Փոքր տարիքէս սիրած եմ պարտէզն ու հողը։ Հիմա ալ կը սիրեմ։ Շատ հաճելի էր պապուկիս հետ պարտէզ երթալը եւ հոն միասին աշխատիլը։ Կը տեսնէի եւ կը սորվէի, թէ ան ինչպէ՛ս հոգ կը տանէր ծառերուն, ինչպէս կը խօսէր անոնց հետ.և Հողը կեանք է, ծառն ալ հոգի ունի։ ևԾառը մանուկի կը նմանի, միշտ հոգ պէտք է տանիս անոր։ Ուսուցչուհիս անգամ մը ըսաւ. «Ծառերը կանգնած կը մեռնին»: Երկար մտածեցի այդ խօսքին մասին։ Հիմա, երբ արդէն պատանի եմ, ԺԱ. կարգի աշակերտ, պապուկիս գործը ես կը շարունակեմ։ Ինչպէ՞ս: Ես հոգ կը տանիմ ծառերուն։ Կը սիրեմ հոգ տանիլ: Հիմա, աւելի լաւ կը հասկնամ, թէ ան որչա՛փ յոգնած է, որչա՛փ աշխատած է մինչեւ որ սկսած է բերքը քաղել։
Հիմա ես կը քաղեմ պապուկիս տնկած ծառերուն պտուղները. խնձոր, դեղձ, սալոր, ծիրան, տանձ, խաղող, ընկոյզ… Մեր մրգաստանը հարուստ է։ Զայն կը սիրեմ բոլոր եղանակներուն, մանաւանդ գեղեցիկ է գարնան իր ծաղկած ծաղիկներով, ապա ծով կանաչով։ Գոհունակ կ’ըլլամ, երբ աշխատելէ յոգնած նստիմ ծառի մը տակ եւ դիտեմ աշխատանքիս արդիւնքը, երբ դիտեմ անսահման բնութիւնը, որ ոչ ոք կրնայ զայն ինձմէ առնել։
Հողը կեանք է։ Կեանքն ալ հողին կը վերադառնայ։ Երբ սեփական հող ունիս՝ աշխարհի հարուստ մարդը դո՛ւն ես։
Քեսապի Ազգ. Ուսումնասիրաց Միացեալ Ճեմարան
ԺԱ. կարգ
Վարդան Ղազարեան