ՄԱՆՐԱՊԱՏՈՒՄ. ՕՐԻՆԱԿԱՆ, ԱՆԿԱՆՈՆ ԵՒ ՏԱՐՕՐԻՆԱԿ

0

Առտուան ժամը 8:00-ին անփութօրէն արթնցայ, ժամը 10:00-ի իմ ներկայանալիք դասապահուն պատրաստուելու համար, առանց նկատի առնելու, որ պատերազմական քաղաքի մէջ կ’ապրիմ եւ չսպասուած բաներ կրնան պատճառ դառնալ ուշացումիս։
Ժամը 9:15.- հագուեցայ, տունէն դուրս ելայ, հետիոտն ուղղուեցայ փոխադրակառքերու կեդրոն՝ Մաարի, ուր յաճախ շարք բռնած հանրակառքերու վարորդներ, վերջին մէկ նստարանը գրաւելուդ կը սպասեն, որպէսզի իրենց հանրակառքը ամբողջութեամբ լեցնեն ու ճամբայ ելլեն։
Կը հասնիմ Աուճէթ ճըպ-Սիւլէյմանիէի խաչմերուկ, եւ ահա՛, փոխադրակառքերու նոյն շարքն է, այս անգամ աւելի սեղմ, կազի կեդրոնին մօտ։
Այո՛, վառելանիւթի տագնապ էր։ Մոռցած էի, սակայն ոչ մէկ զարմանք: Երանի, սակայն, ուշադրութիւնս աւելի արթուն վիճակի մէջ պահէի։
Մարդիկ ինքնաշարժէն իջնելով կը հրեն իրենց կառքերը, անոնց թիթեղեայ հոգիներուն ծարաւը յագեցնելու եւ իրենց ոտքերուն յոգնութիւնը խնայելու, իսկ մեզի պէս մարդոց ալ առօք-բարօք համալսարան հասցնելու համար։
10 վայրկեան սպասումէ ետք կու գայ հանրակառք մը, նման «օրհասական պահերու» ճկունութիւնը անհրաժեշտութիւն է։ Կը հեռանամ մարդոց բազմութենէն, որ մայթէն ալ վար հասեր էր: Կը կենամ աւելի հեռու, ենթադրելով որ կառքը ճիշդ այնտեղ կանգ առնելու է: Եւ իսկապէս… հանրակառքի դրան թեւիկը որովայնիս ճիշդ դէմ յայտնուեցաւ: Բացի, ելայ։
Ժամը 9:50.– անկարելի է 10 վայրկեանէն հասնիլ, պիտի ուշանամ, ի՞նչ հոգ սակայն, ի՛նչ կ’ուզէ թող ըլլայ։ Նոյնիսկ բախտը այդքան չժպտեցաւ ինծի այս անգամ, մեր ճամբուն հանդիպած բոլոր ազդալոյսերուն կարմիրներուն աշխատող ըլլալը վկայեցինք, նոյնի՛սկ թուային ազդալոյսերը կարմիր հագեր էին։
Ժամը 10:08.- տարրալուծարան մտնելով «Բարի լոյս»ս կ’ըսեմ։ «Հրամէ՛» կ’ըսէ ուսուցչուհին։
Ժամը 12։00.– դասի աւարտէն ետք կը ներկայանամ ուսուցչուհիին՝ ներկայութիւնս հաստատելու համար։
Կերած հացին բեռնի երկու խածին միջեւ կ’ըսէ.
-Ներկայ պիտի չարձանագրեմ քեզի։
-Ինչո՞ւ, օրիո՛րդ։
-Քառորդ ժամ ուշացեր ես։
-Քառորդ ժամ չէր, օրիո՛րդ, 8 վայրկեան էր միայն։
-Ուշանալը արգիլուած է։
-Բայց ես հասարակ պատճառով մը չուշացայ։ Քաղաքը կրկին վառելանիւթի տագնապի մէջ է, այդ պատճառով ուշացայ։
-Յանցանքս չէ։
-Բայց, օրիո՛րդ, անցնող շաբաթներուն 2-3 անգամ ժամը 10:00-ին տարրալուծարանի փակ դրան առջեւ կեցող աշակերտներուս յանցա՞նքը ինչ էր։
Չէր սպասեր նման պատասխան, ինք ալ յիշեց: Յիշեց, թէ ինչպէ՛ս ուշացած էր, ենթադրելով, որ այդպէս անհաշիւ կ’անցնի, առանց նկատի առնելու, որ օր մըն ալ աշակերտ մը կրնայ իրմէ հաշիւ պահանջել։ Այնուամենայնիւ առանց ինքզինք խանգարելու պատասխանեց.
-Մենք ուսուցչուհիներ ենք, ոչ ոք մեզմէ հաշիւ կը պահանջէ։
Հարկ էր այս անգամ մեղմացնել խօսքիս շեշտը: Թեթեւ ժպիտ մը կու տամ դէմքիս ու կ’ըսեմ.
-Ես հաշիւ պահանջելու համար չէ որ կ’ըսեմ ձեզի, օրիո՛րդ: Վստահ եմ, որ ուշանալու պատճառ մը ունէիք այդ օրերուն։ Ըսածս միայն յիշեցնելու համար է, որ այլ մարդիկ ալ կ’ունենան այլ պատճառներ, ո՛ւր մնաց իմ պատճառը՝ քաղաքին պատճառը։
-Լա՛ւ, այս անգամուան համար ներկայ պիտի արձանագրեմ։
-Շնորհակալ եմ, օրիո՛րդ։
-Յաջողութիւն։
Ժամը 12:04.- դուրս կ’ելլեմ համալսարանէն՝ վերադարձի փոխադրակառքին հասնելու, մինչ մտքիս մէջ Աւետիք Իսահակեանի բառերն են, Գառնիկ Սարգիսեանի ձայնով «Չես սպանի, քեզ կը սպանեն, դու սպանի քեզ չսպանեն»։

Քրիստ Խրոյեան

Share.

Leave A Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.