Փոքր տարիքէս շատ կը սիրէի պարտէզ երթալ, վազվզել ծառերուն տակ ու մագլցիլ անոնց վրայ: Ամէնէն աւելի կը սիրէի խոշոր տանձենին. պզտիկ դոյլովս կը ջրէի զայն, որ աւելի երկար ապրի եւ շատ պտուղ տայ: Ան եղած էր ի՛մ ծառը: Ամէն անգամ որ պարտէզ երթայի՝ նախ կը վազէի անոր մօտ: Յաճախ հետը կը նկարուէի: Աշխատանքէ ետք հաճոյք էր ինծի համար պառկիլ անոր շուքին տակ՝ ձեռքերս գլխուս տակ դրած զգալ հողին ուժը մարմինիս մէջ եւ ջերմութիւնը արեւու ճառագայթներուն, որոնք կը թափանցէին անոր տերեւներուն մէջէն:
 Տանձենի՜ս: Այլեւս փոքր չեմ: Արդէն պատանի եմ, բայց սիրով կը շարունակեմ խնամք տանիլ ծառիս: Ես կը մեծնամ անոր հետ: Որոշած եմ ուսանիլ եւ յարմար գործ մը գտնել: Բայց որքան ալ ուսանիմ, ինչ գործ որ աշխատիմ, ուր ալ ապրիմ՝ հողին սէրը պիտի ապրի մէջս եւ մեծնայ ծառի մը պէս:
ԺԱ.կարգ, Քեսապի Ազգ. Ուսումնասիրաց Միացեալ Ճեմարան
Կարէն Սաղտճեան