ԴՊՐՈՑԱԿԱՆ ՕՐՈՒԱՆ ՄԸ ՍԿԻԶԲԸ

0

Ահաւասիկ Երկուշաբթի է, շաբթուան առաջին եւ ամէնէն դանդաղ ընթացող օրը: Ժամը 7:45-ին բոլոր աշակերտները դպրոցի բակն են, շարքով դասարան պիտի բարձրանան: Բոլորին դէմքը յոգնած եւ մելամաղձոտ է, ինձմէ քանի մը քայլ անդին ընկերներս բարձրաձայն գանգատիլ կը սկսին.

-Օ՜ֆ… նորէն դպրոց եկանք, չեմ հասկնար, թէ ինչո՞ւ պէտք է դպրոց ըլլար այս աշխարհին վրայ,- կը տրտնջայ մէկը:

-Չեմ գիտեր… կ’երեւի չարչարանքի ձեւ մըն է ասիկա, ինչո՞ւ համար է դպրոցը, երբ համացանցը մեր անբաժան ընկերն է,- վրայ կը հասնի երկրորդը:

-Չի բաւեր դպրոցին ու դասերուն չարչարանքը, կանուխ արթննալն ալ այլ հարց…,- կ’աւելցնէ ուրիշ մը:

-Լա՜ւ, ընկերներ, այդքան ալ վատ չէ, մենք հոս միայն չենք սորվիր: Կը զրուցենք, կը խնդանք եւ ուսուցիչները կը բարկացնենք… ասիկա քի՞չ բան կը կարծէք,- հեգնանքով մը մթնոլորտը բարելաւել կը փորձէ դասընկերուհիներէս մէկը:

-Հիմա մեր դպրոց գալը այսպիսի խեղկատակութիւններու համա՞ր է ինչու,- կը դժգոհի ուրիշ մը:

-Անշո՛ւշտ ոչ… բուն պատճառը ծնողքիս պարտադրանքն է,- աչքերը շփելով կը մրթմրթայ ուրիշ մը:
Մօտեցայ ընկերներուս ու կարգի հրաւիրելով զիրենք ըսի.
-Ո՜չ, ընկերնե՛ր, սխալ կը մտածէք: Դպրոցը մեր երկրորդ տունն է: Հոս գիտելիքներ կ’ամբարենք, մեր մայրենին կը սորվինք, ազգային դաստիարակութիւն կը ստանանք: Այո՛, դասերը դժուար են, բայց այս բոլորը ի նպաստ մեզի է, չէ՞:
Խօսքս չամբողջացած զանգը կը հնչէ ու կը սկսի մեր դպրոցական հաճելի օրերէն մէկը:
Գանգատները կ’անհետանան եւ իւրաքանչիւրը լրջութեամբ կը հետեւի դասերուն:

Լիլիթ Ժամկոչեան
Թ. կարգ
Ազգ. Քարէն Եփփէ Ճեմարան

Share.

Leave A Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.