ԱՊՐԷ ՆԵՐԿԱԴ

0

Յաճախ անցեալին մէջ կիսատ մնացած մեր գործերուն մասին կը մտածենք, ապագայի ուղղութեամբ քայլերու կը ձեռնարկենք ու կը մոռնանք ապրիլ մեր անկրկնելի ներկան՝ երբեմն առանց գիտակցելու, որ ներկայ պահը բնաւ պիտի չկրկնուի:
Ժամանակը մարդուն վայելած ամենաթանկարժէք նուէրն է: Ընդհանրապէս մեր ժամանակը կը վատնենք բարդ, երբեմն ալ անիրագործելի երազանքներու մասին մտածելով: Կը խորհինք, թէ լուրջ հարցերու մէջ ենք: Հարցեր, որոնք խորքին մէջ պահու մը արթած հաճոյքներն են պարզապէս:
Այս բոլորը մտաբերեցի բնագիտութեան դասապահուն, երբ փոքրիկ դադար մը առնելով մեր ուսուցիչէն խնդրեցինք, որ դադար մը առնէ դասէն ու քանի մը վայրկեան այլ նիւթի մը մասին խօսի, կեանքի իր փորձառութենէն պատմէ մեզի:
Թէեւ յոգնած էի ու հազիւ թէ աչքերս բաց կը պահէի, սակայն ուսուցիչին խօսքերը սթափեցուցին զիս: Ուսուցիչս ժամանակին, մարդոց, բարեկամներուն արժէքը գիտնալու մասին կը խօսէր: Կեդրոնացած մտիկ կ’ընէի իրեն ու կը խորհէի՝ իսկապէս մենք մեր ունեցածը յաճախ չենք արժեւորեր, զայն կորսնցնելէ ետք կ’ափսոսանք պարզապէս: Խօսքը միայն ժամանակին մասին չէ, այլ մեր մանկութեան անցած օրերուն, մեր անկեղծ ու բարի ընկերներուն: Մէկ խօսքով՝ մեր ապրած կեանքին:
Հաւանաբար կ’արժեւորենք զանոնք, բայց շատ ուշ, երբ վերադարձի կամուրջները այրած են արդէն…:

Նայիրի Արապաթլեան
Ժ. Կարգ (Ազգ.  Քարէն Եփփէ Ճեմարան)

Share.

Leave A Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.