ՆՈՐ ՏԱՐԻ, ՆՈՐ ՀԱՅԵԱՑՔ

0
Տարին կը սկսինք անցեալ տարուան մեր ճիգերուն ակնարկ մը նետելով եւ յաղթահարելի փուլերը աչքի առջեւ բերելով։
Նախորդ տարի «Գանձասար»ը շարունակեց իր շուրջ համախմբել այնպիսի տարրեր, որոնց համար հայ մամուլը լրատու աղբիւր մը չէր միայն։ Անոնց համար ամէն օր թերթ կարդալը, գրողի մը խօսակից դառնալ կը նշանակէր, գաղափար մը արտայայտելու ու այդ արտայայտութիւնը ժամանակին մէջ տեղաւորելու, յղկելու մշտավառ տենչ մը կ՛արթնցնէր։
Մամուլը վերանորոգման մղում է վերջապէս, որ նաեւ ինքզինք կրնայ վերանորոգել, յաղթահարելով այլազան դժուարութիւններ։
Բարեբախտաբար այդպիսի տարրեր միշտ ալ գոյութիւն ունին ու պիտի շարունակեն ունենալ տարբեր միջավայրերու մէջ, տարբեր մտայնութիւններով, սակայն տեւաբար նոյն տենչն ու մղումը բաժնեկցելով ու հաւաքական արտայայտութեան հարթակ մը փնտռելով։ Հարթակ մը, որ միեւնոյն ատեն գեղարուեստական ճաշակ կը վաստկի ու կը փոխանցէ շնորհիւ թէ՛ հմուտ, թէ՛ երիտասարդ իր գրողներու ներդրումին։
Խօսքը արձանագրուելով թերթին կամ համացանցի էջին վրայ կը դառնայ անանձնական, անժամանակ ու հասանելի շատերուն։ Իսկ խօսքը երբ կը հրամցուի ջինջ լեզուով, նոր ոճով, գեղարուեստական ճաշակով, կը բանայ ուղեղին անհասանելի դարակները ու կը խթանէ միտքը։ Այսպիսի խօսքն է որ կ’ապրեցնէ մամուլը։
 Նախորդ տարի որոշակի դժուարութիւններ դիմագրաւեցինք. պսակաձեւ ժահրի համաճարակին հետեւանքով որոշ ժամանակաշրջանի մը համար արգիլուեցաւ տպագրութիւնը, եւ ոմանք զրկուեցան շաբաթաթերթը ունենալու, անոր էջերը թերթատելով շաբաթական խօսակիցներու զրոյցը վայելելու առաւելութենէն, սակայն փոխարէնը յաճախակի այցելուները դարձան «Գանձասար»ի կայքին ու դիմատետրի էջին, հոն գտնելու իրենց խօսակիցները, հաղորդուելու հայաշխարհին հետ։
Շրջագայութեան եւ ձեռնարկներ կազմակերպելու արգելքները սահմանափակեցին «Գանձասար»ի ձեռնարկները։ Բաւարարուեցանք թերթիս տարեկան բացառիկ հատորին շնորհանդէսին ու մանկապատանեկան «Կկու»ի ձեռնարկներով, որոնք հաճելի մթնոլորտի մէջ ի մի բերին «Գանձասար»ի մեծ թէ փոքր ընթերցողները։ Հետագային փորձեցինք տեսագրութիւններով, առցանց զրոյցներով փոխարինել աշխատակիցներու եւ ընթերցողներու յատուկ մեր ձեռնարկները։
Երկրի տնտեսական շրջափակումն ու անոր հետեւանքով յառաջացած կենցաղային դժուարութիւնները բնականաբար ազդեցին նաեւ գրողներու, աշխատակիցներու տրամադրութեան ու հոգեկան աշխարհին վրայ, ինչ որ խմբագրութեան վրայ յաւելեալ պարտք մը դրաւ աշխուժացնելու իր կապը աշխատակիցներու հետ, խթանելու անոնց աշխատանքը այլազան միջոցներով։
Համաճարակին հետեւանքով առյաւէտ կորսնցուցինք մեր խմբագրակազմի ժրաջան անդամներէն Յուշիկ Ղազարեանը, որուն ներդրումը հետք թողուց սակայն, խթան դարձաւ երիտասարդ աշխատակիցներու։
Վրայ հասան հայրենիքէն հասնող ցնցիչ լուրերը ու մամուլը դարձաւ հաղորդակցութեան գլխաւոր միջոցը, յատկապէս երբ համաճարակին հետեւանքով երկրէ երկիր ճամբորդութիւնները եւս սահմանափակուեցան եւ տարբեր գործունէութիւններ տեղափոխուեցան առցանց հարթակ։
Այս հարթակը, սակայն, ի մի բերաւ որակաւորն ու անորակը, կառուցողական միտքն ու հայհոյալից դատարկաբանութիւնը։
Այս իրավիճակին մէջ յաւելեալ պարտաւորութիւն ունինք այս տարի՝ պահպանելու երիտասարդ գրիչները, անոնց միտքն ու լեզուն յղկող մեր հարթակը հարստացնելու նոր ուժերով, նոր աշխատելաոճով, ամրացնելու կապը հայկական մամուլի ներկայացուցիչներուն հետ, դառնալու մտքերու փոխանակման բաց, միեւնոյն ժամանակ զարգացող հարթակ։
Երբ հայրենի հողի վրայ հայ նահատակներ արիւն կը թափեն պահելու ազգ ու հայրենիք, հայ մամուլին ծառայողներն ալ պարտաւոր են պատրաստել ու պահպանել մայրենի լեզուով, քննական մտածողութեամբ արտայայտուող երիտասարդ սերունդներ, որոնք իրենց կարգին պիտի դառնան ստեղծագործ ու վերլուծող մտքի, գրիչի, լեզուի պահպանման զինուորներ։
Այս իմաստով մեր աշխատանքը բաւարար կարելի չէ համարել։ Նոր տարուան սեմին, հետեւաբար, լուրջ աշխատանքի, նոր աշխատակիցներու, համապատասխան մթնոլորտի եւ միջոցներու մէկտեղումը միայն պիտի վերանորոգէ մեր աշխատանքի թափը եւ նոր աւիւնով օժտէ շաբաթաթերթը։
Բարի, բեղուն եւ խաղաղաբեր տարի կը մաղթենք բոլորին։
«Գ.»
Share.

Leave A Reply