ՆԵՐԱԾՈՒԹԻՒՆ
Ապաշ­խա­րու­թիւնը մե­ծա­պէս կ’ու­րա­խաց­նէ Աս­տու­ծոյ սիր­տը,  կը փո­խէ մար­դոց ճամ­բան ու ըն­թաց­քը, մե­ղա­ւոր­նե­րը սուր­բե­րու կը վե­րա­ծէ, երկ­նա­ւոր հրեշ­տակ­նե­րը կ’ու­րա­խաց­նէ եւ կ’ազա­տագ­րէ մար­դը, որ­պէս­զի իր յա­ւի­տե­նա­կան կեան­քը չկորսնց­նէ, ինչ­պէս նա­եւ անոր վար­ուե­լա­կեր­պը հո­գե­ւո­րի ու հրեշ­տա­կա­յի­նի կը փո­խա­կեր­պէ:
Ապաշ­խա­րու­թեամբ մարդ առ Աստ­ուած դառ­նա­լու ու­րա­խու­թիւնը կը զգայ. «…զօր­քե­րու Տէ­րը այս­պէս կ’ըսէ. Ին­ծի դար­ձէ՛ք, ու ես ձե­զի պի­տի դառ­նամ» (Զք 1.3): Եւ ապաշ­խա­րու­թեան մէջ գտ­նուող ու­րա­խու­թիւնը կը գե­րա­զան­ցէ մեղ­քի հա­ճոյքն ու անոր զա­նա­զան ցան­կու­թիւն­նե­րը:
Թե­րեւս մե­ղան­չա­կան կեանք ապ­րո­ղը կ’ատէ ապաշ­խա­րու­թիւնը, քա­նի որ անի­կա չէ ճա­շա­կած անոր քաղց­րու­թիւնը, այ­լեւ թե­րեւս կը վախ­նայ ապաշ­խա­րե­լէ, որ­պէս­զի չզրկ­ուի այս­պէս կոչ­ուած մեղ­քի քաղց­րու­թե­նէն, որ կը սի­րէ: Բայց մեղ­քին դառ­նու­թիւնը ճա­շա­կե­լէ ետք, երբ ապաշ­խա­րէ ու անբ­ծու­թեամբ շա­րու­նա­կէ ապ­րիլ, են­թա­կան պի­տի զար­մա­նայ, թէ ինչ­պէ՛ս թոյլ տուած էր, որ մեղ­քը օր մը օրանց տեղ ու­նե­նայ իր կեան­քին մէջ:
Խն­դի­րը այն է, որ երբ մար­դուս մէջ սկ­սի եռալ մեղ­քի հա­ճոյ­քը, ցան­կու­թիւնը կամ կիր­քը, այն­պէս կը պատ­կե­րաց­նէ, որ անոր­մէ աւե­լի լա­ւը չկայ, կամ չի կր­նար ազա­տագր­ուիլ անոր իշ­խա­նու­թե­նէն, եւ կամ մեղ­քը շատ սի­րե­լի է հա­կա­ռակ շատ վնաս­կար ըլ­լա­լուն, ինչ­պէս նա­եւ շատ դառն է, եւ անի­կա է իր դժ­ուա­րու­թիւն­նե­րուն, յոգ­նու­թեան ու տա­ռա­պանք­նե­րուն պատ­ճա­ռը ո՛չ միայն եր­կին­քի մէջ այ­լեւ երկ­րի վրայ:
Այս գիր­քին մէջ հե­ղի­նա­կը՝ Ղըպ­տի եկե­ղեց­ւոյ հայ­րե­րէն՝ Ան­պա Պի­շոյ աւելի­ով լոյս կը սփ­ռէ Դա­ւի­թի զօ­րեղ ապաշ­խա­րու­թեան վրայ, նոյ­նիսկ որ Դա­ւիթ մար­գա­րէն սխա­լե­ցաւ, Սա­կայն, քա­նի որ Աս­տու­ծոյ հան­դէպ իր սէ­րը շատ զօ­րա­ւոր էր, անի­կա չկր­ցաւ շա­րու­նա­կել մեղ­քի մէջ մնալ եւ ուս­տի ապաշ­խա­րեց: Անոր թա­փած ապաշ­խա­րու­թեան ար­ցունք­նե­րը յոր­դա­ռատ գե­տե­րու ջու­րե­րուն կը նմա­նէ­ին: Եւ այս պա­րա­գա­յին երե­ւոյ­թը մար­դուն մե­ղան­չած կամ չմե­ղան­չած ըլ­լա­լը չէ, այլ՝ անոր սիր­տը Աս­տու­ծոյ սի­րով լե­ցո՞ւն է թէ ո՛չ: Այն մար­դը, որուն սիր­տը Աս­տու­ծոյ սի­րով կը լեց­ուի՝ Ս. Հոգի­ին հետ իր յա­րա­բե­րու­թիւնը չի կորսնց­ներ: Եւ մեր զԱստ­ուած սի­րե­լուն նշա­նը այն է, որ երբ մե­ղան­չենք շու­տով Իրեն կը դառ­նանք ու կ’ապաշ­խա­րենք:
Կը մաղ­թենք, կը յու­սանք ու կ’աղօ­թենք, որ այս հա­մեստ աշ­խա­տու­թիւնը Տի­րոջ կամ­քով շատ շա­տե­րու կը ծա­ռա­յէ եւ շա­տե­րու հա­մար ալ օրհ­նու­թիւն կը դառ­նայ:
(շար.1)
Թարգմանեց`
Լեւոն Վրդ. Եղիայեան