ՊԱՀԵՑՈՂՈՒԹԻՒՆԸ ԵՒ ԸՆԿԵՐԱՅԻՆ ՇՐՋԱՆԱԿԸ

0

Երբ մտաբերենք պահեցողութեան խորհուրդը, նախ կը կարծենք, որ մեզմէ պահանջուածը կենդանական արտադրութիւն հանդիսացող ամէն տեսակի ուտելիքներէ հրաժարիլն է պարզապէս, այսինքն՝ մարմինէն զրկածը հոգիին պիտի սնուցանենք, որպէսզի աւելիով մօտենանք Աստուծոյ: Լոզունք դարձած այս գաղափարը խցանի մը նման կը փակէ մեր ականջները ու կը վարագուրէ մեր աչքերը եւ մենք չենք լսեր ու չենք տեսներ պահեցողութեան միւս կարեւոր յատկանիշերը:
Ճիշդ է, որ պահեցողութիւն կարեւոր է մարմնաւոր ժուժկալութիւնը, սակայն, ան բաւարար չէ ճիշդ ընթացքով մը ապրելու համար: Պահեցողութիւնը խորքին մէջ կը պարփակէ նիւթականէն աւելի հոգեւոր մարտահրաւէր մը, որ տեղի պէտք է ունենայ մեղքին դէմ եւ ոչ՝ մեր նմանին. մեր անձէն աւելի մեր նմանին կարեկցելու: Բնականաբար պահեցողութեան ընթացքին մարդ կը հեռանայ կարգ մը ուտելիքներէ, սակայն ուտելիքէն աւելի պէտք է հեռանայ մեղքէն ու սատանայէն, որոնց ժանիքները միշտ սրուած ու պատրաստ են՝ հարուածելու տկարը: Մարդը մեղքի արատին մղելու մասին Յիսուս Քրիստոս հետեւեալը ըսած է. «Բերնէն մտածը չէ՛ որ կը պղծէ մարդը, այլ ինչ որ դուրս կ’ելլէ բերնէն՝ ա՛յն է որ կը պղծէ մարդը» (Մտ 15.11):
Կը պատմուի, թէ ակումբային շրջանակի մը մէջ կային ընկերներ, որոնք իրարու հետ շատ մտերմիկ յարաբերութիւն ունէին: Անոնց մէջ կար մէկը, որ տարբեր էր միւսներէն: Թէեւ շատ աշխատասէր ու բաւական գործունեայ էր, սակայն ունէր թերութիւն մը՝ ինքնասիրութիւն: Այդ բնաւորութեան պատճառով լաւ ձեւով չէր ընդունուած ընկերներուն եւ առհասարակ ընկերութեան կողմէ: Իր յարաբերութեան մէջ շատ դիւրագրգիռ ու ջղային էր, այդ պատճառով լաւ հռչակ չէր վայելեր: Երբեք չէր ընդուներ ուրիշին կարծիքը, համոզուած էր, որ միայն ինքն էր ճիշդը, հետեւաբար եթէ գաղափարներուն հակասող մը գտնուէր, երբեք չէր հանդուրժեր անոր:
Անհատական ու ընտանեկան կեանքին մէջ եւս հարցեր ունէր: Երբեք չէր ուզեր ենթարկուիլ ծնողական հրահանգներու, որոնք իր գաղափարներուն հետ խոտոր կը համեմատէին: Երբեք կարեւորութիւն չէր տար որեւէ մէկուն խրատին, ենթադրելով որ ոչ մէկ օգուտ ունին անոնք: Ներքնապէս հանգիստ չէր, ներսիդին վառող կրակ մը կ’այրէր ոչ միայն սիրտը, այլեւ՝ բովանդակ էութիւնը: Այդ կրակը նախանձն էր: Նախանձը այնքան աճած էր իր մէջ, որ առանց զգալուն սկսած էր վնաս հասցնել իրեն: Օրինակ՝ երբ տեսնէր մէկը, որ իրմէ լաւ վիճակի մէջ է՝ կը նեղանար, կը սկսէր այդ անձին դէմ զրպարտութիւններ ընել, որպէսզի մարդիկ իր վրայ ուշադրութիւն դարձնեն:
Եթէ պատահէր, որ այդ ընկերներուն աշխատանք մը վստահուէր… նախանձոտը կամ երբեք չէր աշխատեր, որովհետեւ իր անձնաւորութիւնը չէր շեշտուեր այդ աշխատանքով, կամ ալ կը պարտադրէր իր գաղափարները, զորս լաւագոյնը կը համարէր, բնականաբար իր «ես»ը շոյելու համար: Երբեմն կը պատահէր, որ աշխատասէր ըլլալուն պատճառով շատեր օգնութիւն կը խնդրէին իրմէ, սակայն ոչ մէկուն օգնութեան ձեռք կ’երկարէր, որովհետեւ ինքնասիրութիւնն ու նախանձը չէին մղեր զինք բարիք գործելու. կը կարծէր, որ այդպիսով օգտուողը կրնայ իրմէ աւելի լաւ բան մը մէջտեղ բերել: Ընդհակառակը՝ ամէն կերպ կը փորձէր ընկճել դիմացինը, որպէսզի միայն ինք երեւի ու գովուի:
Այս անձը հետզհետէ կը սկսի մերժուիլ եւս այն ընկերութիւններէն, որոնց մէջ կը կարծէր իր հանգստութիւնը գտնել: Սակայն, ինչպէս կը տեսնենք, պատճառը ընկերութիւնները չէին, այլ՝ իր մէջ բոյն դրած նախանձը, որ դժբախտաբար չէր կրցած յայտնաբերել տակաւին:
Պատմութեան մէջ ներկայացուած անձը մեղքի մէջ ընկղմած էր ու նախանձի գերին դարձած՝ կ’առաջնորդուէր դէպի խորխորատ: Ինք չէր իշխեր մեղքին վրայ, այլ ենթակայ կը մնար մեղքին, որուն պատճառով ալ կը բացառուէր շատ մը ընկերութիւններէ:
Քառասնորդաց պահեցողութիւնը առիթ մը պէտք է ըլլայ, ուրեմն, որ իւրաքանչիւր անձ մղուի մտածելու իր անձէն քիչ մը անդին գտնուողին՝ իր նմանին մասին: Մտածել ըսելով կը հասկնանք կարեկցիլ եւ օգնութեան հասնիլ: Պահեցողութիւնը ինքնաքննութեան ընթացք մը թող ըլլայ իւրաքանչիւր անհատի համար, որպէսզի մարդիկ իրենք զիրենք ճանչնալով սրբագրեն իրենց թերութիւնները եւ հեռացնեն իրենց մէջ բոյն դրած մեղքերը:

ԳԱՄՈ

Share.

Leave A Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.