Յհ 1.14)

Ս. Ծննդեան տօնին կը վերյիշենք որ Աստուած՝ յաւիտենականը, աներեւոյթը եւ անմահը, «անհնազանդութեան մեղքը» (Հռ 5.14) գործած մարդուն փրկութեան համար, իր ծրագիրի իրականացման որոշ մէկ փուլին, մարդկային մարմին առնելով, մեզի պէս մարդ եղաւ (Փլպ 2.7), աշխարհ եկաւ ու ինքզինք մեզի յայտնեց, ըսելով. «ով որ զիս տեսաւ՝ Հայրը տեսած եղաւ» (Յհ 14.9): Աստուծոյ Որդիին մարդեղացումով՝ ծնունդով, Բեթլեհէմեան մսուրին մէջ՝ մանկանալով եւ խանձարուրի մէջ ամփոփուելով՝ տիեզերքի անբովանդակելի Տէրը՝ Յիսուս Քրիստոս մեզի յայտնուեցաւ փառքով (Ղկ 2.9) եւ ա՛յդ փառքը «ի՛նք կը լուսաւորէ» (Յյտ 21.23): Այդ իմաստով Առաքեալը կը յայտարարէ. «Որդին, Հօրը փառքին լոյսը եւ անոր էութեան ճշգրիտ պատկերը» է (Եբր 1.3): Ուստի, վերացական նկատուած Աստուծոյ փառքը տեսանելի եւ շօշափելի իրականութիւն դարձաւ մարդոց համար եւ երկինքի անհասանելիութիւնը հարազատ մերձաւորութեան մէջ մտաւ մարդացեալ Փրկիչով: Մարդը «Նոր Արքայ»ով հաղորդուեցաւ եւ վերստին ճաշակեց Արարիչին փառքը: Հետեւաբար, Աստուծոյ «Բանին» մարդանալը էական նշանակութիւն ունեցաւ եւ ունի՝ մեզ «մեղք-մահ» առեղծուածէն ազատագրելուն եւ փրկութեան՝ յաւիտենական կեանքին հասցնելու համար: Հայ հոգեւոր բանաստեղծութիւնը՝ Ս. Ծննդեան շարականը լաւագոյն կերպով կ’ամփոփէ այս գործողութիւնը, եւ մենք կ’երգենք. «Մեծ եւ սքանչելի խորհուրդ մը յայտնուեցաւ այսօր»:

Մեր Փրկիչին ծնունդը հիմնական եւ էական ի՞նչ իմաստներ կ’ընծայէ մեզի.-

ա) Աստուած մեզմէ հեռու, օտար եւ անտարբեր էակ մը չէ, այլ Որդիին ծնունդով մեզի հետ է եւ մեր կողքին է (Մտ 1.23): Մահուան դատապարտուած մարդը լքուած մը չէ, այլ հոգատար Երկնաւոր Հայր մը ունի, որ երկինքէն՝ իր փառքէն երկիր կ’իջնէ կորուսեալ որդիները փնտռելու եւ փրկելու զանոնք (Ղկ 15):

բ) Աստուածորդին ո՛չ միայն արարիչն է մարդուն, մեր մարմինին, այլեւ հոգատարն է մեր ողջ էութեան՝ ամբողջութեան: Աստուածորդին ո՛չ միայն յանձնառու է մեր գոյութեան պահպանութեան, այլեւ ա՛յդ պատճառով կը միջամտէ մեր կեանքին՝ ի նպաստ մեզի եւ կը խոստանայ «փառաւորեալ մարմին» շնորհել հաւատարիմ ծառաներուն (Ա.Կր 15.42-44):

գ) Աստուածորդին աշխարհ գալով նմանեցաւ մեզի (Եբր 2.14,17)՝ ծնաւ, մանկացաւ, աճեցաւ «իմաստութեամբ եւ մարմնով» (Ղկ 2.52)՝ բացի մեղքէն (Բ. Կր 5.21), որպէսզի մեզ նմանեցնէ իրեն՝ Աստուծոյ: Ա՛յդ պատճառով ալ Քրիստոս կը հասկնայ մեզ՝ մեր տկարութիւնները եւ կը կարեկցի մեզի (Եբր 4.15):

դ) Աստուածորդին մեզ մեր մեղքերէն ազատելու նպատակով մարմնացաւ, եւ մարմինին մէջ դատապարտուած մարդը հոգեպէս բժշկեց՝ ազատեց մեղքի ու մահուան կապանքներէն (Ղկ 19.10, Հռ 8.3): Մեզ վերականգնեց նոր Ադամին պատկերով եւ «վերստին մարդը անմահացաւ, զարդարուած անկողոպտելի զգեստով» (Շարական): Իր ծնունդով մենք վերածնանք ու իր փառքը հագուեցանք, ինչ որ կորսնցուցած էինք դրախտի մեր անկումին պատճառով: Մարդը երկրորդ Ադամով դարձաւ կրկին անգամ արարչագործութեան պսակումը եւ իրմով վերագտաւ իրեն շնորհուած փառքը:

Արդարեւ, Քրիստոս մեր մէջ ծնաւ եւ մեր միջեւ բնակեցաւ, հաշտուեցաւ մեզի հետ, որովհետեւ սիրեց մեզ, եւ մեզ հաշտեցուց Հօրը հետ (Հռ 5.1,10-11): Աւելին, մեր միջեւ հաշտութեան ուխտի պատարագ՝ ընծան կամ նուէրը եղաւ, երբ «երկրորդ Ադամը» մեղանչական Ադամը վերականգնեց եւ վերադարձուց անմեղ ու անեղծ դրախտային վիճակին (Ա.Կր 15.45, Հռ 5.12-14): Ան կը շարունակէ մեր միջեւ ապրիլ եւ գործել, որպէսզի մեզ պահէ «այս աշխարհի իշխան» նկատուած չարէն (Յհ 14.30): Ահաւասիկ Անոր ծննդեան մեր տօնախմբութեան իմաստը՝ ծնաւ, կը ծնի եւ իր հետ մեզ վերստին կը ծնի ու մեր նորոգուած ծնունդը կը յիշեցնէ, որպէսզի աշխարհի մէջ ապրելով հանդերձ Իր աղաչանքին ընդառաջ, Հայրը մեզ պահէ չարէն (Յհ 17.15) եւ ցոյց տայ իր փառքը՝ լուսաւոր ներկայութիւնը, որ կը փոխակերպէ մեզ շնորհքով եւ ճշմարտութեամբ (Յհ 1.14, Հռ 5.15):

Եւ մենք տեսանք Անոր փառքը: Աստուծոյ փառքը իր ինքնաարտայայտումն է: Ան որ իր փառքը ուրիշին չի տար (Ես 42.8), բայց հաճեցաւ Որդիին ծնունդով ու մարդեղացումով իրեն հաւատացողներուն պարգեւել փառքը (Ղկ 12.32, Յհ 17.22, Եբր 2.10), որովհետեւ Հօրմէն խնդրեց նաեւ որ մեզի տայ կարողութիւնը տեսնելու Իր փառքը (Յհ 17.24): Այդ փառքը Իր խօսքերուն (Սղ 19.7-14), Իր արարչագործութեան (Սղ 19.1-6) եւ Քրիսոտոս հրաշալի գալստեան ու սքանչելագործութեանց ճամբով երեւելի կամ տեսանելի եղաւ (Յհ 1.18, 5.20,36): Արարչագործութեան առաջին պահուն ըսաւ. «թող լոյս ըլլայ», յետոյ լուսեղէն փառքը առաջին կտակարանին մէջ ցոյց տուաւ նահապետներուն՝ անկէզ մորմենիին մէջ, Կարմիր ծովէն անցած ատեն, վկայութեան խորանին ու տաճարին մէջ, իսկ ժամանակներու լրումին՝ Որդիին միջոցաւ, ինչպէս Թափոր լերան վրայ կամ Հոգեգալուստի վերնատան մէջ: Աստուածամայրն ու սուրբերը տեսան երկինքէն իջնող փառքը եւ «փառաւորեալ» էակներու վերածուեցան: Այսօր ու հիմա մեր աչքերը, մտքի ու հոգիի աչքերը կը տեսնե՞ն Անոր փառքը, հաւատացեալի աչքերուն դիմաց բացուած է վարագոյրը Յիսուսի՝ Քահանայապետին միջոցաւ: Բանանք մեր հոգեւոր աչքերը, տեսնենք իրականութիւնները, աշխարհի արագընթաց վերիվայրումներն ու հսկայական փոփոխութիւնները, որոնք յաճախ աւելի կը շփոթեցնեն թերահաւատներն ու տկարամիտները, զանոնք յուսահատութեան կը մատնեն եւ հաստատ հաւատքի բացակայութենէն մարդիկ անձնատուր կ’ըլլան ինքնակործան արարքներու: Հաւատքի բաց աչքերով անկասկած պիտի տեսնենք Մանուկ Փրկիչը՝ մարդկութեան ազատագրութեան յոյսը եւ երբ խոստովանինք թէ ան՝ «Յիսուս Քրիստոս աշխարհ գալով իրապէս մարդացաւ» (Ա.Յհ 4.2) մեր փրկութեան համար, Աստուծոյ Հոգին մեր մէջ պիտի բնակի՝ «դուք Ս. Հոգիին տաճարն էք», պիտի ճանչնանք զԱստուած եւ Աստուծմէ վերստին պիտի ծնինք (Ա. Յհ 4.2,6):

Եկէ՛ք, հաւատացեալ քոյրեր եւ եղբայրներ, Նոր Տարուան եւ Աստուածայայտնութեան տօներուն լաւագոյն բարեմաղթութիւններ յղենք իրարու, ամանորի առաջին օրերուն, յատկապէս Ս. Ծննդեան ու Աստուածայայտնութեան տօնին, աղօթք բարձրացնենք նորածին Մանուկին, որ իր խաղաղութիւնն ու օրհնութիւնը անձրեւէ բոլորիս վրայ, նորոգուինք հաւատքով, յոյսով ու սիրով, նորովի զարդարուինք լուսաւոր ու անեղծ զգեստներով եւ գործենք Իր կամքին համաձայն եւ Իր նմանութեամբ՝ երկիրը դրախտի վերածելու եւ Իր փառքին մէջ փառաւորենք մանկացեալ Աստուածորդին, Հօրը եւ Ս. Հոգիին հետ, յաւիտեանս. ամէն:

Շահան Արք. Սարգիսեան

Առաջնորդ Հայոց Բերիոյ Թեմին

Կիրակի, 6 Յունուար 2019

Share.

Leave A Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.