ՍԻՐՈՅ ՄԱՍԻՆ

0


Փոքրիկը բացաւ աչքը լոյսին
Մայրը տեսաւ իր լուսածին
Լացաւ, հոսեցան արցունքները,
Գտած էր ան առաջին սէրը:

Սէրը չնուիրեց միայն մէկին
Տարաւ, տուաւ նաեւ միւսին
Ան էր, իր գթասիրտ հայրը,
Որ դարձաւ անոր պաշտպանը:

Պաշտպանը չեղաւ միայն հայրը
Վրայ հասաւ մեծ եղբայրը
Թիկունք դարձաւ նեղ օրերուն
Կեանքը դարձուց դալար գարուն:

Գարուն չկայ առանց քրոջ
Ամէն անհատ առանց անոր,
Բողբոջ մըն է անբոյր, դողդոջ
Կը քալէ ան միշտ գլխիկոր:

Գլխիկոր չի ձգեր քեզ ընկերը
Ընտանիքէն դուրս` առաջին սէրը
Նեղ օրերուդ ճամբայ հարթած
Յոյսդ՝ իրեն հետ է կապուած:

Կապուած սակայն միայն մէկին
Ո՛չ չուանով , ոչ ալ պարանով
Այլ գեղեցիկ մէկ զգացումով,
Որ ծնաւ իր մէջ բնազդով:

Բնազդով է որ կը սիրենք
Մեզ չի սորվեցներ մէկը
Ուրեմն ինչո՞ւ իրար ատենք
Քանի բնազդ է մեր այս սէրը:

2018,Հալէպ

Քրիստ Խրոյեան

Share.

Leave A Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.