Ուսուցիչին Եւ Աշակերտին Միջեւ Սերտ Յարաբերութիւններու Մշակման Անհրաժեշտութիւնը

0

Ժա­մա­նա­կա­կից ու­սու­ցի­չին որա­կա­ւո­րու­մը եւ անոր աշ­խա­տան­քի ար­դիւ­նա­ւէ­տու­թիւնը ապա­հո­վե­լու հիմ­նա­կան նա­խա­պայ­մա­նը անոր հո­գե­բա­նա­կան գրա­գի­տու­թեան աճը, տա­րի­քա­յին եւ ընդ­հա­նուր ման­կա­վար­ժա­կան հո­գե­բա­նութ­եան առն­չուող գի­տե­լիք­նե­րու իւ­րա­ցումն է:

Ու­սու­ցի­չին հո­գե­բա­նա­կան հմ­տու­թիւնը հնա­րա­ւո­րու­թիւն կ՛ըն­ձե­ռէ անոր, ման­կա­վար­ժա­կան խն­դիր­ներ լու­ծե­լու հա­մար  ժա­մա­նա­կա­կից անհրա­ժեշտ մի­ջոց­ներ որ­դեգ­րե­լ:

Դպ­րոց­նե­րու մէջ աշա­կերտ­նե­րու հիմ­նա­կան դժ­ուա­րու­թիւնը սոր­վե­լու դժ­ուա­րու­թիւնն է: Սոր­վե­լու դժ­ուա­րու­թիւնը յա­ճախ կապ­ուած է սոր­վե­լու փա­փաք չու­նե­նա­լու, ան­կար­գա­պա­հու­թեան, ու­սու­ցուող նիւ­թե­րու, ու­սու­ցի­չին նկատ­մամբ աշա­կեր­տի ան­լուրջ վե­րա­բեր­մուն­քին հետ: Այս­տեղ իրենց ազ­դե­ցու­թիւնը ու­նին ե՛ւ ծնող­նե­րը, ե՛ւ շր­ջա­պա­տը, ե՛ւ այն ու­սու­ցիչ­նե­րը, որոնք չեն մտա­ծեր իրենց վար­ուե­լա­կեր­պի  հո­գե­բա­նա­կան ազ­դե­ցու­թեան մա­սին եւ յա­ճախ աշա­կերտ­նե­րուն մօտ հո­գե­կան ցն­ցում­ներ յա­ռա­ջաց­նե­լու ու­ղի կը հար­թեն:

Այս­պէս օրի­նակ սուր նկա­տո­ղու­թիւն­նե­րը, ծաղ­րա­կան կամ կո­պիտ դի­տո­ղու­թիւն­նե­րը, աշա­կեր­տը վի­րա­ւո­րող ար­տա­յայ­տու­թիւն­նե­րը, որոնք կ՛ուղղ­ուին աշա­կեր­տին իր ըն­կեր­նե­րուն ներ­կա­յու­թեան, կը վի­րա­ւո­րեն անոր  ար­ժա­նա­պա­տուու­թեան զգա­ցու­մը:  Դե­ռա­հաս տա­րիք ու­նե­ցող աշա­կեր­տին հա­մար էա­կան է իր ըն­կեր­նե­րուն յար­գան­քին ար­ժա­նա­նա­լը, անոնց ու­շադ­րութ­եան կի­զա­կէ­տին մէջ ըլ­լա­լը: Ահա թէ ին­չո՛ւ դե­րա­հաս աշա­կեր­տին  ստո­րա­ցու­մը անոր մօտ կը յա­ռա­ջաց­նէ ներ­քին պոռթ­կում, վի­րա­ւո­րանք: Եւ շատ հա­ւա­նա­կան է, որ ան հե­տա­գա­յին մե­ծե­րու պա­հանջք­նե­րուն նկատ­մամբ ար­հա­մար­հա­կան վե­րա­բեր­մունք, ու­սու­ցի­չին, տու­եալ դա­սա­նիւ­թին  եւ ընդ­հան­րա­պէս դպ­րո­ցին նկատ­մամբ ատե­լութ­եան զգա­ցում դր­սե­ւո­րէ:

Ու­սու­ցի­չին իւ­րա­քան­չիւր քայ­լը, իւ­րա­քան­չիւր բա­ռը, իւ­րա­քան­չիւր շար­ժու­մը աշա­կեր­տին մօտ կը յա­ռա­ջաց­նէ հո­գե­բա­նա­կան հա­մա­պա­տաս­խան ար­ձա­գանգ: Ահա, թէ ին­չո՛ւ անհ­րա­ժեշտ է, որ իւ­րա­քան­չիւր ու­սու­ցիչ ու­նե­նայ  հո­գե­բա­նա­կան հմ­տու­թիւն, որ անհ­րա­ժեշտ է իր ու­սում­նա­դաստ­ի­ա­րակ­չա­կան գոր­ծու­նէ­ու­թեան ճիշդ եւ ար­դիւ­նա­ւէտ ըն­թաց­քին հա­մար:

Ու­սու­ցի­չը տե­ւա­բար  հո­գե­բա­նա­կան կա­պի մէջ է իր աշա­կերտ­նե­րուն հետ:  Այս առու­մով անհ­րա­ժեշտ է, որ ան դա­սի ըն­թաց­քին հե­տե­ւի իւ­րա­քան­չիւր աշա­կեր­տի մտ­քե­րուն, զգա­ցում­նե­րուն: Ստեղ­ծա­գործ ու­սու­ցի­չը տե­ւա­բար կը զար­գացնէ իր մտա­հո­րի­զո­նը, կ՛ընդ­լայ­նէ հե­տաքրք­րու­թիւն­նե­րու դաշ­տը եւ հո­գե­բա­նա­կան գի­տե­լիք­նե­րը, որով­հե­տեւ  դե­ռա­հաս­նե­րու հետ տա­րուող ոե­ւէ ման­կա­վար­ժա­կան աշ­խա­տանք կը յա­ջո­ղի այն պա­րա­գա­յին, երբ  կ՛ըն­թա­նայ անոնց տա­րի­քա­յին եւ հո­գե­բա­նա­կան առանձ­նա­յատկու­թիւն­նե­րուն հա­մա­պա­տաս­խան:

Ու­սու­ցի­չին վե­րա­բեր­մուն­քը պէտք է ըլ­լայ բնա­կան եւ պարզ, առանց ան­պատ­շաճ սեր­տու­թիւն­նե­րու: Ան պէտք է վս­տա­հի աշա­կերտ­նե­րուն, ըլ­լայ լուրջ, բայց ոչ ջղագր­գիռ, պա­հանջ­կոտ, բայց ոչ խիստ: Բա­րի, բայց դա­սա­րա­նը կա­ռա­վա­րե­լու ըն­դու­նակ:

Ու­սու­ցի­չին եւ աշա­կերտ­նե­րուն մի­ջեւ հո­գե­բա­նա­կան մեր­ձե­ցու­մը կը նպաս­տէ  դա­սա­րա­նէն ներս այն­պի­սի մթ­նո­լոր­տի մը ստեղ­ծու­մին, որուն առ­կա­յու­թեամբ իւ­րա­քան­չիւր աշա­կերտ գոր­ծուն մաս­նակ­ցու­թիւն կը բե­րէ դա­սա­րա­նա­յին աշ­խա­տանք­նե­րուն եւ լր­ջօրէն կը հե­տե­ւի ու­սում­նա­կան ծրա­գի­րին` ու­սու­ցի­չին հետ քն­նար­կե­լով բո­լոր դժ­ուա­րու­թիւն­նե­րը:

Ու­սու­ցի­չը պէտք է հա­ւա­սար հե­տաքրք­րու­թիւն ցու­ցա­բե­րէ բո­լոր աշա­կերտ­նե­րուն նկատ­մամբ, չ՛ընդգ­ծէ ոմանց յա­ջո­ղու­թիւն­նե­րը, ոմանց ան­յա­ջո­ղու­թիւն­նե­րը,  աշա­կերտ­նե­րուն  հետ  ան­հա­տա­կան զրոյց­ներ ու­նե­նայ, նկա­տէ  հա­մե­մա­տա­բար տկար աշա­կերտ­նե­րուն ամե­նա­փոքր յա­ջո­ղու­թիւն­նե­րը: Ու­սու­ցի­չը պէտք է աշա­կեր­տին մօտ զար­գաց­նէ այն ըմբռ­նու­մը, որ լաւ սոր­վե­լու ըն­դու­նա­կու­թիւնը դրա­կան յատ­կու­թիւն է: Ան պէտք է յա­ճախ զրու­ցէ հո­գե­բա­նա­կան հար­ցեր ու­նե­ցող աշա­կերտ­նե­րու հետ, եւ մղէ որ ըն­կեր­նե­րը հե­տաքրքր­ուին անոնց­մով: Այլ խօս­քով, իւ­րա­քան­չիւր աշա­կեր­տի  մէջ պէտք է փնտ­ռէ եւ գտ­նէ բա­րի, դրա­կան գի­ծեր:

Այս­պի­սով, ու­սու­ցի­չին բար­ի­ա­ցա­կամ եւ ար­դար վար­ուե­լա­կեր­պը  իւ­րա­քան­չիւր աշա­կեր­տի հետ կ՛ամ­րապն­դէ  իրեն նկատ­մամբ աշա­կերտ­նե­րուն սէրն ու յար­գան­քը:

Նա­խակր­թա­րա­նի աշա­կեր­տու­թեան մօտ կը ձե­ւա­ւոր­ուի ու­սու­ցի­չի գոր­ծու­նէ­ու­թիւնն ու  անոր անձ­նա­ւո­րու­թիւնը գնա­հա­տե­լու  որոշ չա­փա­նիշ­ներ: Աշա­կերտ­նե­րը կը սի­րեն այն ու­սու­ցի­չը, որ կ՛ոգե­ւո­րէ, ու­նի խօ­սե­լու եւ պատ­մե­լու հե­տաքրք­րա­կան ոճ: Ան կը յար­գէ խս­տա­պա­հանջ եւ իր պա­հանջ­նե­րուն մէջ հե­տե­ւո­ղա­կան ու­սու­ցի­չը:

Հո­գե­բան ու­սու­ցի­չը պէտք է կա­րե­նայ դա­սե­րը կազ­մա­կեր­պել աշա­կերտ­նե­րու տա­րի­քա­յին իւ­րա­յատ­կու­թիւն­նե­րուն հա­մա­ձայն եւ  ստեղ­ծել այն­պի­սի պայ­ման­ներ, որոնց շնոր­հիւ անոնք կա­րե­նան լա­ւա­պէս իւ­րաց­նել դա­սա­նիւ­թե­րը եւ քն­նար­կում­նե­րու ճամ­բով ար­տա­յայ­տել իրենց կար­ծի­քը:

Պէթի Քիլէրճեան

Share.

About Author

Leave A Reply