Ասմունքը դարձաւ միակ ձեւը արտայայտելու զգացումներս հայրենիքիս հանդէպ: Նոր ձիրք մը յայտնաբերուեցաւ մէջս: Թէեւ շատ չէի քաջալերուած ասմունքով հանդէս գալու, բայց երբ լսեցի թէ դասընթացք կազմակերպուած է Համազգայինի «Նիկոլ Աղբալեան» Մասնաճիւղի Գրական Յանձնախումբին կողմէ, առանց երկմտանքի ընդառաջեցի այս դասընթացքին մասնակցելու առաջարկին:
Ասիկա շատ մեծ փորձառութիւն մըն էր ինծի համար եւ քայլ մը զարգացնելու ասմունքելու ձիրքս, բարելաւելու առոգանութիւնս:
Դասատու ուսուցչուհի տիկին Ռիթա Կաղեանի քաջալերական խօսքերն ու գոհունակ ժպիտը առաւել եւս թափ տուին աշխատանքիս եւ փորձեցի կարելիս ընել, որ լաւ ձեւով ներկայացնեմ քերթուածը:
Ելոյթին ասմունքեցինք ինքնավստահ, յիշելով որ կամենալը կարենալ է:
Կը քաջալերեմ բոլոր անոնք, որոնք ասմունքելու փափաք ունին՝ մասնակցելու դասընթացքին եւ իրենց ձիրքը թաքուն չպահելու, այլ զարգացնելու, որովհետեւ ասմունքելով մենք կը զգանք, կը սորվինք եւ կը սորվեցնենք մեր գրականութիւնն ու պատմութիւնը:
Մարի Ռոզ Քէօշկէրէան

Ազգ. Քարէն Եփփէ Ճեմարան
Թ. կարգ