0

ՃԵՄԱՐԱՆԻ ՎԵՐՋԻՆ ԶԱՆԳԸ

Ա՜խ երազ էր, պահ մը հոն էի՝ քովերնին, բոլորս միատեղ հաւաքուած էինք։ Աղմուկ, խնդուք… այո՛, քով-քովի, ձեռք-ձեռքի պիտի բարձրանայինք Ճեմարանի…