ԴԱՄԲԱՆԱԿԱՆ ԲԵՄԱԴՐԻՉ ԳՐԻԳՈՐ ՔԷԼԷՇԵԱՆԻ ՅԻՇԱՏԱԿԻՆ (Համազգայինի Սուրիոյ Շրջ. Վարչութեան Կողմէ)

0

Մահը կեանքի բնական շարունակութիւնն է, այդուհանդերձ ամէն մահ իր հետ կը բերէ ողբերգութիւն մը, յատկապէս երբ խօսքը կը վերաբերի անջնջելի հետք ձգած վարպետի մը։ Այո՛, վարպետ, ուսուցիչ, հալէպահայ թատրոնի նահապետ ու նախակարապետ եւ ի՛նչ-ի՛նչ այլ մակդիրներով կարելի է յիշել մեր բոլորին սիրելի՝ հանգուցեալ Գրիգոր Քէլէշեանը։ Բոլորն ալ արդար անուանումներ են։
Գրիգոր Քէլէշեան՝ ծնեալ 1940-ին, Հալէպ, մատղաշ տարիքէն արդէն նուիրուած էր թատրոնին, որուն առաջին արհեստավարժ ներկայացուցիչը պիտի ըլլար քաղաքիս մէջ, վկայուած Հայաստանէն, 1966-ին՝ որպէս դերասան (մագիստրոսական աստիճանով), իսկ 1969-ին՝ որպէս բեմադրիչ։
Ան մինչեւ իր կեանքի վերջին տարիները նուիրումով ծառայեց թատերական արուեստին՝ հայկական, թէ արաբական թատերախումբերու ընդմէջէն։ 1985 – 2005 մնայուն բեմադրիչն էր Համազգայինի «Զաւարեան» Թատերական Միաւորին եւ «Լեւոն Շանթ» թատերախումբին՝ փոխն ի փոխ։ Եղած է նաեւ «Ռազմիկ» մանկապատանեկան թատերախումբին տարիներու բեմադրիչն ու ուսուցիչը, թատրոնի սկզբունքներով դաստիարակելով իրարայաջորդ սերունդներ։
Յատկապէս դերասան պատրաստելու անոր բծախնդրութիւնը, ճշդապահութիւնն ու թատերական արուեստի հանդէպ նախանձախնդրութիւնը տարիներու ընթացքին կազմեցին Գրիգոր Քէլէշեան բեմադրիչին իւրայատուկ տիպարն ու ոճը։ Ինքնավստահութեամբ կրնամ հաստատել, որ թատրոնի հանդէպ սէր ունեցողներս, մեր թատերական առաջին քայլերը առած ենք անոր ցուցմունքներով։ Խստապահանջութեամբ ու ամենահետին մանրամասնութեամբ մարզած է իւրաքանչիւրս, անջնջելի հետք մը թողլով մեր թատերական ճաշակին ու գործունէութեան վրայ։
Այսքանէն ետք, ի՞նչ ըսել… Կենսագրական յաւելեալ տուեալներ յիշե՞լ, թուել անոր իրագործումներն ու ստացած պարգեւատրումնե՞րը, վերյիշումնե՞ր կատարել։
«Ու չեմ ըսեր «Ի՞նչ մնաց»… Ի՞նչ կը մնայ հողին տակ,
Եղէգներէն դիւրաթեք, կաղնիներէն հաստաբուն
Արեւն ըմպած ըլլալու մխիթարանքը անհուն…»

Պիտի ըսէր բանաստեղծը, եւ իսկապէս, Գրիգոր Քէլէշը այն քիչերէն էր, որ արեւ ըմպեց իր կեանքին ընթացքին, թատրոնի բեմէն ծառայելով. միշտ հաւատալով մաքուր արուեստի ուժին ու առաքելութեան։ Արդարեւ, ահա հաւաքուած ենք անոր հրաժեշտ տալու, Հալէպի բոլոր թատերախումբերէն, արաբական թէ հայկական, ո՛ր շրջանակէն կամ միջավայրէն ալ ըլլանք։
Համազգայինի Սուրիոյ Շրջ. Վարչութիւնն ու մեծ ընտանիքը, ցաւակցութիւն կը յայտնեն հանգուցեալի տիկնոջ, հարազատներուն ու Հալէպի թատերասէրներուն, վստահեցնելով, որ անոր սկսած ճամբան պիտի շարունակուի նոր շունչով ու պիտի պահպանուին իր փայփայած սկզբունքները։
Լո՛յս շիրիմիդ, սիրելի՛ ըսթազ։

Յուշիկ Ղազարեան

Share.

Leave A Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.