Շատ կը սիրէի մեծ մայրս։ Երբ ես ծներ եմ՝ առաջին անգամ ինք գրկեր է զիս։ Իր գեղեցիկ վերաբերմունքն ու վարմունքը, սէրը մեզի հանդէպ չեմ կրնար նկարագրել կամ բացատրել։ Մեզ կը զբաղցնէր հետաքրքրական խաղերով։ Մենք՝ ես եւ փոքր քոյրս, շատ ուրախ կ’ըլլայինք, երբ ան մեր հետ կ’ըլլար։ Ան մեզի համար ուրախութիւն կը բերէր ամէն անգամ որ մեր տուն կու գար։ Սովորութիւն ըրած էր . ամէն առտու կու գար։ Նստասենեակին մէջ ունէր իր սիրած աթոռը եւ ամէն անգամ կը նստէր ա’յդ աթոռին վրայ։ Յաճախ մեզ պտոյտի կը տանէր՝ քալելով։ Գեղեցիկ բնութեան մէջ իր հետ այդ պտոյտները միշտ կը յիշեմ։ Օր մըն ալ իմացանք, որ ան հիւանդ է, անբուժելի հիւանդ…։ Այլեւս գիտէինք որ հիւր է։ Շատ տխրեցանք։ Կ’ուզէինք ամէն վայրկեան հետը անցընել։ Օրերը անցան։ Իրեն խոստացած էի, որ պիտի ուսանիմ, եւ երբ աւարտեմ` զինք անպայման պիտի բուժեմ։ Բայց… չհասայ։ Չկրցայ իրեն օգտակար դառնալ, կեանքը փրկել…։ Բայց ան կ’ապրի’։ Կ’ապրի’ իր մասին մեր ունեցած յուշերով։

ՎԻԳԻ ՂԱԶԱՐԵԱՆ

ԺԱ.ԿԱՐԳ Քեսապի Ազգ. Ուսումնասիրաց Միացեալ Ճեմարան