Պրո­վէի՝ միջ­նա­կար­գի եր­րորդ կար­գի պե­տա­կան քն­նու­թիւնը առա­ջին մեծ փոր­ձա­ռու­թիւնն էր, որ պա­տաս­խա­նա­տուու­թիւն մը դրաւ ու­սե­րուս, հա­կա­ռակ անոր որ շա­տե­րու հա­մար պարզ քն­նու­թեան մը սահ­մա­նը չէր անց­ներ:
ևԱրդ­եօք այս զգա­ցու­մը տար­ուան սկիզ­բէն էր, թէ…։
Կը խոս­տո­վա­նիմ, որ տար­ուան սկիզ­բէն դա­սե­րուս կա­րե­ւո­րու­թիւն չէի տար եւ բնաւ անձ­նա­կան ու­սու­ցիչ­նե­րու չէի դի­մեր, ինչ­պէս նա­խորդ կար­գե­րուս։
Շա­րու­նա­կե­ցի այս ձե­ւով մին­չեւ Ապ­րիլ ամս­ուան սկիզ­բը,  երբ անդ­րա­դար­ձայ, որ շատ դա­սեր հա­ւաք­ուած են: Մտա­հոգ­ուե­ցայ, խոր­հե­լով թէ պի­տի չհաս­նիմ լա­ւա­պէս աւար­տե­լու ամ­բողջ ծրա­գի­րը։ Սկ­սայ հե­տաքրքր­ուիլ՝ հարց­նել հա­րա­զատ­նե­րուս եւ ըն­կեր­նե­րուս, որոնք ան­ցեր էին այս փոր­ձա­ռու­թե­նէն, թէ այս տա­րի ինչ­պէս պատ­րաստ­ուիմ՝ այս փու­լը յա­ջո­ղու­թեամբ  անց­նե­լու հա­մար:
Ան­կեղ­ծա­բար շա­տեր աւե­լի մտա­հո­գե­ցին զիս ըսե­լով, որ իրենք ամ­րան սկիզ­բէն կը սոր­վէ­ին եւ տա­կա­ւին պատ­րաստ չէ­ին, իսկ ու­րիշ­ներ իրենց դրա­կան խօս­քե­րով ու խրատ­նե­րով քա­ջա­լե­րե­ցին զիս:
Պա­տաս­խա­նա­տուու­թեան զգա­ցու­մը կը տան­ջէր զիս, ծնող­քիս, հա­րա­զատ­նե­րուս, դպ­րո­ցիս, ու­սու­ցիչ­նե­րուս եւ բո­լոր սի­րե­լի­նե­րուս հան­դէպ պա­տաս­խա­նա­տուու­թիւն: Պէտք էր անոնց յոյ­սը ար­դա­րաց­նել: Կ’ու­զէի լաւ ար­դիւն­քով անց­նիլ պա­տա­նե­կու­թեան առա­ջին փոր­ձա­ռու­թե­նէս դէ­պի նոր փուլ, կը փա­փա­քէի  ու­րա­խաց­նել եւ հպար­տաց­նել հա­րա­զատ­ներս։ Ուս­տի որո­շե­ցի վս­տա­հիլ Աս­տու­ծոյ եւ աշ­խա­տիլ, ըն­կեր­նե­րուս դրա­կան քա­ջա­լե­րա­կան խօս­քե­րը լսել:
Դա­սա­ւո­րե­ցի ժա­մա­նակս, այն­պէս մը, որ ըն­կեր­նե­րուս տես­նեմ եւ նա­խա­սի­րած ձիր­քե­րովս ալ զբա­ղիմ սոր­վե­լուն կող­քին:
Ժա­մա­նա­կին հետ մր­ցե­լէ ետք, մօտ 25 օր­ուան մէջ, գրե­թէ աւար­տե­ցի դա­սա­գիր­քերս։ Քն­նու­թիւն­նե­րը մօ­տե­ցան, օրե­րը շատ արագ կ’անց­նէ­ին, բայց եւ այն­պէս  բո­լոր աշա­կերտ­նե­րուն վա­խը չու­նէի, այլ ու­րախ էի, եր­բեմն ալ պաղ հո­սանք մը կ’անց­նէր  մէ­ջէս՝ երբ քն­նու­թիւնս լաւ չյանձ­նե­լու հա­ւա­նա­կա­նու­թեան մա­սին մտա­ծէի, սա­կայն լա­ւա­տես ու դրա­կան խօս­քե­րով կը շր­ջան­ցէի մտա­հո­գու­թիւնս։
 Քն­նու­թեան նա­խօր­եակն էր, այդ գի­շեր ան­ցաւ տե­սիլ­քի մը նման: Արե­ւա­ծա­գին հետ պատ­րաստ­ուե­ցայ, գրե­նա­կան պի­տոյք­ներս դա­սա­ւո­րե­ցի, արա­գօ­րէն աչ­քէ ան­ցու­ցի կա­րե­ւոր կէ­տե­րը եւ ըն­կեր­նե­րուս հետ ուղղ­ուե­ցայ քն­նու­թեան վայր։
Բո­լորս ճա­նա­պար­հի ըն­թաց­քին կ’աղօ­թէ­ինք։ Այս­պէս շա­րու­նակ­ուե­ցան նա­եւ մնա­ցած օրե­րը։
Քն­նու­թեան շր­ջա­նը ամ­րապն­դեց մեր ըն­կե­րա­յին կա­պը եւ նուա­զա­գոյ­նի իջե­ցուց դա­սա­րա­նա­յին անի­մաստ ըսի-ըսաւ­նե­րը։
Քն­նու­թիւն­նե­րու աւար­տէն քա­նի մը օր ետք սկ­սան հան­դէ­սի փոր­ձե­րը: Տար­ուան սկիզ­բէն ան­համ­բեր կը սպա­սէ­ինք այս օրե­րուն։ Մե­զի հա­մար 1 Յու­լի­սը՝ վկա­յա­կա­նաց բաշխ­ման հան­դի­սու­թիւնը, ան­մոռ­նա­լի օր մըն էր: Մեր ամե­նա­մեծ ու­րա­խու­թիւնն էր, որով­հե­տեւ նոր փուլ մը  պի­տի թե­ւա­կո­խէ­ինք:
Կո­կիկ  յայ­տա­գիր մը ներ­կա­յա­ցու­ցինք հան­դէ­սին, որուն հա­մար կ’ու­զեմ շնոր­հա­կա­լու­թիւն յայտ­նել սի­րե­լի ու­սուց­չու­հի­նե­րուս: Անոնք յա­ջո­ղութ­եամբ պսա­կե­ցին մեր յայ­տա­գի­րը: Շնոր­հա­կա­լու­թիւն նա­եւ  սր­բա­զան հօր՝ իր քա­ջա­լե­րան­քին եւ ներ­կա­յու­թեան հա­մար եւ վեր­ջա­պէս իմ շատ սի­րե­լի հա­յե­րէ­նա­ւանդ ու­սուց­չուհի­իս, որուն շնոր­հիւ հա­յե­րէ­նը շատ սի­րե­ցի ու գե­րա­զանց գնա­հա­տա­նիշ ապա­հո­վե­լով գնա­հա­տան­քի ար­ժա­նա­ցայ, ինչ որ  ին­ծի հա­մար մեծ պա­տիւ ու եր­ջան­կու­թիւն էր։
Այս ամէ­նը ան­ցը­նե­լէ ետք, ան­համ­բեր կը սպա­սէի քննութեան ար­դիւնք­նե­րուն։
Ճշդ­ուած օրը ար­դիւնք­նե­րը յայ­տա­րար­ուե­ցան հա­մա­ցան­ցով: Այդ օրը ըն­կեր­նե­րով մի­ա­սին էինք՝ լար­ուած եւ խառ­նաշ­փոթ հո­գե­վի­ճա­կի մէջ:
Վեր­ջա­պէս բա­ցինք էջը ու կար­դա­ցինք ար­դիւնք­նե­րը: Ու­րա­խու­թիւնս ան­սահ­ման էր, ոչ թէ գե­րա­զանց ար­դիւն­քիս հա­մար միայն, այ­լեւ դա­սա­րա­նի բո­լոր ըն­կեր­նե­րուս յա­ջո­ղած ըլ­լա­լուն հա­մար: Մենք մի­ա­սին պի­տի շա­րու­րա­կէ­ինք երկ­րոր­դա­կա­նի փու­լը:
Սր­տանց կը շնոր­հա­ւո­րեմ բո­լոր ըն­կեր­ներս : Իսկ քն­նու­թեան պատ­րաս­տուող­նե­րուն  կը յոր­դո­րեմ ջանք չխ­նա­յել լա­ւա­գոյ­նը տա­լու, յոգ­նութ­եան բո­լոր պա­հե­րը կ’ան­հե­տա­նան՝ երբ յա­ջո­ղու­թեան ու­րա­խու­թիւնը փայ­լի ծնող­քիդ, հա­րա­զատ­նե­րուդ եւ ըն­կեր­նե­րուդ աչ­քե­րուն մէջ։
Միշտ ձգ­տինք լա­ւա­գոյ­նին՝ մեր ազ­գին ու դպ­րո­ցին վարկն ու պատիւը բարձր պա­հե­լով:
Թ.կարգ
Ազգ. Ուսում. Միացեալ Ճեմարան

Շողիկ Գաթապեան