ՊԱՇՏՕՆԱԿԱՆ ԵՒ ԳԱՂՏԱԳՈՂԻ… ՄԱՔՍԱՆԵՆԳՈՒԹԻՒՆ

0

Աւե­լի քան շա­բաթ մը առաջ, Հա­յաս­տա­նի լրա­տու աղ­բիւր­նե­րը լուր մը «պայ­թե­ցու­ցին». Երե­ւա­նի շու­կա­նե­րուն մէջ գտն­ուած է ատըր­պէյ­ճա­նա­կան վա­ճա­ռա­նի­շով խն­ձոր, որ գրաւ­ուած է ու քն­նու­թիւն բաց­ուած:

Քա­նի մը օր լուռ մնա­լէ ետք, նոյն աղ­բիւր­նե­րը իմա­ցու­ցին, որ խն­ձոր­նե­րը տար­րա­լու­ծա­րա­նի քն­նութ­եան են­թարկ­ուած են եւ ի յայտ եկած է, որ… թու­նա­ւոր չեն:

Դարձ­եալ լռու­թիւն, եւ ահա շռն­դա­լի բա­ցա­յայ­տում մը. քն­նու­թիւն­նե­րը ի յայտ բե­րած են, որ ատր­պէյճա-ն­ա­կան խն­ձոր­նե­րը Բագ­րա­տա­շէ­նի սահ­մա­նէն մաք­սա­նեն­գու­թ­եա՛մբ մտած են Հա­յաս­տան. 4 յան­ցա­գործ­ներ ձեր­բա­կալ­ուած են, որով­հե­տեւ անոնք սահ­մա­նա­պահ­նե­րը կա­շա­ռեր են ու առանց տուրք տա­լու` խն­ձոր­նե­րը հաս­ցու­ցեր են Երե­ւան:

Ամ­բողջ սր­տով սպա­սե­ցի՜ ու սպա­սե­ցի, որ մէ­կը բան մը ըսէ, թէ «Հէ՜յ, ժո­ղո­վուրդ, երբ մենք ան­դին, սահ­մա­նին վրայ պա­տե­րազմ կը մղենք ազե­րի­նե­րուն դէմ, շա­բաթ չ՛անց­նիր որ զոհ-վի­րա­ւոր չու­նե­նանք, երբ մեր պե­տա­կան, քա­ղա­քա­կան ու դիւա­նա­գի­տա­կան ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րը կը փոր­ձեն ձա­խո­ղու­թեան մատ­նել Ատր­պէյ­ճա­նի ստա­պա­տիր քա­րոզ­չու­թիւնը եւ ամ­րաց­նել Ար­ցա­խի տի­րու­թեան մեր են­թա­հո­ղը, կա­րե­լի չէ ատր­պէյճա-   ն­ա­կան խն­ձոր­նե­րու Հա­յաս­տան մուտ­քը դի­տել լոկ մաք­սա­նեն­գութ­եան ու առեւ­տու­րի օրէնք­ներ խախ­տե­լու ան­կիւ­նէն. հոն կայ ազ­գա­յին ար­ժա­նա­պա­տուու­թեան հարց, այս պայ­ման­նե­րուն մէջ նման նե­րա­ծում­ներ կա­տա­րող­նե­րը միայն դա­ւա­ճան կր­նանք կո­չել…»:

Սպա­սումս մին­չեւ օրս չէ ար­դա­րա­ցած. յու­սամ վա­ղը-միւս օր մէ­կը բան մը կ՛ըսէ այս իմաս­տով:

Այս գայ­թակ­ղու­թեան բա­ցա­յայտ­ման առա­ջին օրէն, ու­րիշ մտա­ծում մը կը տան­ջէ զիս. Ատր­պէյ­ճա­նէն ապօ­րի­նի նե­րա­ծու­մը դա­տա­պար­տե­լի է, ո՛չ մէկ խօսք: Իսկ ի՞նչ անուն տանք Հա­յաս­տա­նի եւ մեր կարգ մը գա­ղութ­նե­րու շու­կա­նե­րը ողո­ղող թր­քա­կան ար­տադ­րութ­եանց մա­սին, զորս նե­րա­ծող­նե­րուն շար­քին կան ճա­կա­տա­բաց հա­յեր…: Եթէ թր­քա­կան ար­տադ­րութ­եանց նե­րա­ծու­մը կը յար­գէ առեւ­տու­րի պաշ­տօ­նա­կան օրէնք­նե­րը, տե­ղի չու­նե­նար մաք­սա­նեն­գութ­եամբ, ու­րեմն պէտք է հան­դուր­ժե՞նք ու բնա­կա՞ն նկա­տենք զայն, թէ զայն պէտք է կո­չել… պաշ­տօ­նա­կան մաք­սա­նեն­գու­թիւն:

…Կար ժա­մա­նակ, երբ թր­քա­կան ար­տադ­րու­թիւն­ներ շու­կա­նե­րէն կը հա­ւաք­ուէ­ին ու հրա­պա­րա­կաւ կը փճաց­ուէ­ին. նման արարք­ներ կը կո­չէ­ինք ՔԱ­ՂԱ­ՔԱ­ԿԱՆ ԱՐԱՐՔ, հա­կա­թուրք մեր պայ­քա­րին մէկ երե­սը: Հի­մա, թր­քա­կան ար­տադ­րու­թիւն­ներ նե­րա­ծող­ներ կ՛ար­դա­րաց­ուին հա­զար ու մէկ պատ­ճա­ռա­բա­նու­թեամբ, պատր­ուա­կով:

Ս. Մահսերէճեան

Share.

About Author

Leave A Reply